منهنجي چٽان، منهنجي پناهه
داؤد جو.
داؤد جنگ لاءِ تربيت يافته هٿن سان شروع ڪري ٿو ۽ فوراً مڃي ٿو ته انسان ڪيترو ڪمزور آهي — هڪ ساهه، هڪ گذرندڙ پاڇو. هو پنهنجي پيءُ کي عرض ڪري ٿو ته آسمان کي جھڪائي ۽ کيس ڪوڙن کان بچائي، پوءِ هو جنهن امن جو خواهشمند آهي ان جو بيان ڪري ٿو: ڀريل ڀنڊار ۽ ڦلندڙ ٻار.
144 1مبارڪ هجي منهنجو پيءُ، منهنجي چٽان، جيڪو منهنجا هٿ جنگ لاءِ، منهنجيون آڱريون وڙهڻ لاءِ سيکاري ٿو، 2منهنجي لافاني شفقت ۽ منهنجو قلعو، منهنجو مضبوط ڪوٽ ۽ منهنجو ڇڏائيندڙ، منهنجي ڍال جنهن ۾ مون پناهه ورتي آهي، جيڪو قومن کي منهنجي هيٺ تابع ڪري ٿو.
3اي منهنجا بابا، انسان ڇا آهي جو تون هن جو خيال ٿو رکين، آدم جو پٽ ڇا آهي جو تون هن جي باري ۾ ٿو سوچين؟ 4انسان هڪ ساهه جهڙو آهي، سندس ڏينهن لنگهندڙ پاڇي جهڙا آهن.
5اي منهنجا بابا، پنهنجن آسمانن کي نوائي هيٺ لهي اچ، جبلن کي ڇُهه، تہ اهي دونهون ڪڍندا. 6پنهنجي بجلي چمڪائي کين ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏ، پنهنجا تير هلائي کين ڀڄائي ڇڏ. 7مٿان پنهنجو هٿ ڊگھو ڪر، مون کي بچاءِ ۽ وڏن پاڻين مان، پرڏيهين جي هٿ مان ڇڏاءِ، 8جن جا وات ڪوڙ ٿا ڳالهائين ۽ جن جو ساڄو هٿ ڪوڙو قسم کڻي ٿو.
9اي منهنجا بابا، تو لاءِ نئون گيت ڳائيندس، ڏهن تارن واري بربط تي تو لاءِ سُر وڄائيندس، 10جيڪو بادشاهن کي فتح ٿو ڏئي، جيڪو پنهنجي ٻانهي داؤد کي ظالم تلوار کان ڇڏائي ٿو.
11مون کي بچاءِ ۽ پرڏيهين جي هٿ مان ڇڏاءِ، جن جا وات ڪوڙ ٿا ڳالهائين ۽ جن جو ساڄو هٿ ڪوڙو قسم کڻي ٿو.
12تڏهن اسان جا پٽ جوانيءَ ۾ ڊگها ٿيل ٻوٽن جهڙا ٿيندا، اسان جون ڌيئرون محلات لاءِ تراشيل ڪنڊ جي ٿنڀن جهڙيون ٿينديون. 13اسان جا ڀنڊار ڀريل هوندا، هر قسم جي پيداوار ڏيندڙ؛ اسان جا ڌڻ هزارن جي تعداد ۾ وڌندا، اسان جي ميدانن ۾ ڏهن هزارن جي تعداد ۾؛ 14اسان جا ڍور ڳڀ سان ڀريل هوندا، ڪوٽ ۾ ڪو ڏار نہ پوندو، ڪو قيد ۾ نہ ويندو، ۽ اسان جي گهٽين ۾ ڪابہ دانهن نہ ٿيندي. 15برڪت وارا آهن اهي ماڻهو جن وٽ اهڙيون نعمتون آهن؛ برڪت وارا آهن اهي ماڻهو جن لاءِ اسان جو پيءُ پنهنجو آهي.
