Mezmurlar 144

144 ¹ Kayam olan Babam'a övgüler olsun, ellerime savaşmayı, parmaklarıma dövüşmeyi öğretene— ² Vefalı sevgim ve kalem, sığınağım ve kurtarıcım, kendisine sığındığım kalkanım, halkları bana boyun eğdirendir.

³ Babam, insan ne ki, onu gözetesin, insanoğlu ne ki, onu düşünesin? ⁴ İnsan bir soluğu andırır; günleri geçici bir gölge gibidir.

⁵ Babam, göklerini eğ de aşağıya in; dokun dağlara, tütsünler. ⁶ Şimşek çaktır, dağıt onları; oklarını fırlat, şaşkına çevir onları. ⁷ Yukarıdan elini uzat; kurtar beni, çıkar azgın sulardan, yabancıların elinden, ⁸ Onların ağzı yalan saçar, sağ elleri yalan yere ant içer.

⁹ Babam, sana yeni bir ezgi söyleyeceğim; on telli çenk eşliğinde seni ilahilerle öveceğim, ¹⁰ krallara zafer kazandırana, kulu Davut'u acımasız kılıçtan kurtarana.

¹¹ Kurtar beni, çıkar yabancıların elinden, onların ağzı yalan saçar, sağ elleri yalan yere ant içer.

¹² O zaman oğullarımız fidan gibi olacak, gençliğinde boy atmış; kızlarımız köşe sütunları gibi, saray için yontulmuş. ¹³ Ambarlarımız dolu olacak, her türlü ürünü sağlayacak; sürülerimiz binlerce çoğalacak, kırlarımızda on binlerce olacak; ¹⁴ sığırlarımız gebe kalacak; surlarımızda gedik olmayacak, kimse sürgüne gitmeyecek, sokaklarımızda feryat duyulmayacak. ¹⁵ Ne mutlu bunlara sahip olan halka; ne mutlu Babamız kendisinin olan halka!