Padîşah Rûmeta Xwe Nîşan Dide
Esther pirtûka yekane ye ku qet navê Xwedê nake—ne dua, ne mirar, ne behsa Xudan. Lê belê ji qesreke Farisî keçeke sêwî tê rakirin ‘ji bo demeke wekî vê’, û gelekî nîşankirî tê rizgarkirin. Navê Bavê me xuya nabe; destê wî li her derê ye.
1 1Ev di rojên Xerxes de qewimî—ew Xerxesê ku ji Hindistanê heta Kûşê li ser 127 parêzgehan padîşahî kir, a a v1 Kûş welatê li başûrê Misrê bû, li ser Nîlê jorîn — bi texmînî Sûdana îro û başûrê Misrê. 2di wan rojan de, gava Padîşah Xerxes li ser textê xwe yê padîşahiyê li keleha Sûsayê rûnişt, 3di sala xwe ya sêyemîn a padîşahiyê de wî ji bo hemû karbidest û xizmetkarên xwe şahiyek çêkir. Leşkerê Faris û Madê, mîr, û karbidestên parêzgehan li pêşiya wî civiyabûn, 4bi dirêjahiya 180 rojan wî rûmeta dewlemend a padîşahiya xwe û rêza biheybet a mezinahiya xwe nîşan da.
5Gava ev roj qediyan, padîşah ji bo her kesê li keleha Sûsayê, mezin û piçûk, li hewşa baxçeyê qesrê şahiyeke heft-rojî çêkir. 6Perdeyên pembû yên spî û yên şîn bi weris ên ketana nazik û mor bi gustîlkên zîvîn ên li stûnên mermer ve hatibûn girêdan; textên rûniştinê yên zêr û zîv li ser erdeke ji porfîr, mermer, sedef û kevirê rengîn. b b v6 Porfîr kevirekî xemilandinê yê hişk e ku di dinyaya kevnar de ji ber rengê wî yê mor û sor ê kûr pir bi qîmet bû. 7Vexwarin di kasên zêrîn de dihatin pêşkêşkirin, her yek ji ya din cuda, û şeraba padîşahiyê bi comerdiya padîşah bi firehî dihat belavkirin. 8Vexwarin li gorî qeydeyekê bû: bêyî zordarî—padîşah ferman li her karbidestê malê kiribû ku daxwaza her mirovî bi cih bîne.
Şahbanû Waştî Padîşah Red Dike
9Şahbanû Waştî jî ji bo jinan li qesra padîşahiyê ya Padîşah Xerxes şahiyek çêkir.
10Di roja heftemîn de, gava şerabê padîşah kêfxweş kiribû, wî ferman da Mehûman, Bîzta, Harbona, Bîgta, Abagta, Zêtar û Karkas, heft xesandiyên Padîşah Xerxes, 11ku Şahbanû Waştî bi tacê padîşahiyê bînin pêşiya padîşah, da ku ciwaniya wê nîşanî gel û karbidestan bidin, çimkî ew ciwan bû. 12Lê Şahbanû Waştî red kir ku li ser fermana padîşah a bi destê xesandiyan were; ew gelekî hêrs bû, xezeb di hundurê wî de pêt da.
13Paşê padîşah bi zanayên ku demên wê çaxê dizanîn re peyivî—çimkî adeta padîşah ev bû ku her meseleyê bîne pêşiya hemû yên di qanûn û darizandinê de pispor. 14Li kêleka wî: Karşena, Şêtar, Admata, Tarşîş, Mêres, Marsena, Memûkan—heft karbidestên Faris û Madê yên ku rûyê padîşah didîtin, yên di padîşahiyê de herî bilind. 15“Li gorî qanûnê, ji bo ku Şahbanû Waştî guh neda fermana Padîşah Xerxes a bi destê xesandiyan hatî şandin, çi divê lê bê kirin?”
16Memûkan ji padîşah û karbidestan re got: “Şahbanû Waştî ne tenê li padîşah, lê li hemû karbidestan, hemû gelan, li hemû parêzgehên Padîşah Xerxes neheqî kir. 17Kiryara şahbanûyê wê bigihîje hemû jinan û wê wan bike ku di çavên xwe de mêrên xwe biçûk bibînin: ‘Padîşah Xerxes gazî Şahbanû Waştî kir, lê ew nehat.’ 18Îro jinên mîr ên Faris û Madê yên ku tevgera şahbanûyê bihîstin dê heman tiştî ji hemû karbidestên padîşah re bibêjin—biçûkdîtin û hêrs dê bêdawî bibe.
19Heke li padîşah xweş be, bila fermanek padîşahiyê derxe, ku di qanûnên Faris û Madê de bê nivîsandin û neyê betalkirin, ku Waştî careke din neyê pêşiya Padîşah Xerxes, û bila padîşah payeya wê ya şahbanûtiyê bide jineke din a ji wê çêtir. 20Gava fermana padîşah di nav padîşahiya wî ya mezin de belav bibe, hemû jin dê rêzê li mêrên xwe bigirin, mezin û piçûk.”
21Ev şîret li padîşah û karbidestan xweş hat, û padîşah tam wek ku Memûkan pêşniyar kir, kir. 22Wî name şand hemû parêzgehên padîşahiyê, ji her parêzgehê re bi tîpên wê yên xwe, ji her gelî re bi zimanê wî yê xwe: divê her mêr li mala xwe serwer be û bi zimanê gelê xwe biaxive.
