مزامیر 146

146 ¹ هَلِلویاه! ای جان من، پدر ما را بستای.

² تا زنده‌ام پدر ما را خواهم ستود؛ تا نفَس دارم برای پدر ما سرود خواهم خواند.

³ بر امیران توکل مکنید، بر انسانی فانی که نمی‌تواند نجاتتان دهد. ⁴ روحش بیرون می‌رود و به خاک بازمی‌گردد؛ در همان روز نقشه‌هایش نابود می‌شود. ⁵ خوشا به حال آن که مددکارش پدر یعقوب است، و امیدش بر پدر ما است،

⁶ او آفرینندهٔ آسمان و زمین است، دریا و هرآنچه در آنهاست؛ او تا ابد وفاداری را نگاه می‌دارد. ⁷ او مظلومان را دادرسی می‌کند؛ گرسنگان را نان می‌بخشد. پدر ما اسیران را آزاد می‌سازد. ⁸ پدر ما چشمان نابینایان را می‌گشاید؛ پدر ما خمیدگان را برمی‌افرازد؛ پدر ما عادلان را دوست می‌دارد. ⁹ پدر ما از غریبان نگاهبانی می‌کند؛ یتیم و بیوه را استوار می‌دارد، اما راه شریران را به تباهی می‌کشاند.

¹⁰ پدر ما تا ابد سلطنت خواهد کرد — ای صهیون، پدر تو، نسل اندر نسل. هَلِلویاه!