مزامیر 143

143 ¹ای پدرِ من، دعای مرا بشنو؛ به التماس‌های من برای رحمت گوش فرا ده؛ به امانتِ خود، به عدالتِ خود مرا اجابت فرما. ²بندهٔ خود را به محاکمه مکش، زیرا هیچ زنده‌ای در حضور تو عادل نیست. ^a a v2 پولس بر این سخن تکیه کرد تا بیاموزد که هیچ‌کس به سببِ کارنامهٔ خویش نزد پدر ما پارسا شمرده نمی‌شود — بلکه تنها از راهِ توکل بر عیسی. ³زیرا دشمن جانِ مرا تعقیب کرده است؛ او زندگی مرا به خاک کوبیده است؛ او مرا در تاریکی ساکن ساخته، همچون آنان که دیرزمانی است مرده‌اند. ⁴روحِ من در درونم بی‌تاب می‌شود؛ دلِ من در اندرونم آشفته است. ⁵روزهای پیشین را به یاد می‌آورم؛ در همهٔ کارهای تو تأمل می‌کنم؛ در صنعتِ دستانِ تو می‌اندیشم. ⁶دستان خود را به سوی تو دراز می‌کنم؛ جانِ من چون زمینی تشنه، مشتاقِ توست.

⁷به‌زودی مرا اجابت فرما، ای پدرِ من؛ روحِ من ضعف می‌کند. روی خود را از من پنهان مکن، مبادا همچون فروروندگان به هاویه گردم. ⁸بگذار بامدادان محبتِ عهدِ تو را بشنوم، زیرا بر تو توکل دارم. راهی را که باید بروم به من بنما، زیرا جانِ خود را به سوی تو برمی‌افرازم. ⁹مرا از دشمنانم برهان، ای پدرِ من؛ نزد تو پناه آورده‌ام. ¹⁰به من بیاموز که ارادهٔ تو را به جا آورم، زیرا تو پدرِ من هستی؛ بگذار روحِ نیکوی تو مرا در زمینی هموار هدایت کند. ¹¹به‌خاطرِ نامِ خود، ای پدرِ من، جانِ مرا زنده نگاه دار؛ به عدالتِ خود جانِ مرا از تنگی بیرون آور. ¹²و به محبتِ عهدِ خود، دشمنانم را منقطع خواهی ساخت و همهٔ خصمانِ جانِ مرا نابود خواهی کرد، زیرا من بندهٔ تو هستم.