Yesaya 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹Ayo saiki aku arep ngidungake, kanggo wong kang daktresnani, kidunge kekasihku bab kebon anggure. Kekasihku kagungan kebon anggur ing pereng gunung kang banget loh. ²Panjenengane ndhudhuk lemahe lan ngresiki watu-watune, banjur ditanduri wit anggur pilihan. Ing tengahe Panjenengane yasa panggung pangawat, lan uga ndhudhuk pamipitan anggur ing kono. Tumuli Panjenengane nganti-anti metune woh anggur kang becik, nanging kang metu mung anggur alasan.

³“Mulane saiki, he kowe wong kang manggon ing Yerusalem, lan kowe wong Yehuda, padha ngadilana antaraning Aku karo kebon anggurKu. ⁴Apa maneh kang kudu Daktindakake tumrap kebon anggurKu, kang durung Daktindakake ing kono? Yagene nalika Aku nganti-anti metune woh anggur kang becik, kok malah mung metu anggur alasan? ⁵Mula saiki Aku arep ngandhakake marang kowe apa kang bakal Daktindakake marang kebon anggurKu: pagere bakal Dakbuwang, temahan bakal dipangan nganti entek; temboke bakal Dakbubrah, temahan bakal diidak-idak. ⁶Kebon mau bakal Dakdadekake ara-ara suwung; ora bakal dipangkas utawa dipacul, lan bakal thukul rerungkudan lan eri ngrembuyung ing kono. Sarta Aku bakal dhawuh marang mega supaya ora nurunake udan ing kono.”

⁷Awit kebon anggure Rama kita, Gustining wadyabala swarga, yaiku turune Israel, lan wong Yehuda iku tanduran kang ditresnani. Panjenengane ngarsa-arsa kaadilan, nanging kang kapanggih mung wutahing getih; ngarsa-arsa kabeneran, nanging kang kapireng mung panjerit. ^a a v7 Pasemon bab kebon anggur iki mbabarake panggalihe Rama kita — Israel iku dudu proyeke, nanging tanduran kang ditresnani, lan kasusahan kang kebak ing bab iki yaiku kasusahane sawijining Rama kang katresnane ditampik.

Bilai Tumrap Wong kang Srakah Tanah

⁸Bilai tumrap wong kang nambahi omah karo omah lan nggathukake pategalan karo pategalan, nganti ora ana panggonan kang kari, lan kowe manggon ijen ing satengahing nagara.

⁹Kupingku dhewe wis krungu Rama kita, Gustining wadyabala swarga, paring sumpah: “Sanyata omah pirang-pirang bakal dadi suwung, omah-omah kang gedhe lan endah bakal ditinggal tanpa wong kang manggon ing kono.

¹⁰Awit kebon anggur sadawa sepuluh acre mung bakal ngasilake anggur watara nem galon, lan wiji sepuluh keranjang mung bakal ngasilake gandum sakeranjang.”

¹¹Bilai tumrap wong kang tangi esuk-esuk mruput prelu mburu omben-omben keras, kang isih padha lelungguhan nganti wengi nganti diobong-obong dening anggur. ¹²Ing pahargyane ana clempung lan rebab, trebang lan suling sarta anggur, nanging padha ora nggatekake pakaryane Rama kita, lan padha ora ndeleng pakaryaning astane. ¹³Mulane umatKu padha digawa menyang pembuwangan amarga kekurangan kawruh; para wong pinunjul padha keluwen, lan rakyat lumrah padha kasatan dening ngelak. ¹⁴Mulane alam maut wis ngegarake kamelikane lan ngangapake cangkeme amba-amba, temahan tumuruna kamulyane lan wong akehe, swara gumuruhe lan sakehe wong kang padha sukan-sukan ing kono. ¹⁵Temahan manungsa diasorake, lan saben wong direndhahake, sarta mripate wong angkuh kang gumunggung padha didhingklukake. ¹⁶Nanging Rama kita, Gustining wadyabala swarga, kaluhurake ana ing kaadilan, lan Rama kita kang suci nedahake kasucene ana ing kabeneran. ¹⁷Tumuli cempe-cempe bakal padha nyenggut kaya ana ing pangonane dhewe, lan wong manca bakal padha mangan ing satengahing jugrugane wong sugih.

¹⁸Bilai tumrap wong kang nggered pialane nganggo taline goroh, lan nyered dosa kaya nganggo taline grobag, ¹⁹kang padha ngucap: “Kareben Panjenengane enggal-enggal nindakake; kareben nyepetake pakaryane, supaya kita padha bisa ndeleng iku. Kareben rancangane Kang Mahasuci ing Israel nyedhak lan teka, supaya kita padha bisa mangerteni.” ^b b v19 Kang Mahasuci ing Israel iku sesebutan khas saka Nabi Yesaya tumrap Rama kita — tinemu luwih saka selawe rambahan ing salumahe nubuat iki. Sanadyan kaucapake dening wong-wong kang memoyok, sesebutan mau nyebut Panjenengane kang wis ngiket sarirane marang sawijining bangsa kang ora karsa ditinggal.

²⁰Bilai tumrap wong kang ngarani ala iku becik lan becik iku ala, kang ngarani pepeteng iku pepadhang lan pepadhang iku pepeteng, kang ngarani pait iku legi lan legi iku pait. ²¹Bilai tumrap wong kang rumangsa wicaksana ana ing pandelenge dhewe lan rumangsa pinter ana ing paningale dhewe. ²²Bilai tumrap wong kang dadi jago ngombe anggur lan dadi jagoan nyampur omben-omben keras, ²³kang mbebasake wong kang salah marga saka besel, lan ngrampas hake wong kang ora salah.

²⁴Mulane, kaya ilat geni kang mangan damen lan suket garing kang nglayu ing urubing geni, mangkono uga oyode bakal bosok lan kembange bakal mumbul kaya bledug; awit padha nampik piwulange Rama kita, Gustining wadyabala swarga, lan ngremehake pangandikane Kang Mahasuci ing Israel. ²⁵Mulane bebendune Rama kita mulad-mulad marang umate, lan Panjenengane ngagagake astane nggebag wong-wong mau. Gunung-gunung padha horeg, lan bathange padha gumlethak kaya rereget ing lurung-lurung. Sanadyan mangkono kabeh, bebendune durung sirep, lan astane isih kagagake.

²⁶Panjenengane bakal ngedegake tunggul tumrap bangsa-bangsa kang adoh, lan bakal singsot nimbali wong-wong mau saka pungkasaning bumi, temahan bakal padha teka kanthi cukat lan rikat. ²⁷Ora ana siji-sijia kang kesel utawa kesandhung, ora ana kang ngantuk utawa turu; ora ana sabuk kang udhar ing bangkekane, ora ana taline trumpah kang pedhot. ²⁸Panah-panahe wis dilandhepi lan sakehe gandhewane wis dijreng; tracak jarane kaya watu geni, lan rodhane kaya lesus. ²⁹Pangaumane kaya singa; padha nggero kaya singa nom. Padha nggereng, nyaut memangsane lan nggawa lunga, tanpa ana wong kang bisa ngluwari. ³⁰Ing dina iku bakal padha nggereng ngungkuli bangsa iku kaya gumludhuging sagara. Lan manawa ana wong kang ndeleng salumahing tanah, mung ana pepeteng lan karibedan; malah pepadhang uga dadi peteng dening mega-megane.