دوم قرنتیان 2

2 ¹پس در دل خود قصد کردم که بار دیگر با دیداری دردآور نزد شما نیایم. ²زیرا اگر من شما را برنجانم، جز همان کسی که رنجانده‌ام، کیست که مرا شاد سازد؟ ³این را نوشتم تا چون بیایم، آنان که می‌بایست مرا شاد سازند، مرا نرنجانند؛ زیرا دربارهٔ همهٔ شما اطمینان دارم که شادی من شادی همهٔ شماست. ⁴از اندوهی ژرف و دلی پُر از درد، با اشک‌های بسیار به شما نوشتم، نه برای آنکه شما را غمگین سازم، بلکه تا محبت سرشاری را که به شما دارم به شما نشان دهم.

⁵اما اگر کسی موجب رنجش شده است، نه چندان مرا، بلکه تا اندازه‌ای همهٔ شما را رنجانده است—نمی‌خواهم بر او زیاده سخت بگیرم.

او را ببخشید و بازآورید

⁶برای چنین کسی، این مجازاتی که از سوی اکثریت اِعمال شده، کافی است. ⁷پس اکنون به‌جای آن باید او را ببخشید و دلداری دهید، مبادا از اندوه بیش از حد از پای درآید. ⁸پس از شما اِلتماس می‌کنم که محبت خود را نسبت به او دیگر بار استوار سازید. ⁹و نیز از این‌رو نوشتم تا شما را بیازمایم و بدانم که آیا در همه‌چیز مطیع هستید. ¹⁰هر که را شما ببخشید، من نیز می‌بخشم. و آنچه بخشیده‌ام—اگر چیزی برای بخشیدن بوده—آن را به‌خاطر شما و در حضور مسیح بخشیدم، ¹¹تا شیطان بر ما دستی نیابد؛ زیرا از نیرنگ‌های او بی‌خبر نیستیم.

¹²چون برای بشارتِ انجیل مسیح به تروآس آمدم، دری در خداوند به‌رویم گشوده شد، ¹³اما در روح خود آرامی نداشتم، زیرا برادرم تیتوس را در آنجا نیافتم. پس با آنان بدرود گفتم و به مقدونیه رهسپار شدم.

¹⁴اما سپاس بر پدر ما، که همواره ما را در مسیح در موکب پیروزی خود می‌بَرد و از طریق ما عطر شناخت خود را در همه‌جا می‌پراکَنَد. ^a a v14 موکب پیروزی، رژهٔ ظفرِ رومی بود که در آن سردارِ فاتح اسیران خود را به‌پیش می‌راند و در طول مسیر بخورِ خوشبو می‌سوزاند — پولس پدر ما را چنین تصویر می‌کند که قوم خود را در پیروزی مسیح پیش می‌بَرد. ¹⁵زیرا ما در نظرِ پدر ما، رایحهٔ خوشِ مسیح هستیم، هم در میان آنان که نجات می‌یابند و هم آنان که هلاک می‌شوند، ¹⁶برای گروهی، عطری از مرگ به‌سوی مرگ؛ و برای گروهی دیگر، عطری از حیات به‌سوی حیات. و کیست که برای این کار کفایت کند؟ ¹⁷زیرا ما همچون بسیاری کسان نیستیم که کلامِ پدر ما را دستمایهٔ سوداگری سازند، بلکه با صداقت، همچون از جانب او و در حضور او، در مسیح سخن می‌گوییم.