Μια επιστολή γραμμένη με δάκρυα
Κάποιος εκεί είχε αδικήσει τον Παύλο, και η πλειονότητα τον τιμώρησε. Ο Παύλος λέει ότι τώρα αρκεί: συγχωρήστε τον, πριν τον καταπιεί η λύπη. Εξηγεί την επιστολή που γράφτηκε με δάκρυα και την επίσκεψη που ματαιώθηκε· τίποτε από τα δύο δεν ήταν ψυχρότητα, αλλά αγάπη που δεν ήθελε να τους πληγώσει ξανά.
2 1Γι' αυτό αποφάσισα να μην έρθω πάλι σ' εσάς με μια επίσκεψη που θα σας πονούσε. 2Γιατί αν εγώ σας λυπήσω, ποιος μένει να με χαροποιήσει παρά εκείνος που λύπησα; 3Αυτό σας έγραψα, ώστε όταν έρθω να μη με λυπήσουν εκείνοι που θα έπρεπε να με κάνουν να χαίρομαι· έχω την πεποίθηση για όλους σας ότι η χαρά μου είναι η χαρά όλων σας. 4Μέσα από βαθιά θλίψη και στενοχώρια καρδιάς σας έγραψα με πολλά δάκρυα, όχι για να σας λυπήσω αλλά για να σας δείξω την αγάπη που ξεχειλίζει μέσα μου για σας.
5Αν όμως κάποιος προκάλεσε πόνο, δεν λύπησε τόσο εμένα όσο, ως ένα βαθμό, όλους σας — δεν θέλω να είμαι πολύ αυστηρός μαζί του.
Συγχωρήστε τον και αποκαταστήστε τον
6Για έναν τέτοιον άνθρωπο αρκεί αυτή η τιμωρία από τους περισσότερους. 7Έτσι τώρα, αντίθετα, πρέπει να τον συγχωρήσετε και να τον παρηγορήσετε, μήπως τον κατακλύσει η υπερβολική λύπη. 8Γι' αυτό σας παρακαλώ να του επιβεβαιώσετε ξανά την αγάπη σας. 9Γι' αυτό άλλωστε σας έγραψα: για να σας δοκιμάσω και να μάθω αν είστε υπάκουοι σε όλα. 10Όποιον συγχωρείτε εσείς, τον συγχωρώ κι εγώ. Ό,τι συγχώρησα — αν υπήρχε κάτι — το συγχώρησα για χάρη σας μπροστά στον Χριστό, 11ώστε να μη μας ξεγελάσει ο Σατανάς — γιατί δεν αγνοούμε τα σχέδιά του.
12Όταν ήρθα στην Τρωάδα για να κηρύξω το ευαγγέλιο του Χριστού, μου άνοιξε μια πόρτα μέσα στον Κύριο, 13όμως το πνεύμα μου δεν είχε ανάπαυση, γιατί δεν βρήκα εκεί τον αδελφό μου τον Τίτο. Έτσι τους αποχαιρέτησα και έφυγα για τη Μακεδονία.
14Ας ευχαριστήσουμε όμως τον Πατέρα μας, που πάντοτε μας οδηγεί σε θρίαμβο μέσα στον Χριστό και μέσα από εμάς σκορπάει παντού την ευωδιά της γνώσης του. a a v14 Η θριαμβευτική πομπή ήταν μια ρωμαϊκή παρέλαση νίκης, στην οποία ένας νικητής στρατηγός οδηγούσε τους αιχμαλώτους του και έκαιγε ευωδιαστό θυμίαμα κατά μήκος της διαδρομής — ο Παύλος εικονίζει τον Πατέρα μας να οδηγεί τον λαό του στη νίκη του Χριστού. 15Γιατί εμείς είμαστε η ευωδιά του Χριστού προς τον Πατέρα μας ανάμεσα σ' εκείνους που σώζονται και σ' εκείνους που χάνονται, 16για τον έναν, μια οσμή από θάνατο σε θάνατο· για τον άλλον, μια ευωδιά από ζωή σε ζωή. Και ποιος είναι ικανός γι' αυτό; 17Γιατί εμείς δεν είμαστε, όπως τόσοι άλλοι, καπηλευτές του λόγου του Πατέρα μας, αλλά με ειλικρίνεια, σαν να μιλάμε από αυτόν και μπροστά σ' αυτόν, μιλάμε μέσα στον Χριστό.
