Mezmurlar 141

141 ¹ Babam, sana sesleniyorum; çabuk gel bana. Sana feryat ettiğimde sesime kulak ver.

² Duam önünde buhur gibi yükselsin, ellerimi kaldırışım akşam sunusu gibi olsun.

³ Ağzıma bir nöbetçi koy, Babam; dudaklarımın kapısını gözet. ⁴ Yüreğimin kötülüğe kaymasına izin verme, kötülük yapanlarla kötü işlere katılmama; onların lezzetli yemeklerinden tatmama da izin verme.

⁵ Doğru kişi bana vursun—bu bir iyiliktir; beni azarlasın—bu başıma sürülen yağdır; başım bunu reddetmez. Ama duam her zaman kötülerin işlerine karşıdır.

⁶ Önderleri kayalık uçurumlardan aşağı atıldığında, halk sözlerimi işitecek, çünkü sözlerim hoştur. ⁷ Toprağı sürüp yaran biri gibi, kemiklerimiz ölüler diyarının ağzına saçılmış.

⁸ Ama gözlerim sana çevrili, Egemen Babam; sana sığınıyorum—beni savunmasız bırakma. ⁹ Bana kurdukları tuzaktan koru beni, kötülük yapanların kapanlarından. ¹⁰ Kötüler kendi ağlarına düşsün, bense güvenlik içinde tek başıma geçip gideyim.