Hawara Dawid ji Şikeftê
Zebûra Dawid a şehrezayiyê, dema ku ew di şikeftê de bû. Dua.
Dawid di şkeftê de dua dike û tecrîda temam vedibêje: li milê min ê rastê binêre, û tu kes min nas nake, tu penageh nemaye, tu kes xema jiyana min naxwe. Ew Bavê xwe para xwe ya li welatê zindiyan dibêje û dixwaze ku ji zindanê bê derxistin.
142 1Bi dengê xwe ez ji Bavê xwe re hawar dikim; bi dengê xwe ez ji wî rehmê lava dikim. a a v1 Maskîl strana hînkirinê ya ramanê ye—zebûreke ku divê mirov li ser bifikire, ne ku tenê bistirê. 2Ez gazina xwe li ber wî dirijînim; li ber wî tengahiya xwe dibêjim. 3Gava ruhê min di hundirê min de sist dibe, tu yî yê ku riya min dizanî. Li ser rêya ku ez lê dimeşim, wan ji min re dafik veşartiye. 4Li milê min ê rastê binêre û bibîne— tu kes tuneye ku min nas dike; tu penageh ji min re nemaye; tu kes xema jiyana min naxwe. 5Ez ji te re hawar dikim, ya Bavê min; ez dibêjim: “Tu penageha min î, para min a li welatê jindiyan.” 6Guh bide hawara min, çimkî ez pir ketime nizmiyê. Min ji wan ên ku li pey min dikevin rizgar bike, çimkî ew ji min bihêztir in. 7Canê min ji zindanê derxe, da ku ez ji navê te re şikir bikim. Yên rast wê li dora min bicivin, çimkî tuyê ewqas qenciyê bi min re bikî.
