مزامیر 145

145 ¹تو را برخواهم افراشت، ای پدرِ من، ای پادشاهِ من، و نامِ تو را تا ابدالآباد متبارک خواهم خواند.

²هر روز تو را متبارک خواهم خواند، و نامِ تو را تا ابدالآباد خواهم ستود. ³پدرِ ما بزرگ است و بی‌نهایت سزاوارِ ستایش؛ بزرگیِ او را کسی نمی‌تواند دریابد.

⁴نسلی به نسلِ دیگر کارهای تو را خواهد ستود، و از اعمالِ نیرومندِ تو سخن خواهد گفت. ⁵در شکوهِ پرجلالِ جبروتِ تو و در کارهای شگفت‌انگیزِ تو تأمل خواهم کرد. ⁶آنان از قدرتِ کارهای مَهیبِ تو سخن خواهند گفت، و من بزرگیِ تو را اعلام خواهم کرد. ⁷از یادآوریِ نیکوییِ فراوانِ تو لبریز خواهند شد، و عدالتِ تو را با شادی خواهند سرود.

⁸پدرِ ما فیّاض و پُر از شفقت است، دیرخشم و در محبتِ عهد عظیم. ⁹پدرِ ما با همه نیکوست، و دلِ شفقتِ او بر همهٔ آنچه ساخته است آرام دارد. ¹⁰ای پدرِ ما، همهٔ کارهای تو تو را سپاس خواهند گفت، و وفادارانِ تو تو را متبارک خواهند خواند. ¹¹از جلالِ پادشاهیِ تو سخن خواهند گفت و از قدرتِ تو یاد خواهند کرد، ¹²تا اعمالِ نیرومندِ تو را بر فرزندانِ آدمیان آشکار سازند، و شکوهِ پرجلالِ پادشاهیِ تو را. ¹³پادشاهیِ تو پادشاهیِ جاودانی است، و سلطنتِ تو در تمامِ نسل‌ها پایدار می‌ماند. پدرِ ما در همهٔ سخنانِ خود امین است و در همهٔ کارهای خود فیّاض. ^a a v13 این سطر در بیشترِ دست‌نوشته‌های عبری موجود نیست، اما در طومارهای بحرالمیّت و در ترجمهٔ کهنِ یونانی حاضر است. این مزمور بر اساسِ حروفِ الفبای عبری پیش می‌رود، و بدون این سطر یکی از حروف از قلم می‌افتد.

¹⁴پدرِ ما همهٔ افتادگان را نگاه می‌دارد، و همهٔ خمیدگان را برمی‌افرازد. ¹⁵چشمانِ همگان به سوی تو نگران است، و تو خوراکشان را در موسمش می‌دهی. ¹⁶تو دستِ خود را می‌گشایی و آرزوی هر جاندار را سیراب می‌کنی.

¹⁷پدرِ ما در همهٔ راه‌های خود عادل است و در همهٔ کارهای خود امین. ¹⁸پدرِ ما نزدیک است به همهٔ آنان که او را می‌خوانند، به همهٔ آنان که او را به راستی می‌خوانند. ¹⁹او آرزوی ترسندگانِ خود را برمی‌آورد؛ فریادشان را می‌شنود و نجاتشان می‌دهد. ²⁰پدرِ ما بر همهٔ دوستدارانِ خود نگاهبانی می‌کند، اما همهٔ شریران را نابود خواهد ساخت.

²¹دهانِ من ستایشِ پدرِ ما را خواهد گفت؛ باشد که هر جاندار نامِ قدّوسِ او را تا ابدالآباد متبارک خواند.