അങ്ങയിൽ ഉറപ്പിച്ച കണ്ണുകൾ
ദാവീദിന്റെ ഒരു സങ്കീർത്തനം.
ധൂപം പോലെ അർപ്പിക്കുന്ന ഒരു സന്ധ്യാപ്രാർത്ഥന. തന്റെ പിതാവ് കാക്കണമെന്ന് അവൻ അപേക്ഷിക്കുന്നത് സ്വന്തം വായെയും ആഗ്രഹത്തെയുമാണ് — ദുഷ്പ്രവൃത്തിക്കാരോടു ചേരാതിരിക്കാനും അവരുടെ സ്വാദുഭോജനങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാതിരിക്കാനും — നീതിമാന്റെ ശാസനയെ അവൻ തലയിലെ എണ്ണപോലെ സ്വീകരിക്കുന്നു.
141 1എന്റെ പിതാവേ, ഞാൻ അങ്ങയെ വിളിക്കുന്നു; വേഗം എന്റെ അടുത്തേക്കു വരണമേ. ഞാൻ അങ്ങയോടു നിലവിളിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കണമേ.
2എന്റെ പ്രാർഥന ധൂപംപോലെ അങ്ങയുടെ മുമ്പിൽ ഉയരട്ടെ, എന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തുന്നതു സന്ധ്യായാഗംപോലെ ആകട്ടെ.
3എന്റെ പിതാവേ, എന്റെ വായ്ക്കു കാവൽ നിയോഗിക്കണമേ; എന്റെ അധരങ്ങളുടെ വാതിൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണമേ. 4ദുഷ്ടത പ്രവർത്തിക്കുന്നവരോടൊപ്പം ദുഷ്കർമങ്ങളിൽ പങ്കുചേരുവാൻ എന്റെ ഹൃദയം ഒരു തിന്മയിലേക്കും ചായാതിരിക്കട്ടെ; അവരുടെ സ്വാദിഷ്ഠഭോജനങ്ങൾ ഞാൻ ആസ്വദിക്കാതിരിക്കട്ടെ.
5നീതിമാൻ എന്നെ അടിക്കട്ടെ— അതു ദയയാണ്; അവൻ എന്നെ ശാസിക്കട്ടെ—അതു എന്റെ തലയ്ക്കുള്ള തൈലമാണ്; എന്റെ തല അതു നിരസിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ എന്റെ പ്രാർഥന എപ്പോഴും ദുഷ്ടരുടെ പ്രവൃത്തികൾക്ക് എതിരാണ്.
6അവരുടെ ഭരണാധികാരികൾ പാറക്കെട്ടുകളിൽനിന്നു തള്ളിയിടപ്പെടുമ്പോൾ, ജനം എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കും, അവ ഇമ്പമുള്ളവയാകയാൽ. 7ഒരുവൻ നിലം ഉഴുതു പിളർക്കുന്നതുപോലെ, ഞങ്ങളുടെ അസ്ഥികൾ ശവക്കുഴിയുടെ വായ്ക്കൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
8എന്നാൽ എന്റെ പരമാധിപനായ പിതാവേ, എന്റെ കണ്ണുകൾ അങ്ങയിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; അങ്ങയിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു— എന്നെ നിരാലംബനായി വിട്ടുകളയരുതേ. 9അവർ എനിക്കായി ഒരുക്കിയ കെണിയിൽനിന്നും, ദുഷ്ടത പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുടെ കുടുക്കുകളിൽനിന്നും എന്നെ കാക്കണമേ. 10ദുഷ്ടന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം വലകളിൽ വീഴട്ടെ, ഞാനോ ഏകനായി സുരക്ഷിതനായി കടന്നുപോകട്ടെ.
