Kayam, Sığınağım
Davut'un mezmuru.
Davut savaş için eğitilmiş ellerle başlar ve hemen insanın ne kadar önemsiz olduğunu kabul eder — bir soluk, geçip giden bir gölge. Babası'ndan gökleri eğmesini ve kendisini yalancılardan kurtarmasını ister, sonra istediği esenliği anlatır: dolu ambarlar ve gürbüz çocuklar.
144 1Kayam olan Babam'a övgüler olsun; ellerime savaşmayı, parmaklarıma çarpışmayı öğretene. 2Vefalı sevgim ve kalem, sığınağım ve kurtarıcım, kendisine sığındığım kalkanım, halkları bana boyun eğdirendir.
3Ya Babam, insan ne ki, onu gözetiyorsun, âdemoğlu ne ki, onu düşünüyorsun? 4İnsan bir soluğa benzer, günleri geçici bir gölge gibidir.
5Ya Babam, göklerini eğ de in; dağlara dokun, tütsünler. 6Şimşek çaktır, dağıt onları; oklarını at, bozguna uğrat onları. 7Yukarıdan elini uzat; kurtar beni, azgın sulardan, yabancıların elinden çıkar beni. 8Onların ağzı yalan söyler, sağ elleri yalan yere yemin eder.
9Ya Babam, sana yeni bir ilahi söyleyeceğim, on telli çenk eşliğinde seni ezgilerle öveceğim, 10Sen ki krallara zafer kazandırırsın, kulun Davut'u acımasız kılıçtan kurtarırsın.
11Kurtar beni, yabancıların elinden özgür kıl beni; onların ağzı yalan söyler, sağ elleri yalan yere yemin eder.
12O zaman oğullarımız gençliğinde boy atmış fidanlar gibi olacak, kızlarımız saray için yontulmuş köşe direkleri gibi. 13Ambarlarımız dolu olacak, her türlü ürünle dolup taşacak; sürülerimiz binlerce çoğalacak, kırlarımızda on binlerce olacak; 14Sığırlarımız yavrularıyla yüklü olacak; surlarımız yıkılmayacak, kimse sürgüne gitmeyecek, sokaklarımızda feryat duyulmayacak. 15Ne mutlu böyle nimetlere sahip olan halka! Ne mutlu Babamız kendilerinin olan halka!
