آءٌ تو ڏانهن پنهنجا هٿ ٿو پکيڙيان
داؤد جو زبور.
تعاقب ۾ ۽ زمين ۾ لٿل، هو عرض ڪري ٿو ته کيس عدالت ۾ نه آندو وڃي، ڇاڪاڻ ته ڪو به جيئرو ماڻهو سندس پيءُ اڳيان سچار ناهي. هو حال کي سهڻ لاءِ پراڻن ڪمن کي ياد ڪري ٿو، ۽ ٻه شيون گهري ٿو: صبح جو ڪلام، ۽ هموار زمين.
143 1اي بابا، منهنجي دعا ٻڌ، منهنجين منٿن تي ڌيان ڏي؛ پنهنجي وفاداريءَ ۽ سچائيءَ سان مون کي جواب ڏي. 2پنهنجي ٻانهي کي عدالت ۾ نہ آڻ، ڇاڪاڻ تہ تو آڏو ڪوبہ جيئرو ماڻهو سچار ناهي. a a v2 پولس هن سٽ مان اهو سيکاريو تہ ڪوبہ ماڻهو پنهنجي ڪمن جي ڪري اسان جي پيءُ وٽ سچار نہ ٿو ٺهي، رڳو يسوع تي ڀروسو ڪرڻ سان ٿو ٺهي. 3ڇاڪاڻ تہ دشمن منهنجي جان جو پيڇو ڪيو آهي؛ منهنجي زندگيءَ کي ڌرتيءَ تي لتاڙي ڇڏي اٿس؛ مون کي گھڻو اڳ مرڻ وارن وانگر اونداهيءَ ۾ ويهاريو اٿس. 4منهنجو روح مون اندر ٿڪجي پيو آهي؛ منهنجي دل مون اندر حيران ٿي وئي آهي. 5آءٌ پراڻن ڏينهن کي ياد ٿو ڪريان؛ تو جيڪي ڪجھہ ڪيو آهي تنهن تي غور ٿو ڪريان؛ تنهنجي هٿن جي ڪم تي سوچيندو ٿو رهان. 6آءٌ تو ڏانهن پنهنجا هٿ ٿو پکيڙيان؛ منهنجي جان سڪل زمين وانگر تو لاءِ اڃايل آهي.
7اي بابا، جلدي مون کي جواب ڏي؛ منهنجو روح ختم ٿيڻ تي آهي. پنهنجو منهن مون کان نہ لڪاءِ، نہ تہ آءٌ انهن جھڙو ٿي ويندس جيڪي کڏ ۾ لھن ٿا. 8صبح جو مون کي تنهنجي لافاني شفقت ٻڌڻ ڏي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ تو تي ڀروسو ٿو ڪريان. جنهن واٽ تي مون کي هلڻو آهي سا مون کي ڏيکار، ڇاڪاڻ تہ آءٌ پنهنجي جان تو ڏانهن ٿو مٿي کڻان. 9اي بابا، مون کي منهنجن دشمنن کان ڇڏاءِ؛ آءٌ پناهه لاءِ تو ڏانهن ڀڄي آيو آهيان. 10مون کي تنهنجي مرضي پوري ڪرڻ سيکار، ڇاڪاڻ تہ تون منهنجو پيءُ آهين؛ تنهنجو نيڪ روح مون کي سڌيءَ زمين تي هلائي. 11اي بابا، پنهنجي نالي جي خاطر مون کي جيئرو رک؛ پنهنجي سچائيءَ ۾ منهنجي جان کي مصيبت مان ڪڍ. 12تنهنجي لافاني شفقت سان تون منهنجن دشمنن کي ڪٽي ڇڏيندين ۽ منهنجي جان جي سڀني مخالفن کي برباد ڪندين، ڇاڪاڻ تہ آءٌ تنهنجو ٻانهو آهيان.
