Çavên Li Ser Te
Zebûra Dawid.
Duayeke êvarê ku wek bixûr tê pêşkêşkirin. Tiştê ku ew ji Bavê xwe dixwaze biparêze devê wî û daxwaza wî ya xwarinê ye — ku tevlî yên neheqiyê dikin nebe û ji xwarinên wan ên bijarte kêfê negire — û ew serrastkirina ji mirovekî rast wek rûn li ser serê xwe qebûl dike.
141 1Ya Bavê min, ez gazî te dikim; zû were ba min. Gava ez ji te re hawar dikim, guh bide dengê min.
2Bila duaya min wek bixûrê li ber te bilind bibe, bilindkirina destên min wek qurbana êvarê.
3Ya Bavê min, li ber devê min nobedarekî deyne; li ber deriyê lêvên min nobetê bigire. 4Nehêle ku dilê min ber bi tu xerabiyê ve bizivire, da ku bi yên ku neheqiyê dikin re tevlî kirinên xerab bibe; û nehêle ku ez ji xwarinên wan ên bijarte bixwim.
5Bila yê rast li min bixe—ev qencî ye; bila ew min serrast bike—ev rûn e ji bo serê min; serê min wê wî rûnî red neke. Lê duaya min her tim li dijî kirinên xeraban e.
6Gava serwerên wan ji zinarên asê bên avêtin xwarê, wê demê gel wê gotinên min bibihîzin, çimkî ew xweş in. 7Çawa ku yek cot dike û erdê diqelişîne, wisa hestiyên me li ber devê gorê belav bûne.
8Lê çavên min li te ne, ya Bavê min ê Serwer; ez xwe dispêrim te—min bêparastin nehêle. 9Min ji wê xefika ku wan ji min re daniye biparêze, ji dafikên wan ên ku neheqiyê dikin. 10Bila yên xerab bikevin torên xwe, dema ku ez bi tena serê xwe bi silametî derbas dibim.
