2 Księga Królewska 23

23 ¹Wtedy król rozesłał wezwanie i zgromadzono u niego wszystkich starszych Judy i Jerozolimy. ²Król wszedł do domu naszego Ojca ze wszystkimi z Judy i wszystkimi mieszkańcami Jerozolimy — kapłanami, prorokami i całym ludem, od najmniejszego do największego. A gdy słuchali, odczytał wszystkie słowa Księgi Przymierza, znalezionej w domu naszego Ojca. ³Król stanął przy kolumnie i zawarł przymierze przed naszym Ojcem: że pójdzie za nim i będzie przestrzegał jego przykazań, świadectw i ustaw z całego swego serca i z całej duszy, wypełniając słowa przymierza zapisane w tej księdze. I cały lud przystąpił do przymierza.

⁴Król rozkazał Chilkiaszowi, arcykapłanowi, kapłanom niższym rangą i odźwiernym, aby usunęli ze świątyni naszego Ojca wszystkie przedmioty zrobione dla Baala, Aszery i całego zastępu niebios. Spalił je poza Jerozolimą na polach Kidronu, a ich popiół przeniósł do Betel. ⁵Usunął bałwochwalczych kapłanów, których królowie Judy ustanowili, aby spalali kadzidło na wyżynach w miastach Judy i wokół Jerozolimy, oraz tych, którzy spalali kadzidło Baalowi, słońcu, księżycowi, gwiazdozbiorom i całemu zastępowi niebios. ⁶Wyniósł słup Aszery z domu naszego Ojca do doliny Kidronu poza Jerozolimą, spalił go, starł na proch i rozsypał proch na grobach prostego ludu. ⁷Zburzył pomieszczenia nierządników świątynnych w domu naszego Ojca, gdzie kobiety tkały zasłony dla Aszery. ⁸Sprowadził wszystkich kapłanów z miast Judy i splugawił wyżyny, na których kapłani spalali kadzidło, od Geba aż po Beer-Szebę. Zburzył wyżyny u bram — u wejścia do Bramy Jozuego, zarządcy miasta, po lewej stronie bramy miejskiej. ⁹Jednak kapłani wyżyn nie wstępowali do ołtarza naszego Ojca w Jerozolimie, choć jedli chleb bez zakwasu wśród swoich współbraci kapłanów. ¹⁰Splugawił Tofet w dolinie Ben-Hinnom, aby nikt nie przeprowadzał swego syna ani córki przez ogień dla Molocha. ¹¹Usunął konie, które królowie Judy poświęcili słońcu, u wejścia do domu naszego Ojca, obok komnaty Netan-Meleka, urzędnika, w obrębie świątyni. Rydwany słońca spalił ogniem. ¹²Ołtarze na dachu górnej komnaty Achaza, które zbudowali królowie Judy, oraz ołtarze, które Manasses zbudował na obu dziedzińcach domu naszego Ojca, król zburzył; roztrzaskał je tam i wrzucił ich proch do doliny Kidronu. ¹³Król splugawił wyżyny na wschód od Jerozolimy, na południe od Góry Zepsucia, które Salomon, król Izraela, zbudował dla Asztarte, obrzydliwego bożka Sydończyków, dla Kemosza, obrzydliwego bożka Moabu, i dla Milkoma, obrzydliwego bożka Ammonitów. ^a a v13 Góra Zepsucia była południowym grzbietem Góry Oliwnej; otrzymała tę ponurą nazwę, ponieważ Salomon zbudował tam świątynki dla obcych bogów. ¹⁴Roztrzaskał święte kolumny, wyciął słupy Aszery i napełnił ich miejsca ludzkimi kośćmi.

¹⁵Nawet ołtarz w Betel — wyżynę, którą zbudował Jeroboam, syn Nebata, ten, który przywiódł Izraela do grzechu — ten ołtarz i wyżynę zburzył, spalił wyżynę, starł ją na proch i spalił słup Aszery. ¹⁶Gdy Jozjasz odwrócił się i zobaczył groby na zboczu góry, posłał ludzi, aby wyjęli kości i spalili je na ołtarzu, bezczeszcząc go — tak wypełniło się słowo naszego Ojca, które ogłosił mąż Boży, gdy przepowiadał te rzeczy. ¹⁷Zapytał: „Co to za pomnik widzę?” Mężowie miasta odpowiedzieli: „To grób męża Bożego, który przyszedł z Judy i ogłosił przeciw ołtarzowi w Betel właśnie to, co uczyniłeś.”

¹⁸„Zostawcie go w spokoju” — powiedział. — „Niech nikt nie rusza jego kości”. Zostawili więc jego kości w spokoju, razem z kośćmi proroka, który przyszedł z Samarii. ¹⁹Jozjasz usunął także wszystkie świątynki na wyżynach w miastach Samarii, które królowie Izraela zbudowali, aby pobudzić naszego Ojca do gniewu; postąpił z nimi tak, jak postąpił w Betel. ²⁰Zabił wszystkich kapłanów tych wyżyn na ołtarzach, spalił na nich ludzkie kości i wrócił do Jerozolimy.

Jozjasz przywraca Paschę

²¹Wtedy król rozkazał całemu ludowi: „Obchodźcie Paschę na cześć waszego Ojca, jak napisano w tej Księdze Przymierza”. ²²Takiej Paschy nie obchodzono od dni sędziów, którzy przewodzili Izraelowi, ani przez wszystkie dni królów Izraela i Judy. ²³Lecz w osiemnastym roku panowania króla Jozjasza obchodzono tę Paschę ku czci naszego Ojca w Jerozolimie.

²⁴Jozjasz usunął także wywoływaczy duchów, wróżbitów, bożki domowe, bałwany i wszystkie obrzydliwości, jakie widziano w Judzie i Jerozolimie — tak wypełnił słowa prawa zapisane w księdze, którą kapłan Chilkiasz znalazł w domu naszego Ojca. ²⁵Żaden król przed Jozjaszem ani po nim nie zwrócił się do naszego Ojca tak jak on — z całego swego serca, z całej swojej duszy i ze wszystkich swoich sił, idąc za całym prawem Mojżesza. ²⁶Mimo to nasz Ojciec nie odwrócił się od swego wielkiego, zażartego, płonącego gniewu na Judę z powodu wszystkiego, co uczynił Manasses, aby go pobudzić do gniewu.

²⁷Bo nasz Ojciec powiedział: „Usunę także Judę sprzed swego oblicza, tak jak usunąłem Izraela, i odrzucę to miasto, które wybrałem, Jerozolimę, oraz dom, o którym powiedziałem: Będzie tam moje imię”.

²⁸Pozostałe dzieje Jozjasza i wszystko, co uczynił — czyż nie są zapisane w księdze kronik królów Judy? ²⁹Za jego dni faraon Necho, król Egiptu, wyruszył, aby pomóc królowi Asyrii nad Eufratem. Król Jozjasz wyszedł mu naprzeciw, lecz Necho zabił go w Megiddo, gdy tylko go ujrzał. ³⁰Jego słudzy przewieźli jego ciało rydwanem z Megiddo do Jerozolimy i pochowali go w jego własnym grobie. Wtedy lud tej ziemi wziął Joachaza, syna Jozjasza, namaścił go i ustanowił królem w miejsce jego ojca.

Joachaz króluje i zostaje uprowadzony

³¹Joachaz miał dwadzieścia trzy lata, gdy został królem, i panował trzy miesiące w Jerozolimie. Jego matka miała na imię Chamutal, córka Jeremiasza, z Libny. ³²I czynił zło w oczach naszego Ojca, tak jak czynili jego ojcowie. ³³Faraon Necho zakuł go w kajdany w Ribli, w ziemi Chamat, aby nie mógł panować w Jerozolimie, i nałożył na tę ziemię daninę: około czterech ton srebra i około siedemdziesięciu pięciu funtów złota. ³⁴Faraon Necho ustanowił Eliakima, syna Jozjasza, królem w miejsce jego ojca i zmienił mu imię na Jojakim. Joachaza zaś zabrał do Egiptu, gdzie umarł. ³⁵Jojakim zapłacił faraonowi srebro i złoto, ale obłożył ziemię podatkiem, aby sprostać żądaniu faraona. Ściągał srebro i złoto od ludu tej ziemi, od każdego według jego oszacowania, aby dać faraonowi Necho.

Jojakim króluje w Judzie

³⁶Jojakim miał dwadzieścia pięć lat, gdy został królem, i panował jedenaście lat w Jerozolimie. Jego matka miała na imię Zebida, córka Pedajasza, z Rumy. ³⁷I czynił zło w oczach naszego Ojca, tak jak czynili jego ojcowie.