Lagu Asih pikeun Kebon Anggur

Lagu ieu kadéngéna siga lagu asih nepi ka Rama urang, nu boga kebon anggur, nanya naon deui anu bisa dipigawé ku Mantenna. Mantenna néangan kaadilan sarta manggihan pertumpahan getih. Genep cilaka nuturkeun, tuluy hiji balad tentara disuitan sangkan datang sarta poék nutupan tanah.

Pasal 5.

Kaula rek ngahaleuangkeun lagu pikeun Nu dipikaasih ku kaula, lagu ngeunaan kebon anggur kagungana-Na. Nu dipikaasih ku kaula teh kagungan kebon anggur di hiji pasir anu kacida suburna. Eta kebon ku Mantenna digali sarta diberesihan tina batu-batu, tuluy dipelakan ku tangkal anggur anu pangalusna. Mantenna ngadegkeun hiji munara pangjagaan di tengah-tengahna, jeung ngali tempat meres anggur di dinya. Tuluy Mantenna ngantosan sangkan ngahasilkeun anggur anu alus, tapi anu kaala ngan anggur leuweung.

“Ayeuna, he maraneh anu maratuh di Yerusalem, jeung maraneh urang Yuda, pek timbang antara Kami jeung kebon anggur Kami. Naon deui anu kudu dipigawe pikeun kebon anggur Kami anu tacan dipigawe ku Kami di dinya? Naha, basa Kami ngarep-ngarep buah anggur anu alus, anu kaala ngan anggur leuweung bae? Ayeuna Kami rek ngabejaan maraneh naon anu rek dipigawe ku Kami ka kebon anggur Kami: Pager hirupna rek dicabut ku Kami, nepi ka beak dihakanan; tembokna rek diruntuhkeun ku Kami, nepi ka tinincak-tincak. Rek dijadikeun tanah kosong ku Kami; moal diruntas atawa dipacul, nepi ka jukut cucuk jeung rungkun cucuk ngarangkadak di dinya. Jeung Kami rek marentah ka mega sangkan ulah nurunkeun hujan ka dinya.”

Sabab kebon anggur Rama, Panglima balad sawarga, teh nya eta bangsa Israil, sarta urang Yuda teh pepelakan kameumeut Mantenna. Mantenna ngarep-ngarep kaadilan, tapi anu kapanggih ngan pamaehan; ngarep-ngarep kabeneran, tapi anu kadangu ngan jerit sasambat. ^a

Cilaka Jalma nu Sarakah Kana Tanah

Cilaka jalma-jalma anu nambah-nambah imah kana imah, sarta ngahijikeun kebon kana kebon, nepi ka euweuh deui tempat anu nyesa, nepi ka maraneh ngeusi tanah teh ukur sorangan di tengah-tengahna.

Ku ceuli sorangan kaula ngadangu Rama, Panglima balad sawarga, sumpah: “Saestuna loba imah anu bakal suwung, imah-imah anu gede tur alalus bakal tinggal kosong taya nu ngeusian.

Sabab kebon anggur anu lega sapuluh acre ngan bakal ngahasilkeun kira-kira genep galon anggur, jeung binih anu sapuluh karanjang ngan bakal ngahasilkeun sakaranjang gandum.”

Cilaka jalma-jalma anu harudang isuk-isuk keneh ngudag-ngudag inuman keras, anu balangah nepi ka peuting nepi ka mabok ku anggur. Dina pesta-pestana aya kacapi jeung harpa, rebana jeung suling katut anggur, tapi maranehna teu malire kana pagawean Rama urang, sarta teu narenjo kana damelan panangan Mantenna. Ku sabab eta umat Kami bakal dibuang ka pangbuangan lantaran kurang pangaweruh; para gegeden maranehna bakal kalaparan, sarta rahayat jalma rea bakal halabhab ku hanaang. Ku sabab eta kubur geus ngagedean napsuna sarta calangap lega-lega, nepi ka ancrub ka dinya kamulyaanana jeung jalma-jalmana anu ngagimbung, sakur anu ribut jeung sakabeh anu sarukan-sukan di jerona. Nya kitu jalma-jalma bakal direndahkeun, unggal jelema bakal diasorkeun, sarta panon anu adigung-adigung bakal ditungkulkeun. Tapi Rama, Panglima balad sawarga, diluhurkeun ku karana kaadilan-Na, sarta Rama urang Nu Suci nembongkeun kasucian-Na ku karana kabeneran. Tuluy anak-anak domba bakal nyaratuan siga di pangangonanana sorangan, sarta jalma asing bakal nyaratuan di tengah ruruntuhan nu baroga harta.

Cilaka jalma-jalma anu ngagusur kajahatanana ku tali-tali bohong, sarta narik dosa saibarat ku tambang padati, anu ngaromong kieu, “Sing buru-buru atuh Mantenna; sina gancang ngalaksanakeun pagawean-Na, supaya bisa katenjo ku urang. Sina deukeut tur datang rarancang Nu Maha Suci Israil, supaya urang nyaho.” ^b

Cilaka jalma-jalma anu nyebut goreng teh hade jeung hade teh goreng, anu nyebut poek teh caang jeung caang teh poek, anu nyebut pait teh amis jeung amis teh pait. Cilaka jalma-jalma anu rumasa pinter dina paneuteup sorangan sarta rumasa binangkit dina pandangan sorangan. Cilaka jalma-jalma anu jadi jagoan dina nginum anggur sarta jadi juara dina nyampur inuman keras, anu ngabebaskeun jalma salah ku sabab disogok sarta ngarampas hak jalma anu teu salah.

Ku sabab eta, saperti letah seuneu anu ngahakan jarami sarta jukut garing anu ngarangrangan dina huruna, nya kitu akarna bakal buruk sarta kembangna bakal naek siga kekebul; sabab maranehna geus nolak papatah Rama, Panglima balad sawarga, sarta ngahina kana pangandika Nu Maha Suci Israil. Ku sabab eta bendu Rama urang hurung ka umat-Na, tuluy Mantenna ngacungkeun panangana-Na ngalawan maranehna sarta neunggeulan. Gunung-gunung inggeung, sarta bangke-bangkena ngagaletak lir runtah di jalan-jalan raya. Sanajan geus kabeh kitu, bendu-Na can leler keneh, sarta panangana-Na masih keneh ngacung.

Mantenna bakal ngacungkeun tanda pikeun bangsa-bangsa nu jauh sarta nyaluk maranehna ti tungtung bumi, tuluy kalawan gancang, rikat maranehna daratang. Taya saurang ge ti maranehna anu cape atawa titajong, taya saurang ge anu tunduh atawa sare; euweuh beubeur anu lesot dina cangkeng, euweuh tali tarumpah anu pegat. Jamparing-jamparingna geus diasah seukeut sarta sakabeh gondewana geus dioreng; kuku-kuku kudana lir batu posok sarta kikiping padatina lir angin puyuh. Gaurna lir singa; maranehna ngagaur lir singa ngora. Maranehna ngagerem sarta nyamber mangsana tuluy digondol, taya saurang ge anu bisa ngaleupaskeun korbanna. Dina poe eta maranehna bakal ngagerem ka dinya lir gerem laut anu ngaguruh. Lamun aya anu neuteup ka saanteron tanah, ngan aya poek jeung kasusahan; malah cahaya ge jadi poek ku mega-megana.