स्तोत्रसंहिता 142

142 ¹ माझ्या वाणीने मी माझ्या पित्याला आरोळी मारतो; माझ्या वाणीने मी त्याच्याजवळ दयेसाठी याचना करतो. ^a a v1 मस्कील हे एक चिंतनशील बोधगीत आहे—केवळ गाण्यासाठी नव्हे, तर मनन करण्यासाठी रचलेले स्तोत्र. ² मी त्याच्यासमोर माझी तक्रार ओतून टाकतो; त्याच्यासमोर मी माझे संकट सांगतो. ³ जेव्हा माझा आत्मा माझ्या ठायी खचून जातो, तेव्हा तूच माझा मार्ग जाणतोस. मी चालतो त्या वाटेवर त्यांनी माझ्यासाठी सापळा लपवून ठेवला आहे. ⁴ माझ्या उजवीकडे पाहा — मला ओळखणारा कोणी नाही; आश्रय माझ्यासाठी उरला नाही; माझ्या जिवाची कोणालाही पर्वा नाही. ⁵ मी तुला आरोळी मारतो, माझ्या पित्या; मी म्हणतो, “तूच माझा आश्रय आहेस, जिवंतांच्या भूमीत माझा वाटा आहेस.” ⁶ माझ्या आरोळीकडे लक्ष दे, कारण मी अगदी दीन झालो आहे. माझा पाठलाग करणाऱ्यांपासून मला सोडव, कारण ते माझ्यापेक्षा बलवान आहेत. ⁷ माझा जीव बंदिवासातून बाहेर आण, म्हणजे मी तुझ्या नावाचे उपकारस्तवन करीन. नीतिमान माझ्याभोवती जमतील, कारण तू माझ्याशी इतका चांगला वागशील.