കണ്ണീരോടെ എഴുതിയ ഒരു ലേഖനം

അവിടെ ഒരാൾ പൗലൊസിനോടു തെറ്റു ചെയ്തിരുന്നു, ഭൂരിപക്ഷം അവനെ ശിക്ഷിച്ചു. ഇനി അതു മതി എന്നു പൗലൊസ് പറയുന്നു: ദുഃഖം അവനെ വിഴുങ്ങിക്കളയും മുമ്പേ അവനോടു ക്ഷമിക്കുവിൻ. കണ്ണുനീരോടെ എഴുതിയ ലേഖനത്തെയും റദ്ദാക്കിയ സന്ദർശനത്തെയും കുറിച്ച് അവൻ വിശദീകരിക്കുന്നു; രണ്ടും നിസ്സംഗതയല്ല, അവരെ വീണ്ടും മുറിപ്പെടുത്താൻ മനസ്സില്ലാത്ത സ്നേഹമായിരുന്നു.

അധ്യായം 2.

അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വീണ്ടും ഒരു വേദനാകരമായ സന്ദർശനം നടത്തരുതെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ഞാൻ നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചാൽ, ഞാൻ വേദനിപ്പിച്ചവനല്ലാതെ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ മറ്റാരാണ് ഉള്ളത്? ഞാൻ വരുമ്പോൾ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കേണ്ടവർ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഞാൻ ഇത് എഴുതി; എന്റെ സന്തോഷം നിങ്ങളെല്ലാവരുടെയും സന്തോഷമാണെന്ന് നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും കുറിച്ച് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഏറെ ദുഃഖത്തോടും ഹൃദയവേദനയോടുംകൂടി ഞാൻ വളരെ കണ്ണീരോടെ നിങ്ങൾക്ക് എഴുതി; നിങ്ങളെ ദുഃഖിപ്പിക്കാനല്ല, നിങ്ങളോട് എനിക്കുള്ള കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന സ്നേഹം നിങ്ങളെ കാണിക്കാനത്രേ.

എന്നാൽ ആരെങ്കിലും വേദനയുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ എന്നെയല്ല, ഒരളവോളം നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയുമാണ് വേദനിപ്പിച്ചത് - ഞാൻ അവനോട് അധികം കഠിനനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

അവനോടു ക്ഷമിച്ച് അവനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുവിൻ

അങ്ങനെയുള്ളവന് ഭൂരിപക്ഷത്തിൽനിന്നുള്ള ഈ ശിക്ഷ മതിയായതാണ്. അതിനാൽ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ പകരം അവനോടു ക്ഷമിച്ച് അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം; അല്ലാത്തപക്ഷം അമിതമായ ദുഃഖത്താൽ അവൻ തളർന്നുപോയേക്കാം. അതുകൊണ്ട് അവനോടുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കണമെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. നിങ്ങളെ പരീക്ഷിച്ച് എല്ലാറ്റിലും നിങ്ങൾ അനുസരണമുള്ളവരാണോ എന്ന് അറിയേണ്ടതിനുംകൂടിയാണ് ഞാൻ എഴുതിയത്. നിങ്ങൾ ആരോടു ക്ഷമിക്കുന്നുവോ, അവനോട് ഞാനും ക്ഷമിക്കുന്നു. ഞാൻ ക്ഷമിച്ചത് - എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ - നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു, സാത്താൻ നമ്മെ തോല്പിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്; എന്തെന്നാൽ അവന്റെ തന്ത്രങ്ങൾ നമുക്ക് അറിയാത്തവയല്ല.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കാൻ ഞാൻ ത്രോവാസിൽ വന്നപ്പോൾ, കർത്താവിൽ എനിക്ക് ഒരു വാതിൽ തുറന്നുകിട്ടി. എങ്കിലും എന്റെ സഹോദരനായ തീത്തൊസിനെ അവിടെ കാണാഞ്ഞതിനാൽ എന്റെ മനസ്സിന് സ്വസ്ഥത ഉണ്ടായില്ല. അതുകൊണ്ട് അവരോടു യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ മക്കദോന്യയിലേക്കു പോയി.

എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിൽ എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ വിജയത്തോടെ നയിക്കുകയും അവിടുത്തെ അറിയുന്നതിന്റെ സൗരഭ്യം ഞങ്ങളിലൂടെ എല്ലായിടത്തും പരത്തുകയും ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ പിതാവിന് സ്തോത്രം. ^a എന്തെന്നാൽ രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവരുടെയും നശിച്ചുപോകുന്നവരുടെയും ഇടയിൽ ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ പിതാവിന് ക്രിസ്തുവിന്റെ സൗരഭ്യമാകുന്നു, ഒരു കൂട്ടർക്ക് മരണത്തിൽനിന്ന് മരണത്തിലേക്കുള്ള ഒരു സൗരഭ്യം; മറ്റേ കൂട്ടർക്ക് ജീവനിൽനിന്ന് ജീവനിലേക്കുള്ള ഒരു സൗരഭ്യം. ഇതിന് ആർ പ്രാപ്തൻ? എന്തെന്നാൽ അനേകരെപ്പോലെ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ വചനം വിലയ്ക്കു വില്ക്കുന്നവരല്ല ഞങ്ങൾ; നേരേമറിച്ച്, ആത്മാർഥതയോടെ, അവിടുത്തെ പക്കൽനിന്ന് എന്നപോലെ, അവിടുത്തെ സന്നിധിയിൽ ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിൽ സംസാരിക്കുന്നു.