2 Para Raja 23 FHB Father's Heart Bible™

23 ¹Banjur Sang Prabu ngutus wong, nuli para pinituwa ing Yehuda lan Yerusalem kabeh padha diklumpukake marang ngarsane. ²Sang Prabu tindak menyang padalemane Rama kita kadherekake wong Yehuda kabeh lan sakehing wong kang manggon ing Yerusalem—para imam, para nabi, lan rakyat kabeh, wiwit saka wong cilik nganti tekan wong gedhe. Ing ngarsane wong-wong mau Sang Prabu macakake sakabehing tembung Kitab Prajanjian kang ketemu ana ing padalemane Rama kita. ³Sang Prabu jumeneng ing sacedhake saka, banjur damel prajanjian ing ngarsane Rama kita: arep ngetut-buri Panjenengane sarta netepi dhawuh-dhawuhe, pepaken-pepakene, lan katetepan-katetepane kanthi gumolonging ati lan sakabehing jiwa, netepi tembung-tembunging prajanjian kang katulis ing kitab iki. Lan rakyat kabeh padha melu ing prajanjian mau.

⁴Sang Prabu dhawuh marang Imam Agung Hilkia, para imam kang pangkate sangisore, lan para jaga-gapura, supaya ngedohake saka padalemane Rama kita sakabehing piranti kang digawe kanggo Baal, Asyera, lan sakehing wadyabalaning langit. Iku kabeh diobong ana ing sanjabane Yerusalem, ing pategalan Kidron, lan awune diusung menyang Betel. ⁵Panjenengane nyingkirake para imam brahala kang diangkat dening para raja ing Yehuda supaya ngobong dupa ana ing papan-papan kang dhuwur ing kutha-kuthane Yehuda lan ing sakubenge Yerusalem, lan uga para kang ngobong dupa marang Baal, srengenge, rembulan, lintang-lintang, sarta sakehing wadyabalaning langit. ⁶Panjenengane ngetokake tugu Asyera saka padalemane Rama kita menyang Lembah Kidron ing sanjabane Yerusalem, banjur diobong, digiling nganti dadi lebu, sarta lebune disebar ana ing kuburane wong lumrah. ⁷Panjenengane ngrubuhake kamar-kamare para lonthe lanang ing padalemane Rama kita, panggonane para wong wadon nyulam geber kanggo Asyera. ⁸Panjenengane nekakake para imam kabeh saka kutha-kuthane Yehuda, lan najisake papan-papan kang dhuwur, panggonane para imam padha ngobong dupa, wiwit saka Geba nganti tekan Bersyeba. Panjenengane uga ngrubuhake papan-papan kang dhuwur ing gapura-gapura—ing lawangane Gapura Yusak, bupatine kutha, kang ana ing kiwane gapurane kutha. ⁹Ewadene para imame papan-papan kang dhuwur mau ora padha munggah menyang misbyahe Rama kita ing Yerusalem, senajan padha mangan roti tanpa ragi ana ing tengahe para imam kanca-kancane. ¹⁰Panjenengane najisake Tofet, kang ana ing Lembah Ben-Hinom, supaya ora ana wong kang ngliwatake anake lanang utawa wadon ngliwati geni konjuk marang Molokh. ¹¹Panjenengane nyingkirake jaran-jaran kang wis dicawisake dening para raja ing Yehuda kanggo srengenge, ing lawangane padalemane Rama kita, sacedhake kamare Natan-Melekh, abdi dalem kang ngreksa plataran. Kreta-kretane srengenge diobong ing geni. ¹²Misbyah-misbyah kang ana ing payone kamar dhuwure Ahas, kang digawe dening para raja ing Yehuda, lan misbyah-misbyah kang digawe dening Manasye ing plataran loro padalemane Rama kita, kabeh dirubuhake dening Sang Prabu; diremuk ana ing kono, lan lebune disawatake menyang Lembah Kidron. ¹³Sang Prabu najisake papan-papan kang dhuwur ing sawetane Yerusalem, ing sakidule Gunung Karusakan, kang didegake dening Prabu Suleman, raja Israel, kanggo Astoret, brahala njijiki sembahane wong Sidon, kanggo Kamos, brahala njijiki sembahane wong Moab, lan kanggo Milkom, brahala njijiki sembahane wong Amon. ^a a v13 Gunung Karusakan iku punthuk sisih kidule Gunung Jaitun, kang diwenehi jeneng kang nggegirisi iki amarga Prabu Suleman wis yasa papan-papan pamujan kanggo allah-allah manca ana ing kono. ¹⁴Panjenengane ngremuk tugu-tugu suci, negori tugu-tugu Asyera, lan ngebaki papan-papane nganggo balunge manungsa.

¹⁵Dalah misbyah ing Betel—papan kang dhuwur kang digawe dening Yerobeam, anake Nebat, kang nasarake Israel marang dosa—misbyah lan papan kang dhuwur mau dirubuhake, papan kang dhuwur diobong, digiling dadi lebu, lan tugu Asyera uga diobong. ¹⁶Bareng Yosia noleh lan mirsa kuburan-kuburan ing ereng-erenging gunung, banjur kongkonan wong njupuki balung-balung mau lan ngobong ana ing misbyah, temah najisake misbyah iku—netepi pangandikane Rama kita kang wis kaundhangake dening abdining Allah nalika meca bab prakara iki. ¹⁷Panjenengane ndangu: “Tugu apa kang dakdeleng iki?” Wong-wong ing kutha kono padha munjuk: “Punika pasareyanipun abdining Allah ingkang rawuh saking Yehuda saha martosaken prakawis ingkang sami kaliyan ingkang sampun katindakaken dening panjenengan tumrap misbyah ing Betel.”

¹⁸Pangandikane: “Cikben bae. Aja ana wong kang ngutak-atik balunge.” Dadine balunge mau diejarake bae, bebarengan karo balunge nabi kang asale saka Samaria. ¹⁹Yosia uga nyingkirake sakabehe omah-omah pamujan ing papan-papan kang dhuwur, ing kutha-kuthane Samaria, kang didegake dening para raja ing Israel, kang njalari dukane Rama kita; iku kabeh ditindakake kaya kang wis ditindakake ana ing Betel. ²⁰Panjenengane mragat sakabehe imame papan-papan kang dhuwur mau ana ing misbyah-misbyahe, lan ngobong balunge manungsa ana ing kono, banjur kondur menyang Yerusalem.

Yosia Mulihake Riyaya Paskah

²¹Banjur Sang Prabu dhawuh marang rakyat kabeh: “Padha nganakna Riyaya Paskah konjuk marang Ramamu, kaya kang katulis ing Kitab Prajanjian iki.” ²²Ora ana Riyaya Paskah kang kaya mangkono wiwit jamane para hakim kang mimpin Israel, lan uga ora nalika salawase jamane para raja ing Israel lan Yehuda. ²³Nanging ing taun kang kaping wolulas jumenenge Prabu Yosia, Riyaya Paskah iki dianakake konjuk marang Rama kita ana ing Yerusalem.

²⁴Yosia uga nyingkirake para pawang lan para juru tenung, terafim, reca-reca, lan sakabehe barang njijiki kang katon ana ing Yehuda lan Yerusalem—netepi tembung-tembunge angger-angger kang katulis ing kitab kang ketemu dening Imam Hilkia ana ing padalemane Rama kita. ²⁵Ora ana raja sadurunge utawa sawise Yosia kang mratobat marang Rama kita kaya panjenengane—kanthi gumolonging atine, sakabehing nyawane, lan sakabehing kakuwatane, manut marang sakehing angger-anggere Nabi Musa. ²⁶Ewasemono Rama kita ora mareni saka bebenduning dukane kang gedhe lan mulad-mulad marang Yehuda, marga saka sakehing panggawene Manasye kang gawe dukane.

²⁷Awit Rama kita wis ngandika: “Yehuda uga bakal Daksingkirake saka ngarsaKu, kaya anggonKu wis nyingkirake Israel, lan Aku bakal nampik kutha kang wis Dakpilih iki, yaiku Yerusalem, lan uga padaleman kang bab iku Aku wis ngandika: ‘AsmaKu bakal ana ing kono.’”

²⁸Kekarene lelakone Yosia, lan sakabehe kang wis ditindakake—apa ora katulis ana ing kitab babade para raja ing Yehuda? ²⁹Ing jamane panjenengane, Sang Prabu Pringon Nekho saka Mesir nglurug munggah arep mbiyantu raja Asyur ana ing bengawan Efrat. Prabu Yosia tindak methukake panjenengane, nanging bareng kapethuk, Yosia dipateni dening Nekho ana ing Megido. ³⁰Layone diusung nganggo kreta dening para abdine saka Megido menyang Yerusalem, banjur disarekake ana ing pasareyane dhewe. Nuli rakyat ing nagara kono njupuk Yoahas, anake Yosia, dijebadi, sarta didadekake raja nggenteni bapakne.

Yoahas Jumeneng Ratu lan Diboyong

³¹Yoahas yuswane telulikur taun nalika jumeneng raja, lan ngratoni telung sasi suwene ana ing Yerusalem. Ibune asmane Hamutal, anake Yeremia, saka Libna. ³²Panjenengane nindakake piala ana ing paningale Rama kita, padha kaya kang wis ditindakake dening para leluhure. ³³Pringon Nekho mbanda panjenengane ana ing Ribla, ing tanah Hamat, supaya ora bisa ngratoni ana ing Yerusalem, sarta ndhendha nagara mau arupa salaka kira-kira patang ton lan emas kira-kira pitung puluh lima pon. ³⁴Pringon Nekho ndadekake Elyakim, anake Yosia, dadi raja nggenteni bapakne, sarta ngganti asmane dadi Yoyakim. Yoahas digawa menyang Mesir, lan seda ana ing kana. ³⁵Yoyakim mbayar salaka lan emas mau marang Pringon, nanging ngetrapake pajeg marang nagara kanggo nyukupi panjaluke Pringon. Panjenengane narik salaka lan emas saka rakyat ing nagara kono, saben wong miturut petungane dhewe-dhewe, kanggo diaturake marang Pringon Nekho.

Yoyakim Jumeneng Ratu ing Yehuda

³⁶Yoyakim yuswane selawe taun nalika jumeneng raja, lan ngratoni sewelas taun suwene ana ing Yerusalem. Ibune asmane Zebida, anake Pedaya, saka Ruma. ³⁷Panjenengane nindakake piala ana ing paningale Rama kita, padha kaya kang wis ditindakake dening para leluhure.