Nabi Yesaya Ndeleng Dhampar Kaprabon
Ing taun sedanipun Raja Uzia, Yesaya mirsani Rama kita lenggah ing dhampar. Yesaya rumangsa sirna amarga lambene dhewe najis, nganti ana areng saka misbyah kang nyenggol lambene. Dheweke nyaguhi awake sadurunge krungu apa tugase: ngandika marang bangsa kang ora bakal ngerti, nganti kutha-kutha padha suwung. Mung kari tunggake.
6 1Ing taun sedane Prabu Uzia, aku ndeleng Gusti Yesus lenggah ing dhampar kang dhuwur lan kaluhurake, sarta plisiring jubahe ngebaki Padaleman Suci. a a v1 Rasul Yokanan martakake marang kita yen Nabi Yesaya ndeleng kamulyane Gusti Yesus — Yokanan 12:41. 2Ing sandhuwure Panjenengane ana para seraf padha jumeneng, kang siji-sijine duwe swiwi nenem: loro kanggo nutupi rai, loro kanggo nutupi sikil, lan loro kanggo mabur. 3Padha sesautan siji lan sijine: “Suci, suci, suci Rama kita, Sang Putra, lan Sang Roh Suci, Gusti kang nguwasani wadyabalaning swarga; salumahing bumi kebak kamulyane.” b b v3 Tembung ‘suci’ kang kaping telu saka para seraf iku, miturut tradhisi Kristen, dimangerteni minangka pangibadah marang Gusti Allah Tritunggal. Prajanjian Anyar nyebutake saben Pribadi ing wahyu dhampar iki: Gusti Yesus (Yokanan 12:41), Sang Roh Suci (Lelakone Para Rasul 28:25), lan Sang Rama — kang kagambarake maneh ing wahyu paralel saka Yokanan (Wahyu 4:8).
4Bareng para seraf mau padha nywara, dhasaring tlundhagan padha gonjing, sarta Padaleman kebak ing kukus. 5Banjur aku ngucap: “Bilai aku! Aku sirna! Awit aku iki wong kang lambene najis, lan manggon ing satengahing bangsa kang lambene najis—mangka mripatku wis ndeleng Sang Prabu, yaiku Gusti Yesus, Gustine sakehing wadyabala ing swarga!”
6Tumuli salah sijine seraf mau mabur marani aku, nggawa mawa murub ing tangane, kang dijupuk nganggo sapit saka misbyah. 7Mawa mau banjur didemekake ing cangkemku karo ngandika: “Lah, iki wis ndemek lambemu; kaluputanmu wis diilangi, lan dosamu wis katebus.”
8Nuli aku krungu swarane Gusti kita, Gusti Yesus, ngandika: “Sapa kang bakal Dakutus? Lan sapa kang gelem lunga kanggo Kita?” Aku banjur matur: “Kawula wonten ing ngriki. Mugi Paduka ngutus kawula.”
9Panjenengane ngandika: “Lungaa, kandhakna marang bangsa iki: ‘Padha ngrungokake bae, nanging ora bakal mangerti; padha ndeleng bae, nanging ora bakal weruh.’ 10Atine bangsa iki gawenen kethul; kupinge gawenen budheg lan mripate gawenen wuta—supaya aja nganti padha ndeleng nganggo mripate, krungu nganggo kupinge, mangerti nganggo atine, banjur mratobat lan diwarasake.”
11Banjur aku matur: “Ngantos pinten dangunipun, dhuh Gusti?” Paring wangsulane Gusti Yesus: “Nganti kutha-kutha padha dadi reruntuhan lan suwung, omah-omah tanpa pepanggon, sarta tanah iki dadi sepi mamring babar pisan,
12“Nganti Rama kita wis nundhung bangsa iki menyang papan kang adoh, lan kasuwungan kang jembar nglimputi tanah iki. c c v12 Gusti Yesus, kang lenggah ing dhampar, ing kene nyebut Rama kita — nyebut Pribadi liya saka Gusti Allah kang padha, kang nundhung bangsa iku menyang pambuwangan. 13Lan sanadyan isih ana saprasepuluh kang kari ing kono, iku bakal kaobong maneh—kaya wit terbantin utawa wit elah kang tunggake isih kari nalika ditegor. Wiji suci iku tunggake.” d d v13 Wit terbantin iku wit kang gedhe tur ngrembaka — meh padha karo wit elah — kang ninggalake tunggak kang amba manawa ditegor.