Mga Awit 144

144 ¹ Purihin ang aking Ama, ang aking bato, na nagsasanay sa aking mga kamay sa pakikidigma, sa aking mga daliri sa pakikipaglaban— ² aking wagas na pag-ibig at aking kuta, aking tanggulan at aking tagapagligtas, aking kalasag na siyang aking kinakanlungan, na siyang sumusupil sa mga bayan sa ilalim ko.

³ Aking Ama, ano ang tao upang siya'y iyong pansinin, ang anak ng tao upang siya'y iyong alalahanin? ⁴ Ang tao ay parang isang hininga; ang kanyang mga araw ay parang lumilipas na anino.

⁵ Aking Ama, iyukod mo ang iyong kalangitan at bumaba ka; hipuin mo ang mga bundok, at sila'y uusok. ⁶ Pakislapin mo ang iyong kidlat at pangalatin sila; ipana mo ang iyong mga palaso at guluhin sila. ⁷ Iunat mo ang iyong kamay mula sa itaas; sagipin mo ako at iligtas mula sa malalakas na tubig, mula sa kamay ng mga taga-ibang bayan, ⁸ na ang mga bibig ay nagsasalita ng kasinungalingan at ang kanang kamay ay sumusumpa nang may kabulaanan.

⁹ Aking Ama, aawit ako sa iyo ng bagong awit; sa alpang may sampung kuwerdas ay tutugtog ako sa iyo, ¹⁰ sa kanya na nagbibigay ng tagumpay sa mga hari, na sumasagip kay David na kanyang lingkod mula sa malupit na tabak.

¹¹ Sagipin mo ako at iligtas mula sa kamay ng mga taga-ibang bayan, na ang mga bibig ay nagsasalita ng kasinungalingan at ang kanang kamay ay sumusumpa nang may kabulaanan.

¹² Kung magkagayon, ang ating mga anak na lalaki ay magiging tulad ng mga halaman na lumaki nang matayog sa kanilang kabataan, ang ating mga anak na babae ay tulad ng mga panulukang haligi na inukit para sa isang palasyo. ¹³ Ang ating mga kamalig ay mapupuno, na naglalaan ng bawat uri ng ani; ang ating mga kawan ay dadami nang libu-libo, nang sampu-sampung libo sa ating mga parang; ¹⁴ ang ating mga baka ay nagdadalang-supling, na walang pagkawasak ng mga pader, walang pagkabihag, at walang hiyaw ng pighati sa ating mga lansangan. ¹⁵ Mapalad ang bayan na nagtataglay ng gayong mga bagay; mapalad ang bayan na nagmamay-ari sa ating Ama bilang kanila.