एस्तेर 1

1 ¹ अहश्वेरोशाच्या कारकिर्दीत हे घडले — तोच अहश्वेरोश, जो भारतापासून कूशापर्यंत १२७ प्रांतांवर राज्य करत होता ^a a v1 कूश म्हणजे मिसराच्या दक्षिणेकडील, वरच्या नाईल नदीकाठचा प्रदेश — साधारणपणे आजचे सुदान व दक्षिण मिसर. ² —त्या दिवसांत, जेव्हा अहश्वेरोश राजा शूशन राजगडात आपल्या राजसिंहासनावर बसला, ³ आपल्या कारकिर्दीच्या तिसऱ्या वर्षी त्याने आपल्या सर्व सरदारांना व सेवकांना मेजवानी दिली: पारस व माद्य यांचे सैन्य, प्रतिष्ठित लोक आणि प्रांतांचे अधिकारी त्याच्यासमोर होते. ⁴ पूर्ण १८० दिवसपर्यंत त्याने आपल्या राज्याचे समृद्ध वैभव व आपल्या महानतेचा तेजस्वी मान प्रदर्शित केला.

⁵ हे दिवस संपल्यावर राजाने शूशन राजगडातील सर्वांसाठी, लहानथोर सर्वांसाठी, राजवाड्याच्या बागेच्या अंगणात सात दिवसांची मेजवानी दिली. ⁶ पांढऱ्या सुती व निळ्या रंगाच्या पडद्यांना तलम तागाच्या व जांभळ्या दोऱ्यांनी संगमरवरी खांबांवरील रुप्याच्या कड्यांत बांधले होते; तांबूस-जांभळ्या दगडाच्या, संगमरवराच्या, शिंपल्याच्या व रंगीत दगडाच्या नक्षीदार फरशीवर सोन्या-रुप्याचे पलंग होते. ^b b v6 तांबूस-जांभळा दगड (पॉर्फिरी) हा प्राचीन जगात आपल्या गडद जांभळ्या व लाल रंगामुळे मौल्यवान मानला जाणारा कठीण सजावटी दगड आहे. ⁷ पेये सोन्याच्या पेल्यांतून दिली जात होती, प्रत्येक पेला वेगवेगळा होता, आणि राजाच्या उदारपणाने राजद्राक्षारस मुबलक वाहत होता. ⁸ पिणे एका नियमानुसार होते: कोणावर सक्ती नव्हती — राजाने आपल्या घरातील प्रत्येक कारभाऱ्याला आज्ञा दिली होती की प्रत्येकाला त्याच्या इच्छेप्रमाणे द्यावे.

वश्ती राणी राजाची आज्ञा नाकारते

⁹ वश्ती राणीनेही अहश्वेरोश राजाच्या राजवाड्यात स्त्रियांसाठी मेजवानी दिली.

¹⁰ सातव्या दिवशी, जेव्हा द्राक्षारसाने राजा आनंदित झाला होता, तेव्हा त्याने महूमान, बिजथा, हर्बोना, बिगथा, अबगथा, जेथर व कर्कस या अहश्वेरोश राजाच्या सात खोजांना आज्ञा दिली, ¹¹ की वश्ती राणीला राजमुकुट घालून राजासमोर आणावे, यासाठी की लोकांना व सरदारांना तिचे सौंदर्य दाखवावे, कारण ती सुंदर होती. ¹² पण वश्ती राणीने खोजांमार्फत दिलेली राजाची आज्ञा नाकारली आणि येण्यास नकार दिला; राजा अतिशय संतापला, त्याच्यात क्रोध भडकला.

¹³ मग राजाने काळ जाणणाऱ्या ज्ञानी माणसांशी बोलणे केले—कारण कायदा व न्याय जाणणाऱ्या सर्वांशी वागण्याची त्याची हीच रीत होती. ¹⁴ त्याच्या जवळचे होते: कर्शना, शेथर, अदमाथा, तार्शीश, मेरेस, मर्सना व ममुखान — पारस व माद्य यांचे सात सरदार, जे राजाचे मुख पाहत असत आणि राज्यात सर्वोच्च पदावर होते. ¹⁵ कायद्याप्रमाणे, खोजांमार्फत पाठवलेली अहश्वेरोश राजाची आज्ञा न पाळल्याबद्दल वश्ती राणीचे काय करावे?

¹⁶ ममुखानाने राजाला व सरदारांना सांगितले, “वश्ती राणीने केवळ राजाचाच नव्हे, तर अहश्वेरोश राजाच्या सर्व प्रांतांतील सर्व सरदारांचा व सर्व लोकांचाही अपराध केला आहे.” ¹⁷ राणीचे हे कृत्य सर्व स्त्रियांपर्यंत पोहचेल आणि त्यांच्या नजरेत त्या आपल्या पतींना तुच्छ मानू लागतील: ‘अहश्वेरोश राजाने वश्ती राणीला बोलावले, पण ती आली नाही.’ ¹⁸ आजच पारस व माद्य यांच्या ज्या प्रतिष्ठित स्त्रियांनी राणीच्या वर्तनाबद्दल ऐकले, त्या राजाच्या सर्व सरदारांना तेच सांगतील — मग तुच्छता व क्रोध यांना अंत राहणार नाही.

¹⁹ राजाची मर्जी असल्यास, त्याने एक राजाज्ञा जारी करावी, जी पारस व माद्य यांच्या कायद्यांत लिहून ठेवावी व जी रद्द होऊ नये, की वश्तीने पुन्हा कधीही अहश्वेरोश राजासमोर येऊ नये, आणि राजाने तिचे राजपद तिच्याहून चांगल्या दुसऱ्या एखाद्या स्त्रीला द्यावे. ²⁰ राजाची ही आज्ञा त्याच्या विशाल राज्यभर पसरेल, तेव्हा लहानथोर सर्व पत्नी आपापल्या पतींचा मान राखतील.

²¹ हा सल्ला राजाला व सरदारांना पसंत पडला, आणि ममुखानाने सुचवल्याप्रमाणेच राजाने केले. ²² त्याने प्रत्येक प्रांताला त्याच्या स्वतःच्या लिपीत व प्रत्येक लोकसमूहाला त्याच्या स्वतःच्या भाषेत पत्रे पाठवली: प्रत्येक पुरुषाने आपल्या घरावर अधिकार गाजवावा व आपल्या लोकांच्या भाषेत बोलावे.