ଯିଶାଇୟ 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋହର ପ୍ରିୟତମଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ମୋହର ପ୍ରିୟତମଙ୍କ ଏକ ଗୀତ ଗାନ କରେ। ମୋହର ପ୍ରିୟତମଙ୍କର ଅତି ଉର୍ବର ଏକ ପର୍ବତ-ଢାଳରେ ଗୋଟିଏ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ଥିଲା। ²ସେ ତାହା ଖୋଳି ପଥର ବାହାର କରିଦେଲେ ଓ ତାହା ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା ରୋପଣ କଲେ। ସେ ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରହରୀ-ଦୁର୍ଗ ନିର୍ମାଣ କଲେ ଓ ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଦ୍ରାକ୍ଷାକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଖୋଳିଲେ। ତହୁଁ ଉତ୍ତମ ଦ୍ରାକ୍ଷାଫଳ ଫଳିବ ବୋଲି ସେ ଅପେକ୍ଷା କଲେ, ମାତ୍ର ତାହା କେବଳ ବନ୍ୟ ଦ୍ରାକ୍ଷାଫଳ ଫଳିଲା।

³“ଏବେ, ହେ ଯିରୂଶାଲମ ନିବାସୀମାନେ ଓ ହେ ଯିହୁଦାର ଲୋକମାନେ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋʼ ମଧ୍ୟରେ ଓ ମୋହର ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବିଚାର କର। ⁴ମୋହର ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ନିମନ୍ତେ ଆଉ କʼଣ କରିବାର ଥିଲା, ଯାହା ମୁଁ ତହିଁରେ କରି ନାହିଁ? ମୁଁ ଉତ୍ତମ ଦ୍ରାକ୍ଷାଫଳ ଫଳିବ ବୋଲି ଅପେକ୍ଷା କରିବା ସମୟରେ ତାହା କାହିଁକି କେବଳ ବନ୍ୟ ଦ୍ରାକ୍ଷାଫଳ ଫଳିଲା? ⁵ଏବେ ମୁଁ ମୋହର ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରତି କʼଣ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ, ତାହା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହେ: ମୁଁ ତହିଁର ବାଡ଼ କାଢ଼ି ନେବି, ତହିଁରେ ତାହା ଗ୍ରାସିତ ହେବ; ମୁଁ ତହିଁର କାନ୍ଥ ଭାଙ୍ଗି ପକାଇବି, ତହିଁରେ ତାହା ଦଳିତ ହେବ। ⁶ମୁଁ ତାହା ଉଜାଡ଼ ସ୍ଥାନ କରିବି; ତାହା ଛେଦା କିମ୍ବା କୋଡ଼ା ହେବ ନାହିଁ, ପୁଣି ତହିଁ ଉପରେ କାନ୍ଥୁଆ ଓ କଣ୍ଟକ ବଢ଼ିବ। ଆଉ ମୁଁ ମେଘମାନଙ୍କୁ ତହିଁ ଉପରେ ବୃଷ୍ଟି ନ ଦେବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା କରିବି।”

⁷କାରଣ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ବାହିନୀଗଣର ପିତାଙ୍କ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ଇସ୍ରାଏଲ ବଂଶ ଅଟେ, ଆଉ ଯିହୁଦାର ଲୋକମାନେ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରୋପିତ ବୃକ୍ଷ ଅଟନ୍ତି। ସେ ନ୍ୟାୟ ଅନ୍ଵେଷଣ କଲେ, ମାତ୍ର କେବଳ ରକ୍ତପାତ ଦେଖିଲେ; ଧାର୍ମିକତା ଅନ୍ଵେଷଣ କଲେ, ମାତ୍ର କେବଳ କ୍ରନ୍ଦନ ଶୁଣିଲେ। ^a a v7 ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରକାଶ କରେ — ଇସ୍ରାଏଲ ତାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରୋପିତ ବୃକ୍ଷ, ଆଉ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ଶୋକ ଏପରି ଏକ ପିତାଙ୍କ ଶୋକ, ଯାହାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ହୋଇଅଛି।

ଭୂମି-ଲୋଭୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସନ୍ତାପ

⁸ସନ୍ତାପ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଯେଉଁମାନେ ଗୃହ ସହିତ ଗୃହ ଯୋଗ କରନ୍ତି ଓ କ୍ଷେତ୍ର ସହିତ କ୍ଷେତ୍ର ମିଳାନ୍ତି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଉ ସ୍ଥାନ ନ ରହେ ଓ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ଏକାକୀ ବାସ ନ କର।

⁹ମୁଁ ଆପଣା କର୍ଣ୍ଣରେ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ବାହିନୀଗଣର ପିତାଙ୍କୁ ଶପଥ କରୁଥିବା ଶୁଣିଲି: “ନିଶ୍ଚୟ ଅନେକ ଗୃହ ଉଜାଡ଼ ହେବ, ବଡ଼ ଓ ସୁନ୍ଦର ଗୃହସବୁ ନିବାସୀବିହୀନ ପଡ଼ିବ।

¹⁰କାରଣ ଦଶ ଏକର ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରରୁ କେବଳ ଏକ ବତ୍ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଫଳିବ, ପୁଣି ଦଶ ଗଣ୍ଡା ବୀଜରୁ କେବଳ ଏକ ଐଫା ଶସ୍ୟ ଫଳିବ।”

¹¹ସନ୍ତାପ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଶୀଘ୍ର ଉଠି ସୁରା ପଛେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ଧ୍ୟା ଅବଧି ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତି। ¹²ସେମାନଙ୍କ ଭୋଜିରେ ବୀଣା ଓ ନେବଲ, ତବଲା ଓ ବଂଶୀ ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଥାଏ, ମାତ୍ର ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କର୍ମ ପ୍ରତି ମନଯୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପୁଣି ତାହାଙ୍କ ହସ୍ତକୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ¹³ଏଥିପାଇଁ ମୋହର ଲୋକମାନେ ଜ୍ଞାନର ଅଭାବରୁ ନିର୍ବାସିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନେ କ୍ଷୁଧିତ ଓ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ତୃଷ୍ଣାରେ ଶୁଷ୍କ ହୁଅନ୍ତି। ¹⁴ଏଥିପାଇଁ ପାତାଳ ଆପଣା କ୍ଷୁଧା ବଢ଼ାଇ ଆପଣା ମୁଖ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାର କରିଅଛି, ଆଉ ତହିଁର ଐଶ୍ଵର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜନସମୂହ, ତହିଁର କୋଳାହଳ ଓ ତହିଁରେ ଉଲ୍ଲାସକାରୀ ସମସ୍ତେ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଯାʼନ୍ତି। ¹⁵ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟ ନତ ହୁଏ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଅବନତ ହୁଏ, ପୁଣି ଅହଙ୍କାରୀର ଗର୍ବିତ ଦୃଷ୍ଟି ନୀଚୀକୃତ ହୁଏ। ¹⁶ମାତ୍ର ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ବାହିନୀଗଣର ପିତା ନ୍ୟାୟରେ ଉନ୍ନତ ହୁଅନ୍ତି, ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ପିତା ଧାର୍ମିକତାରେ ଆପଣାକୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ¹⁷ସେତେବେଳେ ମେଷଶାବକମାନେ ଆପଣା ଚରାସ୍ଥାନରେ ଥିବା ପରି ଚରିବେ, ପୁଣି ବିଦେଶୀମାନେ ଧନୀମାନଙ୍କ ଉଜାଡ଼ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ଭୋଜନ କରିବେ।

¹⁸ସନ୍ତାପ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟାର ରଜ୍ଜୁ ଦ୍ଵାରା ଆପଣା ଦୁଷ୍ଟତା ଟାଣି ଆଣନ୍ତି, ପୁଣି ଶଗଡ଼ର ଦଉଡ଼ି ଦ୍ଵାରା ଥିବା ପରି ପାପ ଟାଣନ୍ତି, ¹⁹ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି, “ସେ ତ୍ଵରା କରନ୍ତୁ; ସେ ଆପଣା କର୍ମ ଶୀଘ୍ର କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ଦେଖିପାରୁ। ଇସ୍ରାଏଲର ଧର୍ମସ୍ଵରୂପଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ ନିକଟ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ, ଯେପରି ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ଜାଣିପାରୁ।” ^b b v19 ଇସ୍ରାଏଲର ଧର୍ମସ୍ଵରୂପ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯିଶାଇୟଙ୍କ ବିଶେଷ ଉପାଧି — ଏହି ଭାବବାଣୀ ଭିତରେ ପଚିଶ ଥରରୁ ଅଧିକ ଥର ଏହା ଦେଖାଯାଏ। ପରିହାସକମାନଙ୍କ ମୁଖରେ ସୁଦ୍ଧା ଏହି ଉପାଧି ସେହି ଜଣଙ୍କୁ ନାମିତ କରେ, ଯେ ଆପଣାକୁ ଏପରି ଏକ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ବାନ୍ଧିଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଅସ୍ଵୀକାର କରନ୍ତି।

²⁰ସନ୍ତାପ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ଦକୁ ଭଲ ଓ ଭଲକୁ ମନ୍ଦ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆଲୋକ ଓ ଆଲୋକକୁ ଅନ୍ଧକାର ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତିକ୍ତକୁ ମଧୁର ଓ ମଧୁରକୁ ତିକ୍ତ ବୋଲି କହନ୍ତି। ²¹ସନ୍ତାପ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଆପଣା ବିବେଚନାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ²²ସନ୍ତାପ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରିବାରେ ବୀର ଓ ସୁରା ମିଶ୍ରଣ କରିବାରେ ଯୋଦ୍ଧା, ²³ଯେଉଁମାନେ ଲାଞ୍ଚ ପାଇଁ ଦୋଷୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କରନ୍ତି ଓ ନିରୀହ ଲୋକର ଅଧିକାର ହରଣ କରନ୍ତି।

²⁴ଏଥିପାଇଁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଯେପରି ନଡ଼ା ଗ୍ରାସ କରେ ଓ ଶୁଷ୍କ ତୃଣ ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ କୁଞ୍ଚିତ ହୁଏ, ସେପରି ସେମାନଙ୍କ ମୂଳ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ହେବ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପୁଷ୍ପ ଧୂଳି ପରି ଉଡ଼ିଯିବ; କାରଣ ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ବାହିନୀଗଣର ପିତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରିଅଛନ୍ତି, ପୁଣି ଇସ୍ରାଏଲର ଧର୍ମସ୍ଵରୂପଙ୍କ ବାକ୍ୟ ତୁଚ୍ଛ କରିଅଛନ୍ତି। ²⁵ଏଥିପାଇଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଆପଣା ଲୋକମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ହେଲା, ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣା ହସ୍ତ ବିସ୍ତାର କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ପର୍ବତମାନ କମ୍ପିଲା, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଶବ ବୀଥିମାନରେ ଆବର୍ଜନା ପରି ପଡ଼ିଲା। ଏସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ଵେ ତାହାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ନିବୃତ୍ତ ହୋଇ ନାହିଁ, ପୁଣି ତାହାଙ୍କ ହସ୍ତ ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି।

²⁶ସେ ଦୂରସ୍ଥ ଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏକ ଧ୍ଵଜ ଉତ୍ଥାପନ କରିବେ ଓ ପୃଥିବୀର ପ୍ରାନ୍ତରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ଶିଷ ଦେବେ, ତହିଁରେ ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର, ତ୍ଵରିତ ଆସନ୍ତି। ²⁷ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଝୁଣ୍ଟେ ନାହିଁ, କେହି ଢୁଳାଏ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଶୋଏ ନାହିଁ; କଟିଦେଶର ପଟୁକା ଖୋଲା ହୁଏ ନାହିଁ, ପାଦୁକାର ବନ୍ଧନ ଛିଣ୍ଡେ ନାହିଁ। ²⁸ସେମାନଙ୍କ ତୀର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନୁ ନମ୍ର ହୋଇଅଛି; ସେମାନଙ୍କ ଅଶ୍ଵର ଖୁରା ଚକମକି ପଥର ପରି ଓ ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣିବାୟୁ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ²⁹ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନ ସିଂହ ପରି; ସେମାନେ ଯୁବା ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଗୁଣ୍ଗୁଣାଇ ଶିକାର ଧରି ଘେନିଯାʼନ୍ତି, ଆଉ ଶିକାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ କେହି ନ ଥାଏ। ³⁰ସେହି ଦିନ ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ପରି ତହିଁ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରିବେ। ଆଉ କେହି ଯଦି ଦେଶ ଆରପାଖକୁ ଅନାଏ, ତେବେ କେବଳ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୁଃଖ ଥାଏ; ଆଲୋକ ସୁଦ୍ଧା ତହିଁର ମେଘ ଦ୍ଵାରା ଅନ୍ଧକାରମୟ ହୋଇଯାଏ।