2 Księga Królewska 22

22 ¹Jozjasz miał osiem lat, gdy został królem, i panował trzydzieści jeden lat w Jerozolimie. Jego matka miała na imię Jedida, córka Adajasza, z Boskat. ²Czynił to, co prawe w oczach naszego Ojca, i chodził wszystkimi drogami Dawida, swojego ojca, nie zbaczając ani w prawo, ani w lewo.

³W osiemnastym roku swojego panowania król Jozjasz posłał do domu naszego Ojca pisarza Szafana, syna Asaliasza, syna Meszullama, mówiąc: ⁴Idź do Chilkiasza, arcykapłana, aby policzył pieniądze przyniesione do domu naszego Ojca, które odźwierni zebrali od ludu. ⁵Niech przekaże je nadzorcom ustanowionym nad pracą w domu naszego Ojca, aby wypłacali robotnikom w domu naszego Ojca, którzy naprawiają jego uszkodzenia. ⁶Cieślom, budowniczym i murarzom — oraz na zakup drewna i ciosanego kamienia do naprawy domu. ⁷Nie trzeba rozliczać pieniędzy powierzonych im, bo postępują uczciwie.

Znaleziono Księgę Prawa

⁸Arcykapłan Chilkiasz powiedział do pisarza Szafana: „Znalazłem Księgę Prawa w domu naszego Ojca”. I dał ją Szafanowi, a ten ją przeczytał. ⁹Pisarz Szafan powiedział królowi: „Twoi słudzy wysypali pieniądze, które znaleziono w świątyni, i dali je robotnikom i nadzorcom w domu naszego Ojca”. ¹⁰Pisarz Szafan oznajmił królowi: „Kapłan Chilkiasz dał mi zwój”, i odczytał go na głos przed nim.

¹¹Gdy król usłyszał słowa Księgi Prawa, rozdarł swoje szaty. ¹²Król rozkazał kapłanowi Chilkiaszowi, Achikamowi, synowi Szafana, Achborowi, synowi Micheasza, pisarzowi Szafanowi i Asajaszowi, słudze króla: ¹³„Idźcie, zapytajcie naszego Ojca za mnie, za lud i za całą Judę o słowa tej znalezionej księgi. Wielki bowiem jest gniew naszego Ojca, który zapłonął przeciwko nam, ponieważ nasi przodkowie nie słuchali słów tej księgi i nie postępowali zgodnie ze wszystkim, co jest w niej o nas napisane”.

¹⁴Poszli więc kapłan Chilkiasz, Achikam, Achbor, Szafan i Asajasz do prorokini Chuldy, żony Szalluma, syna Tikwy, syna Charchasa, stróża szat, która mieszkała w Jerozolimie, w drugiej dzielnicy, i rozmawiali z nią.

¹⁵Powiedziała do nich: „Tak mówi nasz Ojciec, Bóg Izraela: Powiedzcie człowiekowi, który was do mnie posłał, ¹⁶tak mówi nasz Ojciec: Oto sprowadzam nieszczęście na to miejsce i na jego mieszkańców — wszystkie słowa księgi, którą czytał król Judy. ¹⁷Ponieważ mnie opuścili i palili kadzidło innym bogom, pobudzając mnie do gniewu wszystkimi dziełami swoich rąk, mój gniew zapłonie przeciwko temu miejscu i nie zgaśnie.

¹⁸A królowi Judy, który was posłał, aby zapytać Ojca, powiedzcie: tak mówi nasz Ojciec, Bóg Izraela, o słowach, które usłyszałeś:

¹⁹Ponieważ twoje serce zmiękło i ukorzyłeś się przed Ojcem, gdy usłyszałeś, co powiedziałem przeciwko temu miejscu i jego mieszkańcom — że staną się ruiną i przekleństwem — i rozdarłeś swoje szaty, i płakałeś przede mną, ja również cię wysłuchałem — mówi Ojciec. ²⁰Dlatego przyłączę cię do twoich przodków i w pokoju zostaniesz złożony w swoim grobie, a twoje oczy nie zobaczą całego nieszczęścia, które sprowadzę na to miejsce”. I zanieśli tę odpowiedź królowi.