Mga Awit 144

144 ¹Purihin ang aking Ama, ang aking bato, na nagsasanay sa aking mga kamay sa pakikidigma, sa aking mga daliri sa pakikipaglaban, ²ang aking wagas na pag-ibig at aking muog, ang aking tanggulan at aking tagapagligtas, ang aking kalasag na aking kinukublihan, na sumusupil ng mga bayan sa ilalim ko.

³Aking Ama, ano ang tao upang siya'y iyong pansinin, ang anak ng tao upang siya'y iyong isipin? ⁴Ang tao ay tulad ng isang hininga; ang kanyang mga araw ay tulad ng lumilipas na anino.

⁵Aking Ama, ibaba mo ang iyong kalangitan at bumaba ka; hipuin mo ang mga bundok, at mag-uusok ang mga ito. ⁶Pakislapin mo ang iyong kidlat at pangalatin sila; ipana mo ang iyong mga palaso at guluhin sila. ⁷Iunat mo ang iyong kamay mula sa kaitaasan; sagipin mo ako at iligtas mo ako mula sa malalakas na tubig, mula sa kamay ng mga dayuhan, ⁸na ang mga bibig ay nagsasalita ng kasinungalingan at ang kanang kamay ay sumusumpa nang may kabulaanan.

⁹Aking Ama, aawit ako ng bagong awit sa iyo; sa alpang may sampung kuwerdas ay tutugtog ako sa iyo, ¹⁰sa kanya na nagbibigay ng tagumpay sa mga hari, na sumasagip kay David na kanyang lingkod mula sa malupit na tabak.

¹¹Sagipin mo ako at iligtas mo ako mula sa kamay ng mga dayuhan, na ang mga bibig ay nagsasalita ng kasinungalingan at ang kanang kamay ay sumusumpa nang may kabulaanan.

¹²Sa gayon ang aming mga anak na lalaki ay magiging tulad ng mga halamang lumaki nang matayog sa kanilang kabataan, ang aming mga anak na babae ay tulad ng mga haliging panulukan na inukit para sa isang palasyo. ¹³Ang aming mga kamalig ay mapupuno, na naglalaan ng lahat ng uri ng ani; ang aming mga kawan ay dadami nang libu-libo, nang sampu-sampung libo sa aming mga parang; ¹⁴ang aming mga baka ay nagdadalang-tao, na walang pagkasira ng mga pader, walang pagkabihag, at walang sigaw ng pagdadalamhati sa aming mga lansangan. ¹⁵Mapalad ang mga taong nagmamay-ari ng gayong mga bagay; mapalad ang mga taong may ating Ama bilang kanilang sarili.