दावीद गुहेतून आरोळी मारतो
दाविदाचे एक ज्ञानगीत, जेव्हा तो गुहेत होता. एक प्रार्थना.
दावीद गुहेत प्रार्थना करतो आणि आपल्या पूर्ण एकटेपणाचे वर्णन करतो: माझ्या उजवीकडे पाहा, मला कोणी ओळखत नाही, कोणताही आश्रय उरला नाही, मी जगतो की मरतो याची कोणालाही पर्वा नाही. तो आपल्या पित्याला जिवंतांच्या देशातील आपला वाटा म्हणतो आणि कैदेतून बाहेर काढण्याची विनंती करतो.
142 1मी माझ्या वाणीने माझ्या पित्याकडे आरोळी मारतो; मी माझ्या वाणीने त्याच्याजवळ दयेची याचना करतो. a a v1 मस्कील हे चिंतनशील बोधगीत आहे—केवळ गाण्यासाठी नव्हे, तर मननासाठी असलेले स्तोत्र. 2मी त्याच्यासमोर माझी तक्रार ओतून टाकतो; त्याच्यासमोर मी माझे संकट सांगतो. 3माझा आत्मा माझ्या अंतरी क्षीण होतो, तेव्हा तूच माझा मार्ग जाणतोस. मी ज्या वाटेने चालतो, तेथे त्यांनी माझ्यासाठी सापळा लपवून ठेवला आहे. 4माझ्या उजवीकडे पाहा— मला ओळखणारा कोणी नाही; माझ्यासाठी कोणताही आश्रय उरला नाही; माझ्या जिवाची कोणी काळजी करत नाही. 5हे माझ्या पित्या, मी तुझा धावा करतो; मी म्हणतो, “तूच माझा आश्रय आहेस, जिवंतांच्या भूमीत माझा वाटा आहेस.” 6माझ्या आरोळीकडे कान दे, कारण मी अत्यंत खचलो आहे. माझा पाठलाग करणाऱ्यांपासून मला सोडव, कारण ते माझ्यापेक्षा बलवान आहेत. 7माझा जीव बंदिवासातून बाहेर आण, म्हणजे मी तुझ्या नावाचे उपकारस्मरण करीन. नीतिमान माझ्याभोवती जमतील, कारण तू माझ्यावर अपार चांगुलपणा करशील.
