بادشاهه پنهنجي شان ڏيکاري ٿو
آستر اهو واحد ڪتاب آهي جيڪو ڪڏهن به خدا جو نالو نٿو وٺي—نه ڪا دعا، نه ڪو معجزو، نه خداوند جو ڪو ذڪر. پر پوءِ به فارس جي هڪ محل مان هڪ يتيم ڇوڪري ”اهڙي وقت لاءِ“ اُٿاري وڃي ٿي، ۽ هڪ نشان لڳل قوم کي ڇوٽڪارو ملي ٿو. پيءُ جو نالو غائب آهي؛ سندس هٿ هر هنڌ آهي.
1 1اها ڳالهه اخسويرس جي ڏينهن ۾ ٿي—اهو اخسويرس جنهن هندستان کان ڪوش تائين هڪ سؤ ستويهن صوبن تي بادشاهي ڪئي، a a v1 ڪوش مصر جي ڏکڻ ۾ مٿئين نيل جي ڪناري سان واقع ملڪ هو — تقريباً اڄوڪو سوڊان ۽ ڏکڻ مصر. 2انهن ڏينهن ۾، جڏهن بادشاهه اخسويرس شوشن جي قلعي ۾ پنهنجي شاهي تخت تي ويٺو هو، 3پنهنجي بادشاهيءَ جي ٽئين سال ۾ هن پنهنجي سڀني اميرن ۽ نوڪرن لاءِ ضيافت ڪئي. فارس ۽ مادي جو لشڪر، امير ۽ صوبن جا حاڪم سندس اڳيان گڏ ڪيا ويا هئا، 4هڪ سؤ اسي ڏينهن تائين هن پنهنجي بادشاهيءَ جو شاهاڻو جلوو ۽ پنهنجي وڏائيءَ جي شاندار عزت ڏيکاري.
5جڏهن اهي ڏينهن پورا ٿيا، تڏهن بادشاهه شوشن جي قلعي ۾ رهندڙ سڀني ماڻهن لاءِ، ننڍن توڙي وڏن لاءِ، محل جي باغ جي صحن ۾ ست ڏينهن جي ضيافت ڪئي. 6اڇا سوتي ۽ نيرا پردا، باريڪ ڪتان ۽ واڱڻائي ڏورين سان سنگ مرمر جي ٿنڀن تي چاندي جي ڇلن سان ٻڌل هئا؛ سون ۽ چاندي جا پلنگ پورفيري، سنگ مرمر، سيپ ۽ رنگين پٿر جي موزائيڪ فرش تي رکيل هئا. b b v6 پورفيري هڪ سخت سينگاري پٿر آهي جيڪو قديم دنيا ۾ پنهنجي ڳاڙهي واڱڻائي رنگ سبب قدر لائق ليکيو ويندو هو. 7پيئڻ جو سامان سون جي جامن ۾ ڏنو ويندو هو، هر هڪ جدا نموني جو، ۽ بادشاهه جي سخاوت سان شاهي شراب ڀرپور وهندو رهيو. 8پيئڻ هڪ قاعدي موجب هو: ڪنهن تي زور نہ هو—بادشاهه پنهنجي محل جي هر عملدار کي حڪم ڏنو هو تہ هر ماڻهوءَ کي سندس پنهنجي مرضي موجب ڏئي.
راڻي وشتي بادشاهه کي انڪار ڪري ٿي
9راڻي وشتي بہ بادشاهه اخسويرس جي شاهي محل ۾ عورتن لاءِ ضيافت ڪئي.
10ستين ڏينهن، جڏهن شراب بادشاهه کي خوش ڪري ڇڏيو، تڏهن هن بادشاهه اخسويرس جي ستن خواجه سرائن—مهومان، بزتا، هربونا، بگتا، ابگتا، زيتر ۽ ڪرڪس—کي حڪم ڏنو تہ 11راڻي وشتي کي شاهي تاج پهرائي بادشاهه اڳيان وٺي اچن، تہ ماڻهن ۽ اميرن کي سندس سونهن ڏيکارين، ڇاڪاڻ تہ هوءَ سهڻي هئي. 12پر راڻي وشتي خواجه سرائن جي هٿان آيل بادشاهه جي حڪم تي اچڻ کان انڪار ڪيو؛ تڏهن بادشاهه سخت ڪاوڙيو، سندس اندر ۾ غضب ڀڙڪي اٿيو.
13پوءِ بادشاهه انهن ڏاهن ماڻهن سان ڳالهايو جيڪي وقتن کي سمجهندا هئا—ڇاڪاڻ تہ بادشاهه جي عادت هئي تہ هر معاملو انهن سڀني اڳيان آڻي جيڪي قانون ۽ انصاف ۾ ماهر هئا. 14سندس ڀرسان هي هئا: ڪرشينا، شيتر، ادماتا، ترشيش، مرس، مرسينا، ممڪان—فارس ۽ مادي جا ست امير جيڪي بادشاهه جو منهن ڏسندا هئا، ۽ بادشاهيءَ ۾ سڀني کان مٿاهين درجي وارا هئا. 15”قانون موجب، راڻي وشتي سان ڇا ڪجي جنهن خواجه سرائن جي هٿان موڪليل بادشاهه اخسويرس جو حڪم نہ مڃيو؟“
16ممڪان بادشاهه ۽ اميرن کي چيو تہ ”راڻي وشتي رڳو بادشاهه سان ئي نہ، پر بادشاهه اخسويرس جي سڀني صوبن جي سڀني اميرن ۽ سڀني قومن سان بہ ڏاڍائي ڪئي آهي. 17راڻيءَ جو اهو عمل سڀني عورتن تائين پهچندو، ۽ هو پنهنجين اکين ۾ پنهنجن مڙسن کي حقير سمجهنديون: ’بادشاهه اخسويرس راڻي وشتي کي گهرايو، پر هوءَ نہ آئي.‘ 18اڄ ئي فارس ۽ مادي جون اميرزاديون جن راڻيءَ جو هي رويو ٻڌو آهي، بادشاهه جي سڀني اميرن کي اهڙيون ئي ڳالهيون چونديون—۽ حقارت ۽ غضب جي ڪا حد نہ هوندي.
19جيڪڏهن بادشاهه کي وڻي تہ هو هڪ شاهي فرمان جاري ڪري، جيڪو فارس ۽ مادي جي قانونن ۾ لکيو وڃي ۽ رد نہ ٿي سگهي، تہ وشتي وري ڪڏهن بہ بادشاهه اخسويرس اڳيان نہ اچي، ۽ بادشاهه سندس شاهي مرتبو ڪنهن ٻي عورت کي ڏئي جيڪا هن کان بهتر هجي. 20جڏهن بادشاهه جو فرمان سندس وسيع بادشاهيءَ ۾ پکڙبو، تڏهن سڀ زالون پنهنجن مڙسن جي، ننڍن توڙي وڏن جي، عزت ڪنديون.“
21اها صلاح بادشاهه ۽ اميرن کي وڻي، تنهنڪري بادشاهه ممڪان جي چوڻ موجب ئي ڪيو. 22هن سڀني شاهي صوبن ڏانهن خط موڪليا، هر صوبي ڏانهن سندس پنهنجي لپيءَ ۾، هر قوم ڏانهن سندس پنهنجي ٻوليءَ ۾: هر مرد پنهنجي گهر تي حڪمراني ڪري ۽ پنهنجي قوم جي ٻولي ڳالهائي.
