Yosia Nindakake Kang Bener ana ing Ngarsane Sang Rama

Nalika Pedalemané Allah didandani, imam agung nemokaké Kitab Torèt, lan nalika diwaca sora, Yosia nyuwèk-nyuwèk sandhangané. Dhèwèké utusan menyang nabi wadon Hulda, kang nandhesaké yèn bilahi saka Rama kita mesthi teka, nanging amarga atiné lembut, dhèwèké bakal kakubur dhisik.

Pasal 22.

Yosia yuswa wolung taun nalika kajumenengake ratu, lan jumeneng ratu telung puluh siji taun lawase ana ing Yerusalem. Ibune asma Yedida, putrane Adaya, wong saka Boskat. Panjenengane nindakake apa kang bener ana ing paningale Rama kita, sarta lumaku ing sadhengah dalane Prabu Dawud, leluhure, ora menggok ngiwa utawa nengen.

Ing taun kang kaping wolulas, Sang Prabu Yosia ngutus Safan, putrane Azalya, putrane Mesulam, juru tulis, menyang padalemane Rama kita, kanthi dhawuh: “Munggaha marang Hilkia, Imam Agung, supaya dheweke ngetung dhuwit kang digawa menyang padalemane Rama kita, kang wis diklumpukake dening para juru tunggu lawang saka ing antarane bangsa iku. Wenehna marang para pengawas kang kapiji ngawasi pagawean ing padalemane Rama kita, lan kongkonen mbayar para tukang kang nggarap ing padalemane Rama kita kanggo ndandani karusakane. Yaiku para tukang kayu, para tukang gawe, lan para tukang watu—sarta kanggo tuku kayu lan watu tatahan kanggo ndandani padaleman iku. Ora prelu ana petungan tumrap dhuwit kang dipasrahake marang wong-wong mau, amarga padha tumindak kanthi setya.”

Kitab Toret Ditemokake

Hilkia, Imam Agung, kandha marang Safan, juru tulis: “Aku nemu Kitab Toret ana ing padalemane Rama kita.” Kitab mau banjur diwenehake marang Safan, lan Safan macane. Safan, juru tulis, matur marang Sang Prabu: “Abdi dalem sampun ngetokaken arta ingkang kapanggih wonten ing padaleman, lan sampun masrahaken dhateng para tukang tuwin para pengawas wonten ing padalemanipun Rama kita.” Safan, juru tulis, matur marang Sang Prabu: “Imam Hilkia sampun maringi kula gulungan kitab,” banjur diwaca kanthi sora ana ing ngarsane Sang Prabu.

Bareng Sang Prabu mireng tembunge Kitab Toret mau, banjur nyuwek-nyuwek pangagemane. Sang Prabu banjur dhawuh marang Imam Hilkia, Ahikam, putrane Safan, Akbor, putrane Mikaya, Safan, juru tulis, lan Asaya, abdine Sang Prabu, dhawuhe: “Padha lungaa, nyuwuna pitedah marang Rama kita kanggo aku, kanggo bangsa iki, lan kanggo wong Yehuda kabeh, bab tembunge kitab kang katemu iki. Amarga gedhe banget bebendune Rama kita kang murub tumrap kita, awit para leluhur kita ora padha ngestokake tembunge kitab iki, yaiku nindakake samubarang kang katulis tumrap kita.”

Mulane Imam Hilkia, Ahikam, Akbor, Safan, lan Asaya banjur padha menyang panggonane Hulda, nabi wadon, garwane Salum, putrane Tikwa, putrane Harhas, juru rumeksa pangangge, kang manggon ana ing Distrik Kapindho ing Yerusalem, lan padha caturan karo dheweke.

Hulda banjur kandha marang wong-wong mau: “Mangkene pangandikane Rama kita, Gusti Allahe Israel: Kandhakna marang wong kang ngutus kowe kabeh sowan marang aku, mangkene pangandikane Rama kita: Aku bakal nekakake bilai marang panggonan iki lan marang wong-wonge—yaiku sakehe tembung kang wis diwaca dening ratune Yehuda ana ing kitab mau. Amarga wong-wong mau wis padha ninggal Aku, lan ngobong dupa marang allah-allah liya, sarta padha gawe bebenduKu srana sakehe pagawean tangane, mulane bebenduKu bakal murub tumrap panggonan iki lan ora bakal sinirep.

Nanging tumrap ratune Yehuda, kang ngutus kowe kabeh supaya nyuwun pitedah marang Sang Rama, kandhakna mangkene: Mangkene pangandikane Rama kita, Gusti Allahe Israel, bab tembung kang wis kokrungu:

Amarga atimu lembut lan kowe ngasorake awakmu ana ing ngarsane Sang Rama nalika krungu apa kang wis Dakpangandikakake tumrap panggonan iki lan wonge—yaiku bakal dadi jugrugan lan ipat-ipat—lan kowe nyuwek-nyuwek sandhanganmu sarta nangis ana ing ngarsaKu, Aku iya wis miyarsakake tembungmu, mangkono pangandikane Sang Rama. Mulane Aku bakal nglumpukake kowe marang para leluhurmu, lan kowe bakal kakubur ana ing kuburanmu kanthi tentrem, mripatmu ora bakal weruh sakehing bilai kang bakal Daktekakake marang panggonan iki.” Para utusan mau banjur padha ngunjukake wangsulan iku marang Sang Prabu.