Ellerimi Sana Açıyorum
Davut'un mezmuru.
Avlanan ve yere serilen Davut, yargılanmamayı ister, çünkü yaşayan hiç kimse Babası'nın önünde doğru değildir. Bugüne dayanabilmek için eski işleri anar ve iki şey ister: sabahleyin bir söz ve düz bir zemin.
143 1Babam, duamı işit; yalvarışlarıma kulak ver; sadakatinle, doğruluğunla yanıtla beni. 2Kulunu yargılama, çünkü yaşayan hiç kimse senin önünde doğru değildir. a a v2 Pavlus bu dizeye dayanarak, hiç kimsenin kendi sicili sayesinde Babamız'la doğru bir ilişkiye giremeyeceğini, bunun ancak İsa'ya güvenmekle olabileceğini öğretti. 3Çünkü düşman canımın peşine düştü; yaşamımı yere çaldı; beni karanlıkta yaşamaya zorladı, çoktan ölmüş olanlar gibi. 4Ruhum içimde bayılıyor; yüreğim içimde dehşete düştü. 5Geçmiş günleri anıyorum; bütün yaptıklarını derin derin düşünüyorum; ellerinin işini aklımdan geçiriyorum. 6Ellerimi sana açıyorum; canım kurak toprak gibi sana susadı.
7Çabuk yanıtla beni, Babam; ruhum tükeniyor. Yüzünü benden gizleme, yoksa ölüm çukuruna inenlere döneceğim. 8Sabahleyin bana vefalı sevgini duyur, çünkü sana güveniyorum. Gideceğim yolu göster bana, çünkü canımı sana açıyorum. 9Beni düşmanlarımdan kurtar, Babam; sana sığındım. 10Bana isteğini yapmayı öğret, çünkü Babam sensin; iyi Ruhun beni düz yolda yürütsün. 11Adın uğruna, Babam, yaşamımı koru; doğruluğunla canımı sıkıntıdan çıkar. 12Vefalı sevginle düşmanlarımı yok edeceksin, bana can düşmanı olanların hepsini ortadan kaldıracaksın, çünkü ben senin kulunum.
