اشعیا 5

5 ¹بگذارید اکنون برای محبوبم بسرایم، سرودِ دلدادهٔ خود را دربارهٔ تاکستانش. محبوبِ من تاکستانی داشت بر تپه‌ای بسیار حاصلخیز. ²آن را کَند و از سنگ پاک کرد و بهترین تاک‌ها را در آن نشاند. در میانش برجِ دیده‌بانی ساخت و چرخُشتی نیز در آن تراشید. آنگاه منتظر ماند تا انگورِ نیکو بار آورد، اما جز انگورِ وحشی چیزی بار نیاورد.

³«و اکنون ای ساکنانِ اورشلیم و ای مردمِ یهودا، میان من و تاکستانم داوری کنید. ⁴دیگر چه می‌شد برای تاکستانم کرد که نکرده باشم؟ چرا آنگاه که منتظرِ انگورِ نیکو بودم، جز انگورِ وحشی بار نیاورد؟ ⁵و اکنون بگذارید به شما بگویم که با تاکستانم چه خواهم کرد: پرچینش را برخواهم داشت و بلعیده خواهد شد؛ دیوارش را فرو خواهم ریخت و پایمال خواهد گشت. ⁶آن را ویرانه خواهم ساخت؛ نه هَرَس خواهد شد و نه بیل زده، و خار و خس بر آن خواهد رویید. و به ابرها فرمان خواهم داد که بر آن باران نبارند.»

⁷زیرا تاکستانِ پدرِ لشکرهای آسمان خاندانِ اسرائیل است، و مردمِ یهودا نهالِ عزیزِ اویند. او در پیِ عدالت بود، اما جز خونریزی نیافت؛ در پیِ پارسایی، اما جز فریاد نشنید. ^a a v7 مَثَلِ تاکستان دلِ پدرِ ما را آشکار می‌سازد — اسرائیل نه پروژهٔ او، بلکه نهالِ محبوبِ اوست، و اندوهی که این باب را پر کرده، اندوهِ پدری است که محبتش خوار شمرده شده است.

وای بر زمین‌خواران

⁸وای بر آنان که خانه بر خانه می‌افزایند و مزرعه به مزرعه می‌پیوندند، تا آنجا که جایی نمی‌ماند و شما تنها در میانِ زمین زندگی می‌کنید.

⁹به گوشِ خود شنیدم که پدرِ لشکرهای آسمان سوگند یاد کرد: «به‌یقین خانه‌های بسیار ویران خواهد شد، خانه‌های بزرگ و زیبا بی‌ساکن خواهد ماند.

¹⁰زیرا ده جریب تاکستان تنها اندکی شراب بار خواهد آورد، و ده باسکه بذر تنها یک باسکه غله خواهد داد.»

¹¹وای بر آنان که بامدادان زود برمی‌خیزند تا در پیِ میِ تند بدوند، و تا شامگاهان می‌مانند تا شراب برافروزدشان. ¹²در بزم‌هایشان بربط هست و چنگ، دف و نی و شراب، اما به کارهای پدرِ ما اعتنایی ندارند، و صنعتِ دستان او را نمی‌بینند. ¹³پس قومِ من به‌سببِ بی‌معرفتی به تبعید می‌روند؛ بزرگانشان از گرسنگی می‌میرند، و عوامِ مردم از تشنگی می‌سوزند. ¹⁴پس گور اشتهای خود را فزون ساخته و دهانش را بی‌اندازه گشوده است، و شکوه و انبوهِ آن، غوغا و همهٔ شادمانانش، به زیر فرو می‌روند. ¹⁵پس آدمی خوار می‌شود، و هر کس پست می‌گردد، و چشمانِ مغرورِ متکبّران به زیر افکنده می‌شود. ¹⁶اما پدرِ لشکرهای آسمان در عدالت متعال است، و پدرِ قدوسِ ما در پارسایی، خود را قدّوس می‌نمایاند. ¹⁷آنگاه بره‌ها چنان که در چراگاهِ خود بچرند، و غریبان در میانِ ویرانه‌های توانگران خوراک یابند.

¹⁸وای بر آنان که شرارتِ خود را با ریسمان‌های دروغ می‌کشند، و گناه را چون با طنابِ گردونه، ¹⁹آنان که می‌گویند: «بگذار بشتابد؛ بگذار کارِ خود را به‌سرعت پیش برد تا آن را ببینیم. بگذار تدبیرِ قدّوسِ اسرائیل نزدیک آید و فرارسد تا آن را بدانیم.» ^b b v19 قدّوسِ اسرائیل لقبِ ویژهٔ اِشعیا برای پدرِ ماست — که بیش از بیست‌وپنج بار در سراسرِ این نبوّت ظاهر می‌شود. حتی بر لبانِ مسخره‌کنندگان نیز، این لقب کسی را نام می‌برد که خود را به قومی بسته که از رهاکردنش سر باز می‌زند.

²⁰وای بر آنان که بدی را نیکی می‌خوانند و نیکی را بدی، که تاریکی را روشنایی می‌خوانند و روشنایی را تاریکی، که تلخ را شیرین می‌خوانند و شیرین را تلخ. ²¹وای بر آنان که در نظرِ خود حکیم‌اند و در دیدِ خویش زیرک. ²²وای بر آنان که در باده‌نوشی پهلوان‌اند و در آمیختنِ میِ تند قهرمان، ²³آنان که مجرم را در برابرِ رشوه تبرئه می‌کنند و حقِّ بی‌گناهان را پایمال می‌سازند.

²⁴پس چنان که زبانهٔ آتش کاه را می‌بلعد و علفِ خشک در شعله پژمرده می‌شود، ریشه‌هایشان خواهد پوسید و شکوفه‌شان چون غبار برخواهد خاست؛ زیرا آموزهٔ پدرِ لشکرهای آسمان را رد کرده و کلامِ قدّوسِ اسرائیل را خوار شمرده‌اند. ²⁵پس خشمِ پدرِ ما بر قومش افروخته شد، و دستِ خود را بر ایشان دراز کرد و آنان را زد. کوه‌ها لرزیدند، و لاشه‌هایشان چون زباله در کوچه‌ها افتاد. با این همه، خشمِ او برنگشته و دستش همچنان دراز است.

²⁶او برای قوم‌های دوردست عَلَمی برخواهد افراشت و برایشان از کرانه‌های زمین سوت خواهد زد، و ایشان به‌شتاب و به‌سرعت می‌آیند. ²⁷هیچ‌یک از ایشان خسته نمی‌شود و نمی‌لغزد، هیچ‌یک نه چُرت می‌زند و نه می‌خوابد؛ نه کمربندی از میان گشوده می‌شود و نه بندِ نعلینی می‌گسلد. ²⁸تیرهایشان تیز است و همهٔ کمان‌هایشان کشیده؛ سُمِ اسبانشان چون سنگِ خارا می‌نماید و چرخ‌هایشان چون گردباد. ²⁹غرّشِ ایشان چون شیر است؛ چون شیرانِ جوان می‌غرّند. نعره می‌زنند و شکار را می‌گیرند و می‌برند، و کسی نیست که قربانیان را برهاند. ³⁰در آن روز بر آن خواهند غرّید، چون غرّشِ دریا. و اگر کسی به زمین بنگرد، جز تاریکی و تنگی چیزی نیست؛ حتی روشنایی نیز در ابرهایش تیره می‌گردد.