Tradhisi Nglawan Pangandikane Sang Rama
Yesus ngandika marang wong Farisi yen adat-tatane wis mbatalake dhawuhe Rama piyambak, lan yen kang najisake iku kang metu saka ati, dudu kang mlebu ing cangkem. Sawijining wong wadon Kanaan emoh ditundhung, wani mangsuli pangandikane, lan anak wadone kang kasiksa banjur waras.
15 1Banjur ana wong-wong Farisi lan para ahli Toret saka Yerusalem sowan marang Gusti Yesus, ature: 2“Punapa sababipun para sakabat Paduka sami nerak adatipun para pinituwa? Samangsa nedha, tiyang-tiyang punika boten wijik tanganipun.”
3Paring wangsulane Gusti Yesus: “Yagene kowe padha uga nglanggar dhawuhe Rama kita marga saka adatmu? 4Awit Rama kita ngandika: ‘Ngajenana bapak lan ibumu,’ lan: ‘Sing sapa nyupatani bapak utawa ibune kudu diukum pati.’ 5Nanging kowe padha kandha: ‘Sing sapa kandha marang bapak utawa ibune: “Apa bae kang wis kokolehake saka aku iku pisungsung kang kacawisake kanggo Rama kita,” 6wong iku ora prelu ngajeni bapakne nganggo barang mau.’ Kowe wis mbatalake pangandikane Rama kita marga saka adatmu. 7“He wong-wong lamis! Pancen bener pamecane Nabi Yesaya bab kowe kabeh, nalika medhar wangsit mangkene: 8‘Bangsa iki ngurmati Aku nganggo lambene, nanging atine padha adoh karo Aku; 9anggone padha nyembah Aku iku tanpa guna, mulangake pepakon-pepakoning manungsa minangka piwulang.’”
10Banjur Gusti Yesus nimbali wong akeh mau, nuli ngandika: “Padha rungokna lan mangertenana: 11Dudu apa kang mlebu ing cangkem kang njalari wong dadi najis, nanging apa kang metu saka cangkem, iku kang njalari wong dadi najis.”
12Banjur para sakabat sami sowan lan matur: “Punapa Paduka pirsa bilih tiyang-tiyang Farisi sami serik sareng mireng pangandika punika?”
13Paring wangsulane Gusti Yesus: “Saben tanduran kang ora ditandur dening RamaKu ing swarga bakal kabedhol saoyot-oyode. 14Togna bae wong-wong iku; dheweke iku panuntun kang wuta. Yen wong wuta nuntun wong wuta, loro-lorone bakal padha kecemplung ing luwangan.”
15Ature Petrus: “Gusti, mugi karsaa nerangaken pasemon punika dhateng kawula sadaya.”
16“Apa kowe iki isih padha ora ngerti kaya wong-wong liyane?” pangandikane Gusti Yesus. 17“Apa kowe padha ora ngerti, yen samubarang kang mlebu ing cangkem iku mlebu ing weteng, banjur kabuwang metu? 18Nanging apa kang metu saka cangkem iku saka ati, lan iku kang njalari wong dadi najis. 19Awit saka ati iku metune pikiran-pikiran ala: memateni, laku jina, laku cabul, nyolong, paseksen goroh, lan pitenah. 20Iku kabeh kang njalari wong dadi najis, nanging mangan kanthi tangan kang ora diwijiki ora njalari wong dadi najis.”
Kamantepaning Pracayane Sawijining Wong Wadon
21Sawise nilar panggonan iku, Gusti Yesus tindak sumingkir menyang dhaerah Tirus lan Sidon. 22Ana wong wadon Kanaan saka dhaerah kono teka karo sesambat: “Dhuh Gusti, tedhakipun Sang Prabu Dawud, mugi karsaa welas dhateng kawula! Anak kawula estri dipun siksa banget dening setan.”
23Nanging Gusti Yesus ora paring wangsulan apa-apa. Para sakabate banjur sowan lan matur kanthi adreng: “Mugi tiyang punika dipun kengken kesah, awit tansah mbengok-mbengok ngetutaken kawula sadaya.”
24Paring wangsulane Gusti Yesus: “Aku mung kautus marang wedhus-wedhus kang ilang saka umat Israel.”
25Nanging wong wadon mau banjur sowan lan sujud ing ngarsane, sarta matur: “Dhuh Gusti, mugi karsaa mitulungi kawula!”
26Paring wangsulane Gusti Yesus: “Ora pantes njupuk rotine anak-anak banjur diuncalake marang asu.”
27“Inggih Gusti,” ature wong wadon mau, “nanging sanadyan asu inggih sami nedha remah-remah ingkang dhawah saking mejanipun bendaranipun.”
28Paring wangsulane Gusti Yesus: “He wong wadon, gedhe temen pracayamu. Dumadia kaya kang kokkarepake.” Wiwit nalika iku uga, anake wadon mau banjur waras.
Rama kita Paring Pangan marang Wong Patang Ewu
29Sawise tindak saka ing kono, Gusti Yesus tindak urut pinggir Sagara Galilea, banjur minggah ing gunung sarta lenggah ana ing kono. 30Wong golongan gedhe padha sowan ing ngarsane karo nggawa wong lumpuh, wuta, cacad, bisu, lan akeh liyane maneh, banjur padha kaseleh ana ing sampeyane; kabeh mau padha diwarasake dening Panjenengane. 31Mulane wong golongan mau padha kaeraman nalika nyipati wong bisu bisa caturan, wong cacad waras, wong lumpuh lumaku, lan wong wuta bisa ndeleng; banjur padha ngluhurake Ramane Israel.
32Gusti Yesus nimbali para sakabate, banjur ngandika: “Aku welas marang wong golongan iki, awit wis telung dina anggone padha nunggal karo Aku lan ora duwe kang dipangan. Aku ora tega ngulihake wong-wong iki kanthi luwe, mundhak padha semaput ana ing dalan.”
33Para sakabat sami munjuk: “Wonten ing panggenan ingkang suwung punika, saking pundi anggen kawula angsal roti ingkang cekap kangge nyekapi tiyang samanten kathahipun?”
34“Kowe padha duwe roti pira?” pangandikane Gusti Yesus. Ature para sakabat: “Pitu, saha ulam alit sawatawis.”
35Banjur Gusti Yesus dhawuh marang wong golongan mau supaya padha lungguh ing lemah. 36Panjenengane banjur mundhut roti pitu lan iwak mau, saos sokur, nuli dicuwil-cuwil lan kaparingake marang para sakabate, banjur dibage-bagekake marang wong golongan. 37Kabeh padha mangan nganti wareg, sarta turahane cuwilan dijupuki nganti ngebaki pitung kranjang. 38Cacahe wong kang padha mangan ana patang ewu wong lanang, durung kalebu wong wadon lan bocah-bocah. 39Sawise ngulihake wong golongan mau, Gusti Yesus banjur nitih prau tindak menyang dhaerah Magadan.