دوم قرنتیان 1

1 ¹پولس، که به ارادهٔ پدر ما رسولِ مسیح عیسی است، و برادرِ ما تیموتائوس، به کلیسای پدر ما در قرنتس، با همهٔ مقدسین در سراسرِ اخائیه: ²فیض و سلامتی از جانبِ پدر ما و خداوند عیسی مسیح بر شما باد.

پدرِ همهٔ تسلی‌ها

³متبارک باد پدر ما، پدرِ خداوندِ ما عیسی مسیح، پدرِ شفقت و همهٔ تسلی، ⁴که ما را در همهٔ رنج‌هایمان تسلی می‌دهد، تا ما نیز بتوانیم دیگران را در همهٔ رنج‌هایشان، با همان تسلی‌ای که خود از پدر ما می‌یابیم، تسلی دهیم. ⁵زیرا همان‌گونه که رنج‌های مسیح در ما لبریز می‌شود، تسلیِ ما نیز به‌واسطهٔ مسیح لبریز می‌گردد. ⁶اگر رنج می‌بریم، برای تسلی و نجاتِ شماست؛ و اگر تسلی می‌یابیم، آن نیز برای تسلی شماست، که در تحمّلِ صبورانهٔ همان رنج‌هایی که ما می‌کشیم، در شما پدید می‌آید. ⁷امیدِ ما برای شما استوار است، زیرا می‌دانیم همان‌گونه که در رنج‌ها شریکید، در تسلی نیز شریک خواهید بود.

⁸ای برادران و خواهران، نمی‌خواهیم از رنجی که در آسیا با آن روبه‌رو شدیم بی‌خبر بمانید: چنان بیش از توانمان زیرِ بارِ فشار قرار گرفتیم که حتی از زنده ماندن نیز نومید شدیم. ⁹در دلِ خود حکمِ مرگ را پذیرفته بودیم، تا نه بر خود، بلکه بر پدر ما که مردگان را برمی‌خیزاند توکل کنیم. ¹⁰او ما را از چنین خطرِ مرگباری رهانید و باز خواهد رهانید؛ و امیدِ خود را بر او بسته‌ایم که همچنان ما را خواهد رهانید، ¹¹در حالی که شما نیز با دعاهایتان ما را یاری می‌کنید، تا بسیاری به‌خاطرِ آن عطای پرفیضی که در پاسخِ دعاهای بسیار به ما بخشیده شد، از جانبِ ما شکرگزاری کنند.

تغییرِ برنامه‌های پولس

¹²زیرا فخرِ ما این است: وجدانِ ما گواهی می‌دهد که در جهان—و به‌ویژه در قبالِ شما—با قدّوسیت و خلوصِ پدر ما رفتار کرده‌ایم، نه با حکمتِ دنیوی، بلکه با فیضِ پدر ما. ¹³جز آنچه می‌توانید بخوانید و حتی درک کنید، چیزی به شما نمی‌نویسیم، و امیدوارم که به‌طور کامل درک کنید، ¹⁴همان‌گونه که تا اندازه‌ای ما را درک کرده‌اید: در روزِ خداوندِ ما عیسی، شما به ما فخر خواهید کرد، چنان‌که ما نیز به شما.

¹⁵با این اطمینان، قصد داشتم نخست نزدِ شما بیایم، تا فیضی دوباره بیابید. ¹⁶قصد داشتم در راهِ خود به مقدونیه از شما دیدار کنم، و از مقدونیه نزدِ شما بازگردم، و شما مرا به‌سوی یهودیه روانه کنید. ¹⁷آیا در این قصد دودل بودم؟ یا آیا بر حسبِ جسم نقشه می‌کشم، چنان‌که همزمان «بله، بله» و «نه، نه» بگویم؟ ¹⁸به همان یقین که پدر ما امین است، سخنِ ما به شما «بله» و «نه» نبوده است. ¹⁹زیرا پسرِ پدر ما، عیسی مسیح، که در میانِ شما به‌واسطهٔ سیلوانوس و تیموتائوس و من موعظه شد، «بله» و «نه» نبود، بلکه در او همواره «بله» بوده است. ²⁰هر چند وعده که پدر ما داده است، در او «بله» است؛ پس به‌واسطهٔ او نیز، ما «آمین» را برای جلالِ پدر ما می‌گوییم.

²¹اکنون این پدر ما است که ما را همراهِ شما در مسیح استوار می‌سازد و ما را مسح کرده است، ²²او ما را نیز مُهر کرد و روح‌القدسِ خود را همچون بیعانه‌ای از آنچه در راه است، در دل‌هایمان بخشید. ^a a v22 واژهٔ یونانی برای «بیعانه» اصطلاحی بازرگانی است — پیش‌پرداخت. پدر ما روح‌القدس را همچون نخستین قسط از هر آنچه هنوز در راه است می‌بخشد؛ ضمانتِ او مبنی بر اینکه آنچه را آغاز کرده، به پایان خواهد رساند. ²³پدر ما را به جانِ خود شاهد می‌گیرم که برای رعایتِ حالِ شما بود که دیگر به قرنتس بازنگشتم. ²⁴نه اینکه بر ایمانِ شما فرمان برانیم، بلکه برای شادیِ شما با شما همکاری می‌کنیم، زیرا شما به ایمان استوار ایستاده‌اید.