يسعياه کي عرش نظر اچي ٿو
جنهن سال عزياه مري ٿو، يسعياه اسان جي پيءُ کي تخت تي ويٺل ڏسي ٿو، ۽ پنهنجي ناپاڪ چپن سبب ٽٽي پوي ٿو، تان جو قربانگاهه جو هڪ انگار انهن کي ڇُهي ٿو. ذميواري ٻڌڻ کان اڳ ئي هو پاڻ کي پيش ڪري ٿو: اهڙن ماڻهن سان ڳالهاءِ جيڪي نه سمجهندا، جيستائين شهر ويران ٿي وڃن. رڳو هڪ ٿُڙ باقي رهي ٿو.
6 1جنهن سال عزياه بادشاهه مري ويو، تنهن سال مون خداوند يسوع کي هڪ بلند ۽ اوچي تخت تي ويٺل ڏٺو، ۽ سندس چوغي جي دامن هيڪل کي ڀري ڇڏيو هو. a a v1 يوحنا رسول اسان کي ٻڌائي ٿو تہ يسعياه يسوع جو جلوو ڏٺو هو — يوحنا 12:41. 2سندس مٿان سرافيم بيٺا هئا، هر هڪ کي ڇهه ڇهه پر هئا: ٻن سان منهن ڍڪيائون، ٻن سان پير ڍڪيائون، ۽ ٻن سان اڏامندا هئا. 3هڪ ٻئي کي سڏي چيائون تہ ”پاڪ، پاڪ، پاڪ آهي اسان جو پيءُ، فرزند ۽ پاڪ روح، آسمانن جي لشڪرن جو خداوند؛ سڄي زمين سندس جلوي سان ڀريل آهي.“ b b v3 سرافيم جو ٽي ڀيرا ”پاڪ“ چوڻ مسيحي روايت ۾ ٽن شخصن وارو هڪ خدا جي عبادت سمجهيو وڃي ٿو. نئين عهدنامي ۾ هن عرش جي ڏيک جي هر شخص جو نالو آيل آهي: يسوع (يوحنا 12:41)، پاڪ روح (رسولن جا ڪم 28:25)، ۽ پيءُ — جنهن جي گونج يوحنا جي هڪجهڙي ڏيک ۾ آهي (مڪاشفو 4:8).
4انهن جي آواز سان چوکٽن جا بنياد لڏي ويا، ۽ گھر دونهين سان ڀرجي ويو. 5پوءِ مون چيو تہ ”افسوس آهي مون تي! آءٌ برباد ٿي ويس! آءٌ ناپاڪ چپن وارو ماڻهو آهيان، ۽ ناپاڪ چپن وارن ماڻهن ۾ رهان ٿو— ۽ منهنجين اکين بادشاهه، خداوند يسوع، آسمانن جي سڀني لشڪرن جي خداوند کي ڏٺو آهي!“
6پوءِ سرافيم مان هڪ، هٿ ۾ مذبح تان چمٽي سان کنيل ٻرندڙ ڪوئلو کڻي، مون ڏانهن اڏامي آيو. 7ان سان منهنجي وات کي ڇهي چيائين تہ ”ڏس، هن تنهنجن چپن کي ڇهيو آهي؛ تنهنجو ڏوهه دور ٿي ويو آهي، تنهنجي گناهه جو ڪفارو ڏنو ويو آهي.“
8پوءِ مون اسان جي خداوند يسوع جو آواز ٻڌو، جيڪو چئي رهيو هو تہ ”ڪنهن کي موڪليان؟ اسان لاءِ ڪير ويندو؟“ مون چيو تہ ”آءٌ حاضر آهيان. مون کي موڪل.“
9فرمايائين تہ ”وڃ، هن قوم کي ٻڌاءِ تہ ’ٻڌندا رهو، پر ڪڏهن نہ سمجهو؛ ڏسندا رهو، پر ڪڏهن نہ پروڙيو.‘ 10هن قوم جي دل کي سخت ڪر؛ سندن ڪنن کي ٻوڙو ۽ اکين کي انڌو ڪر— تہ جيئن اهي پنهنجين اکين سان نہ ڏسن، پنهنجن ڪنن سان نہ ٻڌن، پنهنجي دل سان نہ سمجهن، نڪي موٽي شفا ماڻين.“
11پوءِ مون چيو تہ ”اي خداوند يسوع، ڪيستائين؟“ وراڻيائين تہ ”جيستائين شهر ويران ۽ خالي نہ ٿي پون، گھر ماڻهن کان خالي نہ ٿي وڃن، ۽ ملڪ بلڪل اجڙي نہ وڃي،
12”جيستائين اسان جي پيءُ ماڻهن کي پري نہ موڪليو هجي، ۽ ملڪ تي وڏي ويراني نہ ڇانئجي وڃي. c c v12 يسوع، عرش تي، هتي اسان جي پيءُ جو ذڪر ڪري ٿو — ساڳئي خدا جي هڪ ٻئي شخص جو، جيڪو ماڻهن کي جلاوطنيءَ ۾ موڪلي ٿو.
13جيتوڻيڪ ان ۾ ڏهون حصو بچي وڃي، تڏهن بہ اهو وري ساڙيو ويندو— بطم يا بلوط جي وڻ وانگر، جنهن کي ڪٽڻ کان پوءِ ٿڙ بچيو رهي ٿو. پاڪ ٻج ان جو ٿڙ آهي.“ d d v13 بطم هڪ وڏو، پکڙيل وڻ آهي — بلوط جهڙو — جيڪو ڪٽڻ تي ويڪرو ٿڙ ڇڏي ٿو.
