مزامیر 146

146 ¹هَلِلویا! ای جان من، پدر ما را ستایش کن.

²تا زنده‌ام پدر ما را ستایش خواهم کرد؛ تا زمانی که نفس می‌کشم، برای پدر ما سرود خواهم خواند.

³بر بزرگان توکل مکنید، و نه بر انسان فانی که نمی‌تواند شما را نجات دهد. ⁴روحش بیرون می‌رود و به خاک بازمی‌گردد؛ در همان روز نقشه‌هایش نابود می‌شود. ⁵خوشا به حال آن که یاورش خدای یعقوب است، و امیدش بر پدر ما.

⁶اوست آفرینندهٔ آسمان و زمین، دریا و هر آنچه در آنهاست؛ او تا ابد وفاداری را نگاه می‌دارد. ⁷او ستمدیدگان را دادرسی می‌کند؛ گرسنگان را نان می‌دهد. پدر ما اسیران را آزاد می‌سازد. ⁸پدر ما چشمان نابینایان را می‌گشاید؛ پدر ما خم‌شدگان را برمی‌افرازد؛ پدر ما عادلان را دوست می‌دارد. ⁹پدر ما از غریبان نگاهبانی می‌کند؛ او یتیم و بیوه را دستگیری می‌کند، اما راه شریران را به تباهی می‌کشاند.

¹⁰پدر ما تا ابد سلطنت خواهد کرد— ای صهیون، پدر تو، نسل اندر نسل. هَلِلویا!