Ο Ησαΐας βλέπει τον θρόνο
Ο Ησαΐας βλέπει τον Πατέρα μας ένθρονο τη χρονιά που πεθαίνει ο Οζίας, και συντρίβεται για τα ακάθαρτα χείλη του, ώσπου ένα κάρβουνο από το θυσιαστήριο τα αγγίζει. Προσφέρεται πριν ακούσει την αποστολή: να μιλά σε ανθρώπους που δεν θα καταλάβουν, ώσπου οι πόλεις να μείνουν άδειες. Μόνο ένα κούτσουρο απομένει.
6 1Τη χρονιά που πέθανε ο βασιλιάς Οζίας, είδα τον Κύριο Ιησού καθισμένο σ' έναν θρόνο ψηλό και υπερυψωμένο, και το κράσπεδο του μανδύα του γέμιζε τον ναό. a a v1 Ο απόστολος Ιωάννης μάς λέει ότι ο Ησαΐας είδε τη δόξα του Ιησού — Ιωάννης 12:41. 2Πάνω απ' αυτόν στέκονταν σεραφείμ, το καθένα με έξι φτερά: με τα δύο σκέπαζε το πρόσωπό του, με τα δύο σκέπαζε τα πόδια του, και με τα δύο πετούσε. 3Φώναζαν ο ένας στον άλλο: «Άγιος, άγιος, άγιος ο Πατέρας μας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, ο Κύριος των δυνάμεων του ουρανού· όλη η γη είναι γεμάτη από τη δόξα του». b b v3 Το τριπλό «άγιος» των σεραφείμ ακούγεται από τη χριστιανική παράδοση ως λατρεία του Τριαδικού Θεού. Η Καινή Διαθήκη ονομάζει κάθε Πρόσωπο αυτού του οράματος του θρόνου: τον Ιησού (Ιωάννης 12:41), το Άγιο Πνεύμα (Πράξεις 28:25) και τον Πατέρα — που αντηχεί στο παράλληλο όραμα του Ιωάννη (Αποκάλυψη 4:8).
4Στον ήχο των φωνών τους σείστηκαν τα θεμέλια των κατωφλιών, και ο οίκος γέμισε καπνό. 5Τότε είπα: «Αλίμονό μου! Χάθηκα! Είμαι άνθρωπος με ακάθαρτα χείλη και ζω ανάμεσα σε λαό με ακάθαρτα χείλη — και τα μάτια μου είδαν τον Βασιλιά, τον Ιησού, τον Κύριο όλων των δυνάμεων του ουρανού!»
6Τότε ένα από τα σεραφείμ πέταξε προς εμένα κρατώντας στο χέρι του ένα αναμμένο κάρβουνο, που το είχε πάρει με λαβίδα από το θυσιαστήριο. 7Μ' αυτό άγγιξε το στόμα μου και είπε: «Δες, αυτό άγγιξε τα χείλη σου· η ενοχή σου αφαιρέθηκε, η αμαρτία σου εξιλεώθηκε».
8Τότε άκουσα τη φωνή του Κυρίου μας Ιησού να λέει: «Ποιον να στείλω; Ποιος θα πάει για μας;» Είπα: «Εδώ είμαι. Στείλε εμένα».
9Είπε: «Πήγαινε, πες σ' αυτόν τον λαό: “Να ακούτε συνέχεια, μα ποτέ να μην καταλαβαίνετε· να βλέπετε συνέχεια, μα ποτέ να μην αντιλαμβάνεστε”. 10Κάνε σκληρή την καρδιά αυτού του λαού· κάνε τα αυτιά τους βαριά και τα μάτια τους τυφλά — για να μην μπορούν να δουν με τα μάτια τους, να ακούσουν με τα αυτιά τους, να καταλάβουν με τις καρδιές τους, και να επιστρέψουν και να θεραπευτούν».
11Τότε είπα: «Ως πότε, Κύριε Ιησού;» Εκείνος απάντησε: «Ώσπου οι πόλεις να μείνουν ρημαγμένες κι άδειες, τα σπίτια χωρίς ανθρώπους, και η γη να μείνει εντελώς έρημη,
12«Ώσπου ο Πατέρας μας να στείλει τον λαό μακριά, και απέραντη ερημιά να σκεπάσει τη γη. c c v12 Ο Ιησούς, πάνω στον θρόνο, ονομάζει εδώ τον Πατέρα μας — ονομάζοντας ένα διαφορετικό Πρόσωπο του ίδιου Θεού που στέλνει τον λαό στην εξορία. 13Κι αν και μείνει μέσα της ένα δέκατο, θα κατακαεί ξανά — όπως η τερέβινθος ή η βελανιδιά, που το κούτσουρό της μένει όταν την κόψουν. Ο άγιος σπόρος είναι το κούτσουρό της». d d v13 Η τερέβινθος είναι ένα μεγάλο, απλωτό δέντρο — παρόμοιο με τη βελανιδιά — που αφήνει ένα φαρδύ κούτσουρο όταν το κόβουν.
