مزامیر 141

141 ¹ ای پدرِ من، تو را می‌خوانم؛ به‌شتاب نزد من بیا. چون نزد تو فریاد برمی‌آورم، به صدای من گوش فرا ده.

² بگذار دعای من چون بخور به حضورت بالا رود، و برافراشتنِ دستانم چون هدیهٔ شامگاهی باشد.

³ ای پدرِ من، بر دهانم نگاهبانی بگمار؛ بر درِ لبانم پاسبانی کن. ⁴ مگذار دلم به هیچ بدی گراید، تا در کارهای شریرانه با بدکاران همدست شوم؛ و مگذار از خوراک‌های لذیذِ ایشان بخورم.

⁵ بگذار عادل مرا بزند—این محبت است؛ بگذار مرا تأدیب کند—این روغن برای سرِ من است؛ سرم آن را رد نخواهد کرد. اما دعای من همواره بر ضدِ کارهای شریران است.

⁶ چون حاکمانشان از صخره‌های بلند به زیر افکنده شوند، آنگاه مردم سخنان مرا خواهند شنید، زیرا که دلنشین‌اند. ⁷ چنان‌که کسی زمین را شخم زند و بشکافد، همچنان استخوان‌های ما بر دهانهٔ گور پراکنده شده است.

⁸ اما چشمان من به تو دوخته است، ای پدرِ فرمانروای من؛ به تو پناه می‌آورم— مرا بی‌پناه مگذار. ⁹ مرا از دامی که برایم نهاده‌اند نگاه دار، و از تله‌های بدکاران. ¹⁰ بگذار شریران در دام‌های خود بیفتند، حال آنکه من به‌تنهایی به‌سلامت بگذرم.