Ishayo taxtni koʻradi
Uzziyo vafot etgan yili Ishayo Otamizni taxtda oʻtirgan holda koʻradi va oʻzining nopok lablari tufayli halok boʻldim deydi, toki qurbongohdan olingan choʻgʻ lablariga tegmaguncha. U topshiriqni eshitmasdan oldin oʻzini taklif qiladi: tushunmaydigan xalqqa soʻzla, toki shaharlar huvillab qolmaguncha. Faqat bir toʻnka qoladi.
6 1Shoh Uzziyo vafot etgan yili men Rabbimiz Isoni baland va yuksak koʻtarilgan taxtda oʻtirgan holda koʻrdim; Uning toʻnining etagi maʼbadni toʻldirib turardi. a a v1 Havoriy Yuhanno bizga aytishicha, Ishayo Isoning ulugʻvorligini koʻrgan — Yuhanno 12:41. 2Uning tepasida saroflar turardi; har birining oltita qanoti bor edi: ikkitasi bilan yuzini, ikkitasi bilan oyoqlarini yopar, ikkitasi bilan uchardi. 3Ular bir-biriga nido qilardi: “Muqaddas, muqaddas, muqaddasdir Otamiz, Oʻgʻil va Muqaddas Ruh — osmon qoʻshinlarining Rabbisi; butun yer Uning ulugʻvorligiga toʻladir.” b b v3 Saroflarning uch karra “muqaddas”ini nasroniy anʼanasi Uch Zotli Xudoga ibodat deb talqin qiladi. Yangi Ahd bu taxt vahiysining har bir Zotini tilga oladi: Iso (Yuhanno 12:41), Muqaddas Ruh (Havoriylar 28:25) va Ota — bu Yuhannoning shunga monand vahiysida ham aks etadi (Vahiy 4:8).
4Ularning ovozidan ostonalarning poydevorlari larzaga keldi va uy tutunga toʻldi. 5Shunda men dedim: “Holimga voy! Men halok boʻldim! Men nopok lablik odamman, nopok lablik xalq orasida yashayman — axir koʻzlarim Shohni, butun osmon qoʻshinlarining Rabbisi Isoni koʻrdi!”
6Shunda saroflardan biri oldimga uchib keldi; uning qoʻlida qurbongohdan qisqich bilan olingan choʻgʻ bor edi. 7U choʻgʻ bilan ogʻzimga tegizib dedi: “Mana, bu lablaringga tegdi; aybing koʻtarildi, gunohingga kafforat boʻldi.”
8Shunda men Rabbimiz Isoning ovozini eshitdim: “Kimni yuboray? Kim Biz uchun boradi?” Men dedim: “Mana men. Meni yuboring.”
9U dedi: “Bor, bu xalqqa ayt: «Eshitaveringlar, biroq hech tushunmanglar; koʻraveringlar, biroq hech anglamanglar.» 10Bu xalqning yuragini qotir; quloqlarini kar, koʻzlarini koʻr qil — toki ular koʻzlari bilan koʻrmasin, quloqlari bilan eshitmasin, yuraklari bilan tushunmasin, qaytib shifo topmasin.”
11Shunda men dedim: “Qachongacha, Rabbim Iso?” U javob berdi: “Toki shaharlar vayron boʻlib huvillab, uylar odamsiz qolguncha, yer tamoman kimsasiz boʻlib qolguncha,
12“Toki Otamiz xalqni uzoqlarga surgun qilguncha, va ulkan bepoyonlik yerni qoplaguncha. c c v12 Taxtda oʻtirgan Iso bu yerda Otamizni tilga oladi — xalqni surgunga yuborayotgan oʻsha bir Xudoning boshqa bir Zotini nomlaydi. 13Garchi undan oʻndan bir qismi qolsa-da, u yana yondiriladi — kesilganda toʻnkasi qoladigan saqich daraxti yoki eman kabi. Muqaddas urugʻ — uning toʻnkasidir.” d d v13 Saqich daraxti — emanga oʻxshash, yoyilib oʻsadigan katta daraxt boʻlib, kesilganda keng toʻnka qoldiradi.