Anʼana Otaning Soʻziga qarshi
Iso farziylarga ularning anʼanasi Otaning oʻz amrini bekor qilganini, odamni ogʻizga kiradigan narsa emas, yurakdan chiqadigan narsa harom qilishini aytadi. Kanʼonlik bir ayol haydalishga koʻnmaydi, unga javob qaytaradi va azob chekayotgan qizi shifo topadi.
15 1Shunda Quddusdan farziylar va Tavrot ustozlari Isoning oldiga kelib, dedilar: 2“Nega shogirdlaringiz oqsoqollar anʼanasini buzadilar? Axir, ular ovqatlanayotganda qoʻllarini yuvmaydilar.”
3U javob berib, dedi: “Nega sizlar ham oʻz anʼanangiz uchun Otamizning amrini buzasizlar? 4Chunki Otamiz: «Ota-onangni hurmat qil», deb, yana «Kim otasi yoki onasini qargʻasa, u albatta oʻlimga mahkum etilsin», deb aytgan. 5Lekin sizlar aytasizlarki: «Kim otasi yoki onasiga: “Mendan olishingiz mumkin boʻlgan foyda Otamizga atalgan hadyadir”, desa, 6unda otasini hurmat qilmasa ham boʻlaveradi». Shu tariqa sizlar oʻz anʼanangiz uchun Otamizning soʻzini bekor qildingiz. 7Ey ikkiyuzlamachilar! Ishayo paygʻambar sizlar haqingizda toʻgʻri bashorat qilgan. U shunday degan: 8«Bu xalq Meni lablari bilan hurmat qiladi, biroq ularning qalbi Mendan yiroqdir; 9ular Menga behuda sigʻinadilar, inson amrlarini taʼlimot deb oʻrgatadilar.»”
10Shunda U olomonni yoniga chaqirib, dedi: “Eshitinglar va tushuninglar: 11Ogʻizga kiradigan narsa insonni nopok qilmaydi, balki ogʻizdan chiqadigan narsa insonni nopok qiladi.”
12Shunda shogirdlar Uning oldiga kelib, dedilar: “Farziylar bu soʻzni eshitib ranjiganlarini bilasizmi?”
13U javob berib, dedi: “Osmondagi Otam ekmagan har bir oʻsimlik ildizi bilan sugʻurib tashlanadi. 14Ularni oʻz holiga qoʻyinglar; ular koʻr yetakchilardir. Agar koʻr koʻrni yetaklasa, ikkovi ham chuqurga yiqiladi.”
15Butrus Unga dedi: “Bu masalni bizga tushuntiring.”
16“Sizlar hali ham boshqalar kabi anglamaysizlarmi?” — dedi Iso. 17“Ogʻizga kiradigan har qanday narsa oshqozonga tushib, keyin tashqariga chiqarilishini hali tushunmaysizlarmi? 18Lekin ogʻizdan chiqadigan narsa qalbdan chiqadi, insonni nopok qiladigan ham ana shudir. 19Chunki qalb yovuz oʻylarni keltirib chiqaradi: qotillik, zino, fahsh, oʻgʻrilik, yolgʻon guvohlik, tuhmat. 20Ana shular insonni nopok qiladi. Lekin yuvilmagan qoʻllar bilan ovqatlanish hech kimni nopok qilmaydi.”
Bir ayolning qatʼiy imoni
21Iso u yerdan ketib, Tir va Sidon oʻlkasi tomon chekindi. 22Oʻsha oʻlkadan boʻlgan bir kanʼonlik ayol kelib: “Menga rahm qiling, ey Hazratim, Dovud Oʻgʻli! Qizim jin tomonidan qattiq qiynalayapti”, deb faryod qildi.
23U ayolga hech javob bermadi. Shogirdlari kelib: “Uni joʻnatib yuboring, chunki u orqamizdan baqirib kelmoqda”, deb Undan oʻtindilar.
24U javob berib, dedi: “Men faqat Isroil xonadonining yoʻqolgan qoʻylari oldiga yuborilganman.”
25Lekin ayol kelib, Uning oldida tiz choʻkkanicha: “Hazratim, menga yordam bering!” dedi.
26U javob berib, dedi: “Bolalarning nonini olib, itlarga tashlash toʻgʻri emas.”
27“Ha, Hazratim”, — dedi ayol. — “Biroq itlar ham xoʻjayinlarining dasturxonidan tushadigan ushoqlardan yeydi-ku.”
28Iso javob berib, dedi: “Ey ayol, imoning buyuk ekan. Tilaganingdek boʻlsin.” Oʻsha ondan boshlab qizi sogʻayib ketdi.
Ota toʻrt ming kishini toʻydiradi
29Iso u yerdan ketib, Jalila dengizi boʻylab yurdi va togʻga chiqib, u yerda oʻtirdi. 30Katta olomon choʻloqlar, koʻrlar, mayiblar, soqovlar va boshqa koʻplab kasallarni Uning oldiga olib kelib, oyoqlari ostiga qoʻydi. U esa ularni sogʻaytirdi. 31Shunda olomon soqovlarning gapirayotganini, mayiblarning sogʻayganini, choʻloqlarning yurayotganini va koʻrlarning koʻrayotganini koʻrib, hayratga tushdi. Ular Isroil Otasini ulugʻlashdi.
32Iso shogirdlarini yoniga chaqirib, dedi: “Bu olomonga rahmim kelyapti, chunki ular uch kundan beri Men bilan birga-yu, yeydigan hech narsalari yoʻq. Ularni och holda joʻnatgim kelmaydi, aks holda yoʻlda holdan toyishlari mumkin.”
33Shogirdlar soʻradilar: “Bu huvillagan joyda bunchalik katta olomonni toʻydirishga yetarli nonni qayerdan topamiz?”
34“Nechta noningiz bor?” — deb soʻradi Iso. “Yettita, — dedilar ular, — yana bir nechta mayda baliq ham bor.”
35Shunda U olomonga yerga oʻtirishni buyurdi. 36U yettita non bilan baliqlarni qoʻliga olib, shukr aytib, ularni sindirdi va shogirdlariga berdi. Shogirdlar esa olomonga ulashdilar. 37Hammalari yeb toʻydilar va ortib qolgan boʻlaklardan yetti savat toʻla yigʻib olishdi. 38Yegan kishilar, ayollar va bolalardan tashqari, toʻrt ming erkak edi. 39Olomonni joʻnatib yuborgach, U qayiqqa chiqib, Magadan oʻlkasiga yoʻl oldi.