መዝሙር 144

144 ¹ዐለቴ የሆነው አባቴ የተባረከ ይሁን፤ እጆቼን ለጦርነት፣ ጣቶቼን ለውጊያ የሚያሠለጥን፤ ²ምሕረቴና ምሽጌ፣ አምባዬና አዳኜ፣ የምጠጋበት ጋሻዬ ነው፤ ሕዝቦችን ከእኔ በታች ያስገዛል።

³አባቴ ሆይ፣ ሰው ምንድን ነው የምታስተውለው? የሰው ልጅስ ምንድን ነው የምታስበው? ⁴ሰው እስትንፋስን ይመስላል፤ ዘመኑም እንደሚያልፍ ጥላ ነው።

⁵አባቴ ሆይ፣ ሰማያትህን ዝቅ አድርገህ ውረድ፤ ተራሮችን ዳስሳቸው፣ እነርሱም ይጤሳሉ። ⁶መብረቅህን አብርቅ፣ በትናቸውም፤ ፍላጻህን ተኩስ፣ አሸብራቸውም። ⁷እጅህን ከአርያም ዘርጋ፤ አድነኝ፣ ከብርቱ ውሃዎች ታደገኝ፣ ከባዕዳን እጅ፤ ⁸አፋቸው ሐሰትን ይናገራል፤ ቀኝ እጃቸውም በሐሰት ይምላል።

⁹አባቴ ሆይ፣ አዲስ መዝሙር እዘምርልሃለሁ፤ ባለ ዐሥር አውታር በገና እጫወትልሃለሁ፤ ¹⁰ለነገሥታት ድልን ለሚሰጥ፣ ባሪያውን ዳዊትን ከጨካኝ ሰይፍ ለሚያድን።

¹¹አድነኝ፣ ከባዕዳን እጅ ታደገኝ፤ አፋቸው ሐሰትን ይናገራል፤ ቀኝ እጃቸውም በሐሰት ይምላል።

¹²ወንዶች ልጆቻችን በወጣትነታቸው ያደጉ ረዣዥም ተክሎች ይሆናሉ፤ ሴቶች ልጆቻችንም ለቤተ መንግሥት እንደ ተቀረጹ ማዕዘን ምሰሶዎች ይሆናሉ። ¹³ጎተራዎቻችን ይሞላሉ፤ ልዩ ልዩ እህል ያቀርባሉ፤ መንጎቻችን በሺህ፣ በሜዳዎቻችንም በእልፍ ይበዛሉ፤ ¹⁴ከብቶቻችን ፀንሰው ይከብዳሉ፤ ቅጥር መናድ የለም፤ መማረክ የለም፤ በጎዳናዎቻችንም የጭንቀት ጩኸት የለም። ¹⁵እንዲህ ያለው የተሰጠው ሕዝብ ብፁዕ ነው፤ አባታችን የራሱ የሆነለት ሕዝብ ብፁዕ ነው።