Mga Awit 143

143 ¹ Ama ko, dinggin mo ang aking panalangin; pakinggan mo ang aking mga pagsamo para sa habag; sagutin mo ako sa iyong katapatan, sa iyong katuwiran. ² Huwag mong dalhin sa paghatol ang iyong lingkod, sapagkat walang sinumang nabubuhay ang matuwid sa harap mo. ^a a v2 Ginamit ni Pablo ang taludtod na ito upang ituro na walang sinumang napapawalang-sala sa harap ng ating Ama sa pamamagitan ng sariling gawa — sa pananalig lamang kay Jesus. ³ Sapagkat hinabol ng kaaway ang aking kaluluwa; dinurog niya ang aking buhay hanggang sa lupa; pinatira niya ako sa kadiliman gaya ng mga matagal nang patay. ⁴ Nanlulupaypay ang aking espiritu sa loob ko; ang aking puso sa loob ko ay nasisindak. ⁵ Inaalala ko ang mga araw ng una; pinagbubulay-bulay ko ang lahat ng iyong ginawa; iniisip-isip ko ang gawa ng iyong mga kamay. ⁶ Iniuunat ko ang aking mga kamay sa iyo; ang aking kaluluwa ay nauuhaw sa iyo gaya ng tuyot na lupa. Selah.

⁷ Sagutin mo ako agad, Ama ko; nanghihina ang aking espiritu. Huwag mong ikubli ang iyong mukha sa akin, o magiging tulad ako ng mga bumababa sa hukay. ⁸ Iparinig mo sa akin ang iyong wagas na pag-ibig kung umaga, sapagkat sa iyo ako nagtitiwala. Ituro mo sa akin ang daang dapat kong lakaran, sapagkat sa iyo ko itinataas ang aking kaluluwa. ⁹ Iligtas mo ako mula sa aking mga kaaway, Ama ko; sa iyo ako tumakas upang magkubli. ¹⁰ Turuan mo akong gawin ang iyong kalooban, sapagkat ikaw ang aking Ama; nawa'y patnubayan ako ng iyong mabuting Espiritu sa patag na lupa. ¹¹ Alang-alang sa iyong pangalan, Ama ko, ingatan mo ang aking buhay; sa iyong katuwiran ilabas mo ang aking kaluluwa sa kabagabagan. ¹² At sa iyong wagas na pag-ibig ay lilipulin mo ang aking mga kaaway at pupuksain ang lahat ng kumakalaban sa aking kaluluwa, sapagkat ako ay iyong lingkod.