2 List do Koryntian 1

1 ¹Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa z woli naszego Ojca, i Tymoteusz, nasz brat, do zboru naszego Ojca w Koryncie, wraz ze wszystkimi świętymi w całej Achai: ²Łaska wam i pokój od naszego Ojca i Pana Jezusa Chrystusa.

Ojciec wszelkiej pociechy

³Błogosławiony niech będzie nasz Ojciec, Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i wszelkiej pociechy, ⁴który pociesza nas w każdym naszym utrapieniu, abyśmy i my mogli pocieszać innych w każdym ich utrapieniu tą pociechą, jaką sami otrzymujemy od naszego Ojca. ⁵Jak bowiem cierpienia Chrystusa obfitują w nas, tak też przez Chrystusa obfituje nasza pociecha. ⁶Jeśli cierpimy, to dla waszej pociechy i zbawienia; jeśli doznajemy pociechy, to dla waszej pociechy, która działa, gdy cierpliwie znosicie te same cierpienia, które i my znosimy. ⁷A nadzieja nasza co do was jest mocna, bo wiemy, że jak jesteście uczestnikami cierpień, tak też jesteście uczestnikami pociechy.

⁸Chcemy, bracia i siostry, abyście wiedzieli o utrapieniu, jakiego doznaliśmy w Azji: zostaliśmy przytłoczeni ponad miarę, ponad naszą siłę, tak że straciliśmy nadzieję, czy w ogóle zdołamy żyć. ⁹Sami w sobie czuliśmy, że otrzymaliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie polegali na samych sobie, lecz na naszym Ojcu, który wskrzesza umarłych. ¹⁰On wyrwał nas z tak wielkiego niebezpieczeństwa śmierci i jeszcze wyrwie; w nim złożyliśmy nadzieję, że nadal będzie nas wyrywał, ¹¹gdy i wy wspomagacie nas swoją modlitwą; aby wielu składało dziękczynienie w naszym imieniu za dar łaski, udzielony nam dzięki modlitwom wielu.

Zmiana planów Pawła

¹²Bo to jest naszą chlubą: świadectwo naszego sumienia, że postępowaliśmy na świecie — a zwłaszcza wobec was — w świętości i szczerości naszego Ojca, nie w mądrości światowej, lecz w łasce naszego Ojca. ¹³Nie piszemy wam bowiem nic innego, jak tylko to, co czytacie i rozumiecie; a mam nadzieję, że zrozumiecie w pełni, ¹⁴jak już po części nas zrozumieliście: że w dniu Pana naszego Jezusa będziecie się nami chlubić, tak jak my wami.

¹⁵W tym przekonaniu zamierzałem najpierw przyjść do was, abyście dostąpili drugiej łaski. ¹⁶Zamierzałem odwiedzić was w drodze do Macedonii i z Macedonii znowu wrócić do was, abyście wyprawili mnie do Judei. ¹⁷Czy więc, powziąwszy taki zamiar, postąpiłem lekkomyślnie? Albo czy to, co zamierzam, zamierzam według ciała, tak że u mnie zarazem jest tak, tak i nie, nie? ¹⁸Jak wierny jest nasz Ojciec, tak słowo nasze do was nie było zarazem „tak” i „nie”. ¹⁹Bo Syn naszego Ojca, Jezus Chrystus, którego głosiliśmy wśród was — ja, Sylwan i Tymoteusz — nie był zarazem „tak” i „nie”, lecz zawsze było w nim „tak”. ²⁰Ile bowiem jest obietnic naszego Ojca, w nim wszystkie są „tak”; dlatego też przez niego mówimy „Amen” naszemu Ojcu ku jego chwale.

²¹A tym, który nas wraz z wami utwierdza w Chrystusie i który nas namaścił, jest nasz Ojciec, ²²on też wycisnął na nas swoją pieczęć i dał nam swojego Ducha Świętego do naszych serc jako zadatek tego, co ma nadejść. ^a a v22 Greckie słowo oznaczające zadatek to termin handlowy — zaliczka. Nasz Ojciec daje Ducha Świętego jako pierwszą ratę wszystkiego, co jeszcze ma nadejść, jako swoją rękojmię, że dokończy to, co rozpoczął. ²³A ja wzywam naszego Ojca na świadka, na moje życie, że nie przyszedłem już do Koryntu, aby was oszczędzić. ²⁴Nie dlatego, że panujemy nad waszą wiarą, lecz współpracujemy z wami dla waszej radości, bo przez wiarę stoicie mocno.