يوسياه پيءُ جي اڳيان سڌو ڪم ڪري ٿو

هيڪل جي مرمت دوران سردار ڪاهن کي شريعت جو ڪتاب ملي ٿو، ۽ جڏهن اهو وڏي آواز ۾ پڙهيو وڃي ٿو ته يوسياه پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي ٿو. هو نبيه خلده ڏانهن ماڻهو موڪلي ٿو، جيڪا تصديق ڪري ٿي ته اسان جي پيءُ جي آفت ضرور ايندي، پر چوي ٿي ته ڇاڪاڻ ته سندس دل نرم هئي، تنهن ڪري هو ان کان اڳ دفن ڪيو ويندو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 15–17, 19–20

باب 22.

يوسياه جڏهن بادشاهه ٿيو تہ اٺن ورهين جو هو، ۽ يروشلم ۾ ايڪٽيهه ورهيه بادشاهي ڪيائين. سندس ماءُ يديده هئي، جيڪا بصڪت جي عدايا جي ڌيءَ هئي. اسان جي پيءُ جي نظر ۾ جيڪو سڌو هو سو ڪيائين، ۽ پنهنجي ابا ڏاڏي دائود جي سڀني واٽن تي هلندو رهيو، نڪي ساڄي نڪي کاٻي پاسي مڙيو.

پنهنجي ارڙهين ورهيه ۾ بادشاهه يوسياه، مشلام جي پٽ عزليا جي پٽ شافان منشيءَ کي اسان جي پيءُ جي گهر ڏانهن موڪلي چيائين تہ حلقياه وڏي ڪاهن وٽ وڃ، ۽ کيس چؤ تہ جيڪي پئسا اسان جي پيءُ جي گهر ۾ آندا ويا آهن ۽ جيڪي دربانن ماڻهن کان گڏ ڪيا آهن، تن جو ڪل حساب ڪري. اهي پئسا اسان جي پيءُ جي گهر جي ڪم تي مقرر ڪيل نگرانن کي ڏي، تہ اهي اسان جي پيءُ جي گهر ۾ ڀڃ ڏاٻ جي مرمت ڪندڙ ڪم ڪندڙن کي ادا ڪن. ڪاٺ جي ڪاريگرن، اڏيندڙن ۽ پٿر جي ڪاريگرن کي، ۽ گهر جي مرمت لاءِ ڪاٺ ۽ گهڙيل پٿر خريد ڪرڻ لاءِ. جيڪي پئسا کين سونپيا ويا، تن جو حساب وٺڻ جي ضرورت ناهي، ڇاڪاڻ تہ اهي ايمانداريءَ سان ڪم ڪن ٿا.

شريعت جو ڪتاب لڌو ويو

وڏي ڪاهن حلقياه منشي شافان کي چيو تہ ”مون اسان جي پيءُ جي گهر ۾ شريعت جو ڪتاب لڌو.“ اهو شافان کي ڏنائين، جنهن اهو پڙهيو. شافان منشيءَ بادشاهه کي چيو تہ ”تنهنجن ٻانهن مندر ۾ لڌل پئسا ڍاري، اهي اسان جي پيءُ جي گهر وارن ڪم ڪندڙن ۽ نگرانن کي ڏنائون.“ شافان منشيءَ بادشاهه کي چيو تہ ”حلقياه ڪاهن مون کي هڪ طومار ڏنو،“ پوءِ اهو سندس اڳيان وڏي آواز سان پڙهي ٻڌايائين.

جڏهن بادشاهه شريعت جي ڪتاب جون ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي ڇڏيائين. بادشاهه حلقياه ڪاهن، شافان جي پٽ احيقام، ميڪايا جي پٽ عڪبور، شافان منشي ۽ بادشاهه جي ٻانهي عسايا کي حڪم ڏنو تہ ”وڃو، منهنجي لاءِ، ماڻهن لاءِ ۽ سڄي يهوداه لاءِ هن لڌل ڪتاب جي ڳالهين بابت اسان جي پيءُ کان پڇو. اسان جي پيءُ جو اهو غضب وڏو آهي جيڪو اسان تي ڀڙڪي رهيو آهي، ڇاڪاڻ تہ اسان جي ابن ڏاڏن هن ڪتاب جي ڳالهين کي نہ مڃيو، تہ جيڪو ڪجهه اسان بابت لکيل آهي تنهن موجب سڀ ڪجهه ڪن.“

پوءِ حلقياه ڪاهن، احيقام، عڪبور، شافان ۽ عسايا، يروشلم جي ٻئي محلي ۾ رهندڙ ۽ ڪپڙن جي نگهبان شلوم جي زال حلدا نبياڻيءَ وٽ وڃي، جيڪو حرحس جي پٽ تقوه جو پٽ هو، هن سان ڳالهايائون.

هن کين چيو تہ ”اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا، هيئن فرمائي ٿو تہ جنهن ماڻهوءَ اوهان کي مون ڏانهن موڪليو آهي، تنهن کي ٻڌايو تہ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ آءٌ هن جاءِ ۽ هن جي رهاڪن تي آفت آڻيندس، يعني اهي سڀ ڳالهيون جيڪي يهوداه جي بادشاهه ڪتاب ۾ پڙهيون آهن. ڇاڪاڻ تہ هنن مون کي ڇڏي ڏنو ۽ ٻين معبودن آڏو بخور ٻاريائون، ۽ پنهنجي هٿن جي سڀني ڪم سان مون کي ڪاوڙ ڏياريائون، تنهنڪري منهنجو غضب هن جاءِ تي ڀڙڪندو ۽ اجهامندو نہ.

يهوداه جي بادشاهه کي، جنهن اوهان کي پيءُ کان پڇڻ لاءِ موڪليو، چئو تہ جيڪي ڳالهيون تو ٻڌيون، تن بابت اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا، هيئن فرمائي ٿو.

ڇاڪاڻ تہ مون هن جاءِ ۽ هن جي رهاڪن جي خلاف جيڪو چيو هو تہ اهي ويراني ۽ لعنت بڻجندا، سو ٻڌي تنهنجي دل نرم ٿي ۽ تو پيءُ آڏو پاڻ کي نوڙايو، پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا ۽ منهنجي اڳيان روئين، تنهنڪري مون بہ تنهنجي ٻڌي آهي، پيءُ فرمائي ٿو. تنهنڪري آءٌ توکي تنهنجي ابن ڏاڏن سان گڏ ڪندس؛ تون سلامتيءَ سان پنهنجي قبر ۾ گڏ ڪيو ويندين، ۽ تنهنجيون اکيون اها سڀ آفت نہ ڏسنديون جيڪا آءٌ هن جاءِ تي آڻيندس.“ پوءِ هو سندس جواب بادشاهه وٽ کڻي موٽي آيا.