مزامیر 143

143 ¹ پدرِ من، دعای مرا بشنو؛ به التماس‌های من برای رحمت گوش فرا ده؛ در وفاداری خود، در عدالت خود مرا اجابت کن. ² بندهٔ خود را به داوری میاور، زیرا هیچ زنده‌ای در نظر تو عادل نیست. ^a a v2 پولس بر پایهٔ همین سخن تعلیم داد که هیچ‌کس با کارنامهٔ خود نزد پدر ما پارسا شمرده نمی‌شود — تنها از راه اعتماد به عیسی. ³ زیرا دشمن جانِ مرا تعقیب کرده است؛ زندگی مرا بر زمین کوبیده است؛ مرا واداشته تا در تاریکی ساکن شوم همچون کسانی که دیرزمانی است مرده‌اند. ⁴ روحِ من در درونم ضعف می‌کند؛ دلم در اندرونم آشفته است. ⁵ ایامِ قدیم را به یاد می‌آورم؛ در همهٔ کارهای تو تأمل می‌کنم؛ در صنعتِ دستهای تو می‌اندیشم. ⁶ دستهای خود را دراز می‌کنم به‌سوی تو؛ جانم همچون زمینِ خشک تشنهٔ توست. سِلاه.

⁷ به‌زودی مرا اجابت کن، پدرِ من؛ روحم از پا افتاده است. روی خود را از من پنهان مکن، مبادا همچون آنان شوم که به هاویه فرو می‌روند. ⁸ بگذار بامدادان از محبتِ عهدِ تو بشنوم، زیرا بر تو توکل دارم. راهی را که باید بروم به من بنما، زیرا جانِ خود را به‌سوی تو برمی‌افرازم. ⁹ مرا از دشمنانم برهان، پدرِ من؛ نزد تو پناه آورده‌ام. ¹⁰ تعلیمم ده که ارادهٔ تو را به‌جا آورم، زیرا تو پدرِ من هستی؛ بگذار روحِ نیکوی تو هدایت کند مرا در زمینِ هموار. ¹¹ به‌خاطرِ نامِ خود، پدرِ من، جانِ مرا حفظ کن؛ در عدالتِ خود جانِ مرا از تنگی بیرون آور. ¹² و در محبتِ عهدِ خود، دشمنانم را منقطع خواهی ساخت و همهٔ خصمانِ جانِ مرا هلاک خواهی کرد، زیرا من بندهٔ تو هستم.