متي 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹پوءِ يروشلم کان فريسي ۽ شريعت جا عالم يسوع وٽ اچي چيائونس تہ ²”تنهنجا شاگرد وڏن جي روايت ڇو ٿا ٽوڙين؟ اهي کائڻ مهل هٿ نہ ٿا ڌوئين.“

³هن وراڻيو تہ ”اوهين پنهنجي روايت لاءِ اسان جي پيءُ جو حڪم بہ ڇو ٿا ٽوڙيو؟ ⁴ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ چيو تہ ’پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ جو احترام ڪر،‘ ۽ ’جيڪو پيءُ يا ماءُ کي ڪوسي، سو ضرور ماريو وڃي.‘ ⁵پر اوهين چئو ٿا تہ ’جيڪو پنهنجي پيءُ يا ماءُ کي چوي تہ ”جيڪو ڪجھ مون کان اوهان کي ملڻو هو، سو اسان جي پيءُ لاءِ نذرانو آهي“، ⁶تڏهن کيس پنهنجي پيءُ جو انهيءَ سان احترام ڪرڻ ضروري ناهي.‘ اوهان پنهنجي روايت جي خاطر اسان جي پيءُ جو ڪلام رد ڪري ڇڏيو آهي. ⁷اي رياڪارؤ! يسعياه اوهان بابت صحيح پيشنگوئي ڪئي، جڏهن هن چيو تہ ⁸’هي قوم پنهنجن چپن سان مون جو احترام ٿي ڪري، پر هنن جي دل مون کان پري آهي؛ ⁹اهي بيڪار منهنجي عبادت ڪن ٿا، انسانن جا حڪم تعليم طور سيکاريندي.‘“

¹⁰پوءِ هن ماڻهن جي ميڙ کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”ٻڌو ۽ سمجھو، ¹¹جيڪو وات ۾ داخل ٿئي ٿو سو ماڻهوءَ کي ناپاڪ نہ ٿو ڪري، پر جيڪو وات مان نڪري ٿو سو ماڻهوءَ کي ناپاڪ ڪري ٿو.“

¹²تڏهن شاگردن وٽ اچي چيائونس تہ ”ڇا تو کي خبر آهي تہ فريسي هيءَ ڳالهه ٻڌي ناراض ٿيا؟“

¹³هن وراڻيو تہ ”جيڪو بہ ٻوٽو منهنجي آسمان واري پيءُ نہ پوکيو آهي، سو پٽيو ويندو. ¹⁴کين ڇڏي ڏيو؛ اهي انڌا اڳواڻ آهن. جيڪڏهن انڌو انڌي کي رستو ڏيکاري تہ ٻيئي کڏ ۾ ڪرندا.“

¹⁵پطرس چيائينس تہ ”اسان کي هي مثال سمجھائي ڏي.“

¹⁶يسوع چيو تہ ”ڇا اوهين بہ اڃا ٻين وانگر ناسمجھ آهيو؟“ ¹⁷”ڇا اوهين نہ ٿا سمجھو تہ جيڪو وات ۾ داخل ٿئي ٿو سو پيٽ ۾ وڃي ٿو ۽ پوءِ ٻاهر ڪڍيو وڃي ٿو؟ ¹⁸پر جيڪو وات مان نڪري ٿو سو دل مان نڪري ٿو، ۽ اهو ئي ماڻهوءَ کي ناپاڪ ڪري ٿو. ¹⁹ڇاڪاڻ تہ دل مان ئي بڇڙا خيال، قتل، زنا، بدڪاري، چوري، ڪوڙي شاهدي ۽ ٻهتان نڪرن ٿا. ²⁰اهي شيون ماڻهوءَ کي ناپاڪ ڪن ٿيون، پر اڻ ڌوتل هٿن سان کائڻ ڪنهن کي بہ ناپاڪ نہ ٿو ڪري.“

هڪ عورت جو اٽل ايمان

²¹انهيءَ هنڌ کان نڪري يسوع صور ۽ صيدا جي علائقي ڏانهن هليو ويو. ²²انهيءَ علائقي جي هڪ ڪنعاني عورت اچي رڙيون ڪندي چيو تہ ”اي خداوند، اي دائود جا پٽ، مون تي رحم ڪر! منهنجي ڌيءَ ڀوت جي ڪري سخت تڪليف ۾ آهي.“

²³هن کيس هڪ لفظ بہ نہ وراڻيو. سندس شاگردن اچي کيس عرض ڪيو تہ ”کيس موڪلي ڏي، ڇاڪاڻ تہ اها اسان جي پويان رڙيون ڪندي پئي اچي.“

²⁴هن وراڻيو تہ ”مون کي رڳو اسرائيل جي گھراڻي جي گم ٿيل رڍن ڏانهن موڪليو ويو آهي.“

²⁵پر عورت اچي سندس اڳيان گوڏا کوڙي چيو تہ ”اي خداوند، منهنجي مدد ڪر!“

²⁶هن وراڻيو تہ ”ٻارن جي ماني کڻي ڪتن کي اڇلائڻ ٺيڪ ناهي.“

²⁷”ها خداوند،“ چيائين، ”پر ڪتا بہ پنهنجن مالڪن جي ميز تان ڪريل ٽڪرا کائين ٿا.“

²⁸يسوع وراڻيو تہ ”اي عورت، تنهنجو ايمان وڏو آهي. جيئن تون چاهين ٿي، تيئن ٿئي.“ ۽ انهيءَ ئي گھڙيءَ سندس ڌيءَ شفا ماڻي.

پيءُ چار هزارن کي کارائي ٿو

²⁹اتان نڪري يسوع گليل جي ڍنڍ جي ڪناري هليو، پوءِ جبل تي چڙهي اتي ويٺو. ³⁰وڏا ميڙ لنگڙن، انڌن، اپاهجن، گونگن ۽ ٻين گھڻن ماڻهن کي کڻي سندس وٽ آيا، ۽ کين سندس پيرن وٽ رکيائون؛ تڏهن هن کين شفا ڏني. ³¹تنهنڪري ميڙ گونگن کي ڳالهائيندي، اپاهجن کي ٺيڪ ٿيندي، لنگڙن کي هلندي ۽ انڌن کي ڏسندي ڏسي حيران ٿي ويو؛ ۽ هنن اسرائيل جي پيءُ جي واکاڻ ڪئي.

³²يسوع پنهنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”مون کي هن ميڙ تي رحم اچي ٿو، ڇاڪاڻ تہ اهي اڳ ئي ٽي ڏينهن مون سان گڏ رهيا آهن ۽ کين کائڻ لاءِ ڪجھ بہ ناهي. آءٌ کين بکيو موڪلڻ نہ ٿو چاهيان، متان رستي ۾ بيهوش ٿي ڪري پون.“

³³شاگردن پڇيس تہ ”هن ويراني هنڌ تي اسان کي ايتري ماني ڪٿان ملندي جو اهڙي وڏي ميڙ کي کارائي سگھون؟“

³⁴يسوع پڇيو تہ ”اوهان وٽ ڪيتريون مانيون آهن؟“ هنن چيو تہ ”ست، ۽ ڪجھ ننڍيون مڇيون.“

³⁵پوءِ هن ميڙ کي زمين تي ويهڻ جو حڪم ڏنو. ³⁶هن ست مانيون ۽ مڇيون کڻي شڪرانو ادا ڪيو، انهن کي ڀڃي شاگردن کي ڏنائين، ۽ شاگردن اهي ميڙن کي ڏنيون. ³⁷سڀ کائي ڍاپي ويا، ۽ بچيل ٽڪرا گڏ ڪري ست ڀريل ٽوڪريون کنيائون. ³⁸کائيندڙ ٻارن ۽ عورتن کان سواءِ چار هزار مرد هئا. ³⁹ميڙن کي موڪلي، هو ٻيڙيءَ ۾ چڙهي مگدن جي علائقي ڏانهن هليو ويو.