انگورن جي باغ لاءِ پيار جو گيت

گيت پيار جي گيت وانگر لڳي ٿو، جيستائين اسان جو پيءُ، انگورن جي باغ جو مالڪ، پڇي ٿو ته هو ان کان وڌيڪ ڇا ڪري سگهي ها. هن انصاف جي اميد ڪئي ۽ خونريزي ڏٺي. پوءِ ڇهه افسوس اچن ٿا، پوءِ هڪ لشڪر کي سيٽي وڄائي سڏيو وڃي ٿو ۽ اونداهي ملڪ کي ڍڪي ڇڏي ٿي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 3–6, 9

باب 5.

هاڻي آءٌ پنهنجي پياري لاءِ پنهنجي محبوب جو سندس انگورن جي باغ بابت گيت ڳايان. منهنجي محبوب وٽ هڪ ڏاڍي زرخيز ٽڪريءَ تي انگورن جو باغ هو. ان کي کوٽيائين ۽ پٿر ڪڍي صاف ڪيائين، ۽ ان ۾ چونڊ انگورن جا ٻوٽا پوکيائين. ان جي وچ ۾ نگهباني جو برج ٺاهيائين ۽ ان ۾ انگورن جو حوض بہ تراشيائين. پوءِ انتظار ڪيائين تہ اهو سٺا انگور ڏيندو، پر ان رڳو جهنگلي انگور ڏنا.

”هاڻي اي يروشلم ۾ رهندڙؤ ۽ يهوداه جا ماڻهؤ، منهنجي ۽ منهنجي انگورن جي باغ جي وچ ۾ فيصلو ڪريو. منهنجي انگورن جي باغ لاءِ ٻيو ڪهڙو ڪم ڪرڻو هو جيڪو مون ان ۾ نہ ڪيو آهي؟ جڏهن مون انتظار ڪيو تہ اهو سٺا انگور ڏيندو، تڏهن ان رڳو جهنگلي انگور ڇو ڏنا؟ هاڻي اوهان کي ٻڌايان تہ آءٌ پنهنجي باغ سان ڇا ڪرڻ وارو آهيان: آءٌ ان جي ٻاڙ هٽائي ڇڏيندس، تہ اهو کائجي ويندو؛ آءٌ ان جي ڀت ڊاهي ڇڏيندس، تہ اهو لتاڙيو ويندو. آءٌ ان کي ويران بڻائي ڇڏيندس؛ نڪي ان جي ڇانگ ڪئي ويندي نڪي گوڏ ٿيندي، ۽ ڪانڊيرا ۽ ڪنڊا ان تي اُڀرندا. آءٌ ڪڪرن کي حڪم ڏيندس تہ ان تي مينهن نہ وسائين.“

ڇاڪاڻ تہ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ جو انگورن جو باغ اسرائيل جو گهراڻو آهي، ۽ يهوداه جا ماڻهو سندس پيارا پوکيل ٻوٽا آهن. انصاف جي آس رکيائين، پر رڳو خونريزي ڏٺائين؛ سچائيءَ جي آس رکيائين، پر رڳو دانهن ٻڌڻ ۾ آئي. ^a

زمين جي لالچين تي افسوس

افسوس انهن تي جيڪي گهر سان گهر ملائين ٿا ۽ کيت سان کيت جوڙين ٿا، تان جو ڪا جاءِ نہ بچي ۽ اوهين زمين جي وچ ۾ اڪيلا رهو ٿا.

مون پنهنجن ڪنن سان ٻڌو تہ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ قسم کڻي چيو تہ ”يقيناً ڪيترائي گهر ويران ٿي ويندا، وڏا ۽ سهڻا گهر ڪنهن رهڻ واري کان سواءِ خالي ڇڏيل هوندا.

ڇاڪاڻ تہ ڏهن ايڪڙن جو انگورن جو باغ رڳو اٽڪل ڇهه گيلن شراب ڏيندو، ۽ ڏهن ٽوڪرن جو ٻج رڳو هڪ ٽوڪرو اناج ڏيندو.“

افسوس انهن تي جيڪي صبح سوير اٿي نشي واري شراب جي پٺيان لڳن ٿا، ۽ شام جو دير تائين ويٺا رهن ٿا تان جو شراب کين ڀڙڪائي ڇڏي. سندن ضيافتن ۾ بربط ۽ ستار، دف ۽ بانسري ۽ شراب آهن، پر اسان جي پيءُ جي ڪمن تي ڌيان نہ ٿا ڏين، ۽ سندس هٿن جو ڪم نہ ٿا ڏسن. تنهنڪري منهنجا ماڻهو علم نہ هجڻ سبب جلاوطنيءَ ۾ وڃن ٿا؛ سندن عزت وارا ماڻهو بکايل آهن، ۽ عام ماڻهو اڃ کان سڪل آهن. تنهنڪري پاتال پنهنجي بک وڌائي ڇڏي آهي ۽ پنهنجو وات ڏاڍو کوليو آهي، ۽ سندس شان ۽ سندس ميڙ، سندس شور ۽ ان ۾ خوش ٿيندڙ سڀ هيٺ لهي وڃن ٿا. سو انسان ذليل ڪيو وڃي ٿو، ۽ هر ماڻهو هيٺ ڪيو وڃي ٿو، ۽ مغرورن جون مغرور اکيون هيٺ ڪيون وڃن ٿيون. پر آسمان جي لشڪرن جو پيءُ انصاف ۾ بلند ٿئي ٿو، ۽ اسان جو پاڪ پيءُ سچائيءَ ۾ پاڻ کي پاڪ ظاهر ڪري ٿو. پوءِ رڍن جا ٻچا پنهنجي ئي چراگاهه وانگر چرندا، ۽ اجنبي مالدارن جي کنڊرن ۾ کائيندا.

افسوس انهن تي جيڪي پنهنجي بدڪاريءَ کي ڪوڙ جي رسين سان ڇڪين ٿا، ۽ گناهه کي ڄڻ گاڏيءَ جي رسن سان، جيڪي چون ٿا تہ ”هو جلدي ڪري؛ پنهنجي ڪم کي تيز ڪري، تہ اسين ان کي ڏسون. اسرائيل جي قدوس جو منصوبو ويجهو اچي ۽ پهچي، تہ اسين ان کي ڄاڻون.“ ^b

افسوس انهن تي جيڪي بديءَ کي چڱائي ۽ چڱائيءَ کي بدي سڏين ٿا، جيڪي اونداهيءَ کي روشني ۽ روشنيءَ کي اونداهي سڏين ٿا، جيڪي ڪڙي کي مٺو ۽ مٺي کي ڪڙو سڏين ٿا. افسوس انهن تي جيڪي پنهنجين اکين ۾ ڏاها ۽ پنهنجي نظر ۾ هوشيار آهن. افسوس انهن تي جيڪي شراب پيئڻ ۾ سورما ۽ نشي واري شراب ملائڻ ۾ بهادر آهن، جيڪي رشوت وٺي ڏوهاريءَ کي ڇڏين ٿا ۽ بيگناهه جا حق کسي وٺن ٿا.

تنهنڪري جيئن باهه جي ٻولي ڪک کي ساڙي ٿي ۽ سڪل گاهه شعلي ۾ ڪومائجي ٿو، تيئن سندن پاڙون سڙي وينديون ۽ سندن گل مٽيءَ وانگر اُڏامي ويندا؛ ڇاڪاڻ تہ هنن آسمان جي لشڪرن جي پيءُ جي تعليم کي رد ڪيو آهي، ۽ اسرائيل جي قدوس جي ڪلام کي حقير ڄاتو آهي. تنهنڪري اسان جي پيءُ جو قهر پنهنجي ماڻهن تي ڀڙڪي اٿيو، ۽ هنن تي پنهنجو هٿ ڊگهيرو ڪري کين ماريائين. جبل لڏي ويا، ۽ سندن لاش گهٽين ۾ ڪچري وانگر پيا هئا. ان سڀ ڪجهه جي باوجود سندس قهر موٽيو ناهي، ۽ سندس هٿ اڃا ڊگهيريل آهي.

هو پري جي قومن لاءِ جهنڊو بلند ڪندو ۽ ڌرتيءَ جي ڪنارن کان کين سيٽي وڄائي سڏيندو، ۽ هو تڪڙ ۽ تيزيءَ سان اچي وڃن ٿا. هنن مان ڪوبہ ٿڪل يا ٿاٻڙندڙ ناهي، ڪوبہ جهوٽا کائيندڙ يا ستل ناهي؛ نہ ڪنهن جي ڪمر جو پٽو کليل آهي، نہ ڪنهن جي جتيءَ جو بند ٽٽل آهي. سندن تير تکا ڪيل آهن ۽ سندن سڀ ڪمان ڇڪيل آهن؛ سندن گهوڙن جا کُر چقمق وانگر ۽ سندن ڦيٿا ڦيراٽي وانگر لڳن ٿا. سندن گجگوڙ شينهن جهڙي آهي؛ هو جوان شينهن وانگر گجن ٿا. هو دڙڪا ڏيندي شڪار کي جهلين ٿا ۽ کڻي وڃن ٿا، ۽ شڪار ٿيلن کي ڇڏائيندڙ ڪوبہ ناهي. انهيءَ ڏينهن هو ان تي سمنڊ جي گجگوڙ وانگر گجندا. ۽ جيڪڏهن ڪو ملڪ ڏانهن نهاري، تہ رڳو اونداهي ۽ ڏک آهي؛ روشني بہ ان جي ڪڪرن ڪري اونداهي ٿي وئي آهي.

حاشيا

^aيسعياه 5:7 — انگورن جي باغ جو مثال اسان جي پيءُ جي دل ظاهر ڪري ٿو — اسرائيل سندس منصوبو ناهي، پر سندس پيارو پوکيل ٻوٽو آهي، ۽ هن باب ۾ جيڪو ڏک ڀريل آهي سو انهيءَ پيءُ جو ڏک آهي، جنهن جي پيار کي ٺڪرايو ويو آهي.
^bيسعياه 5:19 — اسرائيل جو قدوس اسان جي پيءُ لاءِ يسعياه جو خاص لقب آهي — هن نبوت ۾ پنجويهه ڀيرا کان وڌيڪ آيو آهي. ٺٺولين جي زبان تي بہ، هي لقب انهيءَ کي ظاهر ڪري ٿو جنهن پاڻ کي هڪ اهڙي قوم سان وابسته ڪيو آهي جنهن کي ڇڏڻ کان هو انڪار ڪري ٿو.