ദാവീദ് ഗുഹയിൽനിന്നു നിലവിളിക്കുന്നു
ദാവീദിന്റെ ഒരു ജ്ഞാനസങ്കീർത്തനം; അദ്ദേഹം ഗുഹയിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ. ഒരു പ്രാർഥന.
ദാവീദ് ഒരു ഗുഹയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, തികഞ്ഞ ഒറ്റപ്പെടൽ വിവരിക്കുന്നു: എന്റെ വലത്തോട്ടു നോക്കുക, എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നവൻ ആരുമില്ല, ഒരു സങ്കേതവും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല, ഞാൻ ജീവിക്കുന്നുവോ എന്ന് ആർക്കും കരുതലില്ല. അവൻ തന്റെ പിതാവിനെ ജീവനുള്ളവരുടെ ദേശത്തിലെ തന്റെ ഓഹരി എന്നു വിളിക്കുന്നു, തടവിൽനിന്നു പുറത്തു കൊണ്ടുവരേണമേ എന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു.
142 1ഞാൻ എന്റെ ശബ്ദത്തോടെ എന്റെ പിതാവിനോടു നിലവിളിക്കുന്നു; എന്റെ ശബ്ദത്തോടെ അവിടുത്തോടു കരുണയ്ക്കായി യാചിക്കുന്നു. a a v1 മസ്കീൽ എന്നതു ധ്യാനാത്മകമായ ഒരു ഉപദേശഗീതമാകുന്നു—കേവലം പാടുവാനല്ല, ധ്യാനിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ഒരു സങ്കീർത്തനം. 2ഞാൻ എന്റെ സങ്കടം അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ പകരുന്നു; എന്റെ കഷ്ടത അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ അറിയിക്കുന്നു. 3എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്റെ ആത്മാവു ക്ഷീണിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ വഴി അറിയുന്നത് അങ്ങുതന്നെ. ഞാൻ നടക്കുന്ന പാതയിൽ അവർ എനിക്കായി ഒരു കെണി ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു. 4എന്റെ വലത്തുഭാഗത്തേക്കു നോക്കിക്കാണുക— എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്ന ആരുമില്ല; എനിക്ക് ഒരു അഭയവും ശേഷിക്കുന്നില്ല; എന്റെ ജീവനെ ഓർക്കുന്ന ആരുമില്ല. 5എന്റെ പിതാവേ, ഞാൻ അങ്ങയോടു നിലവിളിക്കുന്നു; “അങ്ങ് എന്റെ അഭയം, ജീവനുള്ളവരുടെ ദേശത്ത് എന്റെ ഓഹരി” എന്നു ഞാൻ പറയുന്നു. 6എന്റെ നിലവിളി കേൾക്കണമേ, ഞാൻ ഏറ്റവും അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നെ പിന്തുടരുന്നവരിൽനിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, അവർ എനിക്ക് ഏറെ ബലവാന്മാരാകുന്നു. 7അങ്ങയുടെ നാമത്തിനു ഞാൻ സ്തോത്രം ചെയ്യേണ്ടതിന് എന്റെ പ്രാണനെ തടവിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവരണമേ. അങ്ങ് എന്നോട് ഏറെ നന്മ ചെയ്യുന്നതിനാൽ നീതിമാന്മാർ എന്റെ ചുറ്റും കൂടിവരും.