زما ګټ، زما پناه ګاه
د داؤد زبور.
داؤد په هغو لاسونو پیل کوي چې د جګړې لپاره روزل شوي، او سمدستي مني چې انسان څومره کوچنی دی: یوه ساه، یو تېرېدونکی سیوری. هغه له خپل پلار څخه غواړي چې آسمان ټیټ کړي او هغه له دروغجنو وژغوري. بیا هغه سوله بیانوي چې غواړي یې: ډک ګودامونه او وده کوونکي ماشومان.
144 1مبارک دے زما پلار، زما ګټ، چې زما لاسونه د جنګ دپاره او زما ګوتې د لړائۍ دپاره روزى، 2زما مينه او زما قلعه، زما پناه ګاه او زما خلاصونکے، زما ډال چې پناه پکښې اخلم، چې قومونه زما لاندې تابع کوى.
3اے زما پلاره، اِنسان څۀ شے دے چې تۀ ورته پام کوې، او د اِنسان زوئ څۀ دے چې تۀ د هغۀ خيال ساتې؟ 4اِنسان د ساه په شان دے، د هغۀ ورځې د تېرېدونکى سيورى په شان دى.
5اے زما پلاره، خپل آسمانونه ټيټ کړه او راکوز شه، غرونو ته لاس وروړه چې لوګے ترې پورته شى. 6خپلے برېښنا وځلوه او هغوئ وشينده، خپل غشى وولوله او هغوئ وتښتوه. 7د پاسه نه خپل لاس راوغزوه، ما بچ کړه او د لوئو اوبو نه او د پردو د لاس نه مې خلاص کړه، 8چې د هغوئ خولې دروغ وائى او د هغوئ ښى لاس دروغجن قسم خورى.
9اے زما پلاره، زۀ به تا له نوے سندره وايم، په لس تاره رباب باندې به تا له ساز غږوم، 10هغۀ ته چې بادشاهانو ته فتح ورکوى، چې خپل نوکر داؤد د ظالمې تُورې نه بچ کوى.
11ما بچ کړه او د پردو د لاس نه مې خلاص کړه، چې د هغوئ خولې دروغ وائى او د هغوئ ښى لاس دروغجن قسم خورى.
12نو زمونږ زامن به د هغه بوټو په شان وى چې په خپل ځوانۍ کښې اوږده شوى وى، او زمونږ لوڼه به د ګوټ د ستنو په شان وى چې د محل دپاره توږلے شوى وى. 13زمونږ ګودامونه به ډک وى او هر قِسم فصل به ورکوى، زمونږ رمې به په زرهاؤ زياتې شى، په خپلو پټو کښې به په لکهاؤ شى، 14زمونږ غوائى به بار وړونکى وى، نۀ به د ديوالونو ماتېدل وى، نۀ به اسيرى ته تلل وى او نۀ به زمونږ په کوڅو کښې د غم نارې وى. 15مبارک دى هغه خلق چې دا شيان ورسره وى، مبارک دى هغه خلق چې زمونږ پلار د هغوئ خپل وى.
