اشعیا 4

4 ¹در آن روز، هفت زن به یک مرد چنگ خواهند زد و خواهند گفت: «نان خود را خواهیم خورد و جامهٔ خود را خواهیم پوشید؛ تنها بگذار به نام تو خوانده شویم. ننگ ما را بردار.»

آن شاخه، زیبا و پرشکوه

²در آن روز، شاخهٔ پدر ما زیبا و پرشکوه خواهد بود، و ثمرِ آن سرزمین، فخر و جلالِ بازماندگانِ اسرائیل خواهد شد. ^a a v2 «شاخه» نامی است که پدر ما برای عیسی به کار می‌برد، همان نسلِ موعودِ داوود — همان لقبی که بعدها در اِرمیا و زکریا نیز به او داده شده است. ³و هر که در صَهیون باقی بماند و در اورشلیم برجای ماند، مقدّس خوانده خواهد شد— هر که در اورشلیم برای حیات ثبت شده باشد، ⁴آنگاه که پدرِ حاکمِ مطلق، آلودگیِ دخترانِ صَهیون را شسته و لکه‌های خونِ اورشلیم را از میانِ او به روحِ داوری و روحِ سوزان پاک کرده باشد. ⁵آنگاه پدر ما بر تمامیِ محدودهٔ کوهِ صَهیون و بر محفل‌هایش، ابری در روز و دود، و آتشی درخشان و شعله‌ور در شب پدید خواهد آورد؛ زیرا بر فرازِ تمامِ آن جلال، سایبانی خواهد بود. ⁶آن، پناهگاهی خواهد بود تا در روز از گرما سایه دهد، و ملجأ و نهانگاهی از توفان و باران.