Zinarê Min, Penageha Min
Ya Dawid.
Dawid bi destên ku ji bo şer hatine hînkirin dest pê dike û yekser mikur tê ka mirov çiqas kêm e — hilmek, siyeke ku derbas dibe. Ew ji Bavê xwe dixwaze ku ezmanan bitewîne û were xwarê û wî ji derewkaran rizgar bike, paşê aştiya ku dixwaze teswîr dike: embarên tije û zarokên geşbûyî.
144 1Pîroz be Bavê min, zinarê min, yê ku destên min ji bo şer, tiliyên min ji bo cengê hîn dike, 2dilovaniya min û keleha min, birca min û rizgarkarê min, mertalê min ê ku ez xwe dispêrim wî, yê ku gelan dixe bin destê min.
3Ya Bavê min, mirov çi ye ku tu guh didî wî, kurê mirov çi ye ku tu li ser wî difikirî? 4Mirov mîna hilmekê ye; rojên wî mîna siyeke ku derbas dibe ne.
5Ya Bavê min, ezmanên xwe bitewîne û were xwarê; dest li çiyayan bide, û wê dû ji wan bilind bibe. 6Birûskên xwe bibiriqîne û wan belav bike; tîrên xwe biavêje û wan têk bibe. 7Destê xwe ji jor dirêj bike; min rizgar bike û min ji avên boş, ji destê biyaniyan xilas bike, 8yên ku devên wan derewan dibêjin û destê wan ê rastê sonda derew dixwe.
9Ya Bavê min, ezê ji te re straneke nû bistrêm; bi çengeke dehtêlî ezê ji te re lêxim, 10ji Yê ku serketinê dide padîşahan re, yê ku xulamê xwe Dawid ji şûrê bêrehm rizgar dike.
11Min rizgar bike û min ji destê biyaniyan xilas bike, yên ku devên wan derewan dibêjin û destê wan ê rastê sonda derew dixwe.
12Wê çaxê kurên me wê mîna şitlên ku di xortaniya xwe de bilind bûne bin, keçên me mîna stûnên goşeyan ên ku ji bo qesrekê hatine kolandin. 13Embarên me wê tije bin, her cure ber û bûmê bidin; pezên me wê bi hezaran, bi deh hezaran li zeviyên me zêde bibin; 14dewarên me avis bin, ne dîwar bên qelişandin, ne kes here dîlîtiyê, û ne qîrîna tengahiyê li kolanên me hebe. 15Xwezî bi wî gelê ku tiştên wiha yên wî ne; xwezî bi wî gelê ku Bavê me yê wî bi xwe ye.
