Χάρη και ειρήνη στην Κόρινθο

Η πιο προσωπική επιστολή του Παύλου, όπου υπερασπίζεται τη διακονία του μέσα από τα παθήματα και καυχιέται μόνο στην αδυναμία, εκεί όπου η δύναμη του Θεού τελειοποιείται.

Κεφάλαιο 1.

Ο Παύλος, απόστολος του Χριστού Ιησού με το θέλημα του Πατέρα μας, και ο Τιμόθεος ο αδελφός μας, προς την εκκλησία του Πατέρα μας στην Κόρινθο, μαζί με όλους τους αγίους σε όλη την Αχαΐα: Χάρη σ’ εσάς και ειρήνη από τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Ο Πατέρας κάθε παρηγοριάς

Ευλογητός ο Πατέρας μας, ο Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Πατέρας της ευσπλαχνίας και κάθε παρηγοριάς, που μας παρηγορεί σε κάθε μας θλίψη, ώστε κι εμείς να μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους σε κάθε τους θλίψη, με την παρηγοριά που εμείς οι ίδιοι λαβαίνουμε από τον Πατέρα μας. Όπως ξεχειλίζουν σ’ εμάς τα παθήματα του Χριστού, έτσι ξεχειλίζει και η παρηγοριά μας μέσω του Χριστού. Αν υποφέρουμε, είναι για τη δική σας παρηγοριά και σωτηρία· αν παρηγοριόμαστε, είναι για τη δική σας παρηγοριά, που ενεργείται καθώς υπομένετε με καρτερία τα ίδια παθήματα που κι εμείς υποφέρουμε. Η ελπίδα μας για σας είναι σταθερή, γιατί ξέρουμε ότι, όπως μετέχετε στα παθήματα, έτσι μετέχετε και στην παρηγοριά.

Θέλουμε να ξέρετε, αδελφοί και αδελφές, για τη θλίψη που αντιμετωπίσαμε στην Ασία: πιεστήκαμε πολύ πέρα από τις δυνάμεις μας, τόσο που χάσαμε την ελπίδα ακόμα και να ζήσουμε. Νιώσαμε πως είχαμε πάρει καταδίκη θανάτου, για να μη στηριζόμαστε στον εαυτό μας αλλά στον Πατέρα μας, που ανασταίνει τους νεκρούς. Αυτός μας γλίτωσε από τόσο θανάσιμο κίνδυνο, και θα μας γλιτώσει ξανά· σ’ αυτόν έχουμε στηρίξει την ελπίδα μας ότι θα συνεχίσει να μας γλιτώνει, καθώς κι εσείς μας βοηθάτε με τις προσευχές σας, ώστε πολλοί να ευχαριστήσουν για μας για το χαρισματικό δώρο που μας δόθηκε μέσω πολλών προσευχών.

Η αλλαγή των σχεδίων του Παύλου

Γιατί αυτό είναι το καύχημά μας: η συνείδησή μας μαρτυρεί ότι ζήσαμε στον κόσμο —ιδιαίτερα απέναντί σας— με την αγιότητα και την ειλικρίνεια του Πατέρα μας, όχι με την κοσμική σοφία αλλά με τη χάρη του Πατέρα μας. Δε σας γράφουμε τίποτε άλλο παρά εκείνα που μπορείτε να διαβάσετε και να καταλάβετε, κι ελπίζω πως θα τα καταλάβετε πλήρως, όπως μας καταλάβατε εν μέρει: την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού, εσείς θα καυχηθείτε για μας όπως εμείς για σας.

Μ’ αυτή την πεποίθηση, σχεδίαζα να έρθω πρώτα σ’ εσάς, για να έχετε μια δεύτερη χάρη. Σχεδίαζα να σας επισκεφτώ στον δρόμο μου προς τη Μακεδονία, να επιστρέψω σ’ εσάς από τη Μακεδονία, και να με κατευοδώσετε προς την Ιουδαία. Μήπως φέρθηκα επιπόλαια σχεδιάζοντας αυτό; Ή μήπως σχεδιάζω σύμφωνα με τη σάρκα, λέγοντας Ναι, ναι και Όχι, όχι συγχρόνως; Όσο βέβαιο είναι ότι ο Πατέρας μας είναι πιστός, τόσο βέβαιο είναι ότι ο λόγος μας προς εσάς δεν ήταν «Ναι» και «Όχι». Γιατί ο Υιός του Πατέρα μας, ο Ιησούς Χριστός, που κηρύχθηκε ανάμεσά σας μέσω του Σιλουανού, του Τιμοθέου κι εμένα, δεν ήταν «Ναι» και «Όχι», αλλά πάντοτε «Ναι» σ’ αυτόν. Όσες υποσχέσεις κι αν έδωσε ο Πατέρας μας, σ’ αυτόν είναι «Ναι»· γι’ αυτό και μέσω αυτού λέμε «Αμήν» στον Πατέρα μας, για τη δόξα του.

Είναι ο Πατέρας μας που μας στερεώνει μαζί σας στον Χριστό και μας έχρισε, που επίσης μας σφράγισε και έδωσε το Άγιο Πνεύμα του στις καρδιές μας ως εγγύηση αυτών που έρχονται. ^a Επικαλούμαι τον Πατέρα μας ως μάρτυρα, στη ζωή μου, ότι δεν επέστρεψα στην Κόρινθο για να σας λυπηθώ. Όχι ότι εξουσιάζουμε την πίστη σας, αλλά συνεργαζόμαστε μαζί σας για τη χαρά σας, αφού στέκεστε σταθεροί με την πίστη.