Gunung Batu Abdi, Pangiuhan Abdi

Ti Daud.

Daud dimimitian ku leungeun anu dilatih pikeun perang, tuluy langsung ngaku sakumaha leutikna manusa — ukur hiji napas, kalangkang anu ngaliwat. Anjeunna nyuhunkeun ka Rama-Na supaya ngabengkokkeun langit ka handap jeung nyalametkeun anjeunna tina jalma-jalma tukang bohong, tuluy ngagambarkeun karapihan anu dipikahayang: leuit anu pinuh jeung barudak anu mekar.

Pasal 144.

Mugia Rama dipuji, gunung batu abdi, anu ngalatih leungeun abdi kana perang, ramo-ramo abdi kana tempur, asih satia abdi sareng benteng abdi, kuta abdi sareng jurusalamet abdi, tameng abdi tempat abdi ngiuhan, anu nalukkeun bangsa-bangsa ka handapeun abdi.

Nun Ama, naon atuh manusa teh dugi ka diperhatoskeun ku Ama, anak manusa dugi ka diemut ku Ama? Manusa teh ibarat ambekan; umurna lir kalangkang anu ngaliwat.

Nun Ama, condongkeun langit Ama sareng mugi lungsur; cabak gunung-gunung, tangtos bakal ngelun haseupna. Kilatkeun gelap Ama sareng paburencaykeun maranehna; panahkeun jamparing Ama sareng tumpurkeun maranehna. Ulurkeun panangan Ama ti kaluhuran; jait abdi sareng luputkeun abdi tina cai anu ngagulidag, tina leungeun bangsa deungeun, anu sungutna ngucapkeun bohong, sareng leungeun katuhuna sumpah palsu.

Nun Ama, abdi seja ngawihkeun kidung anyar kagem Ama; dina kacapi sapuluh kawat abdi seja ngawih muji Ama, ka Mantenna anu maparin kaunggulan ka raja-raja, anu ngaluputkeun Daud abdi-Na tina pedang anu telenges.

Jait abdi sareng luputkeun abdi tina leungeun bangsa deungeun, anu sungutna ngucapkeun bohong, sareng leungeun katuhuna sumpah palsu.

Tuluy anak-anak lalaki urang bakal lir tangkal anu jangkung ti ngongora, anak-anak awewe urang lir tihang juru anu diukir pikeun karaton. Leuit-leuit urang bakal pinuh, nyadiakeun rupa-rupa hasil bumi; domba-domba urang bakal mangribu-ribu, mangpuluh-puluh rebu di tegal urang; sapi-sapi urang nareuneuhan, euweuh tembok anu bobol, euweuh nu dibuang jadi tawanan, jeung euweuh ceurik sangsara di jalan-jalan urang. Bagja jalma-jalma anu boga hal-hal anu kitu; bagja jalma-jalma anu ngaku Rama urang jadi milikna.