राजाले आफ्नो वैभव प्रदर्शन गर्छन्

एस्तर त्यो एउटै पुस्तक हो जसले कहिल्यै परमेश्वरको नाउँ लिँदैन—न प्रार्थना, न आश्चर्यकर्म, न याहवेहको कुनै उल्लेख। तैपनि फारसी दरबारबाट एक टुहुरी केटी “यस्तै समयको निम्ति” खडा गरिन्छिन्, र निशाना बनाइएका जनको छुटकारा हुन्छ। पिताको नाउँ अनुपस्थित छ; उहाँको हात जताततै छ।

अध्याय 1।

यो घटना क्षयर्षका दिनमा भयो—ती क्षयर्ष, जसले भारतदेखि कूशसम्म 127 प्रान्तमाथि राज्य गरे, ^a ती दिनमा, जब राजा क्षयर्ष शूशनको किल्लामा आफ्नो राजसिंहासनमा विराजमान भए, राजाको रूपमा आफ्नो तेस्रो वर्षमा तिनले आफ्ना सबै अधिकारी र सेवकहरूका निम्ति भोज दिए। फारस र मादीका सेना, कुलीनहरू र प्रान्तका अधिकारीहरू तिनको सामु भेला भएका थिए, 180 दिनसम्म तिनले आफ्नो राज्यको प्रशस्त महिमा र आफ्नो महानताको भव्य सम्मान प्रदर्शन गरे।

यी दिन सकिएपछि, राजाले शूशनको किल्लामा भएका ठूलादेखि सानासम्म सबैका निम्ति राजमहलको बगैँचाको आँगनमा सात दिनको भोज दिए। सेतो सुती र नीलो पर्दाहरू मसिनो मलमल र बैजनी डोरीले सिङ्गमरमरका खम्बाका चाँदीका मुन्द्रामा बाँधिएका थिए; पोर्फिरी, सिङ्गमरमर, सिपीको मोती र रङ्गीन ढुङ्गाको जडानमाथि सुन र चाँदीका पलङहरू थिए। ^b पेयपदार्थ सुनका कचौराहरूमा दिइन्थ्यो, हरेक फरक-फरक, र राजाको उदारताले राजकीय दाखमद्य प्रशस्त गरी बग्थ्यो। पिउने कुरा एउटा नियमअनुसार थियो: कुनै कर थिएन—राजाले आफ्ना हरेक घरका अधिकारीलाई हरेक मानिसलाई त्यसको आफ्नै इच्छाअनुसार दिनू भनी आज्ञा गरेका थिए।

रानी वश्तीले राजाको आज्ञा अस्वीकार गर्छिन्

रानी वश्तीले पनि राजा क्षयर्षको राजमहलमा स्त्रीहरूका निम्ति भोज दिइन्।

सातौँ दिनमा, जब दाखमद्यले राजालाई प्रसन्न तुल्याएको थियो, तिनले राजा क्षयर्षका सात नपुंसक—महूमान, बिज्था, हर्बोना, बिग्था, अबग्था, जेथर र कर्कसलाई आज्ञा गरे, रानी वश्तीलाई राजमुकुट पहिराएर राजाको सामु ल्याउनू, ताकि जाति-जाति र अधिकारीहरूलाई तिनको सौन्दर्य देखाउन सकियोस्, किनकि तिनी सुन्दरी थिइन्। तर रानी वश्तीले नपुंसकहरूद्वारा पठाइएको राजाको आज्ञामा आउन इन्कार गरिन्; राजा क्रोधित भए, तिनीभित्र रिस दन्किउठ्यो।

त्यसपछि राजाले समय बुझ्ने बुद्धिमान् मानिसहरूसँग कुरा गरे—किनभने व्यवस्था र न्यायमा निपुण सबैका सामु कुनै पनि विषय ल्याउनु राजाको चलन थियो। तिनको छेउमा कर्शना, शेथार, अदमाता, तर्शीश, मेरेस, मर्सना र ममूकान थिए—राजाको मुख देख्ने, राज्यमा सर्वोच्च पदमा रहेका फारस र मादीका सात अधिकारी। “नपुंसकहरूद्वारा पठाइएको राजा क्षयर्षको आज्ञा नमानेकीले रानी वश्तीलाई व्यवस्थाअनुसार के गर्नुपर्छ?”

ममूकानले राजा र अधिकारीहरूलाई भने, “रानी वश्तीले राजाविरुद्ध मात्र होइन, तर राजा क्षयर्षका सबै प्रान्तका सबै अधिकारी र सबै जातिविरुद्ध पनि अन्याय गरिन्। रानीको यो काम सबै स्त्रीहरूकहाँ पुग्नेछ, र तिनीहरूका दृष्टिमा आ-आफ्ना पतिलाई तुच्छ ठान्न लगाउनेछ: ‘राजा क्षयर्षले रानी वश्तीलाई बोलाए, तर तिनी आइनन्।’ आजै रानीको यो व्यवहार सुनेका फारस र मादीका कुलीन स्त्रीहरूले राजाका सबै अधिकारीलाई यस्तै भन्नेछन्—अनादर र क्रोधको अन्त्य नै हुनेछैन।

राजालाई असल लागे, फारस र मादीका व्यवस्थामा लेखिएको, फेरि रद्द गर्न नसकिने एउटा राजकीय आदेश जारी गरियोस्, कि वश्ती फेरि कहिल्यै राजा क्षयर्षको सामु नआऊन्, र राजाले तिनको राजकीय पद तिनीभन्दा उत्तम अर्की स्त्रीलाई दिऊन्। राजाको यो आदेश तिनको विशाल राज्यभरि फैलिँदा, ठूलादेखि सानासम्म सबै पत्नीहरूले आ-आफ्ना पतिको आदर गर्नेछन्।”

यो सल्लाह राजा र अधिकारीहरूलाई मन पर्‍यो, र राजाले ममूकानले प्रस्ताव गरेझैँ नै गरे। तिनले सबै राजकीय प्रान्तमा, हरेक प्रान्तमा त्यसको आफ्नै लिपिमा र हरेक जातिलाई त्यसको आफ्नै भाषामा पत्रहरू पठाए: हरेक पुरुषले आफ्नो घरको शासन गर्नुपर्छ र आफ्नै जातिको भाषा बोल्नुपर्छ।