मत्तय 15

15 ¹ मग यरुशलेमेहून परूशी व शास्त्री येशूकडे येऊन म्हणाले, ² “तुझे शिष्य वडिलांची परंपरा का मोडतात? ते जेवताना आपले हात धूत नाहीत.”

³ त्याने उत्तर दिले, “तुम्ही तरी आपल्या परंपरेसाठी आमच्या पित्याची आज्ञा का मोडता?” ⁴ कारण आमच्या पित्याने म्हटले, ‘आपल्या बापाचा व आपल्या आईचा मान राख,’ आणि, ‘जो कोणी बापाला किंवा आईला शिव्याशाप देतो त्याला अवश्य जिवे मारावे.’ ⁵ पण तुम्ही म्हणता, ‘जो कोणी आपल्या बापाला किंवा आईला म्हणतो, “माझ्याकडून तुला जे काही मिळाले असते ते आमच्या पित्याला अर्पण केलेली देणगी आहे,” ⁶ त्याने त्याने आपल्या बापाचा मान राखण्याची गरज नाही.’ अशा प्रकारे तुम्ही आपल्या परंपरेसाठी आमच्या पित्याचे वचन रद्द केले आहे. ⁷ अहो ढोंग्यांनो! यशयाने तुमच्याविषयी योग्यच भाकीत केले, जेव्हा तो म्हणाला: ⁸ ‘हे लोक आपल्या ओठांनी माझा मान राखतात, पण त्यांचे हृदय माझ्यापासून दूर आहे; ⁹ ते व्यर्थ माझी उपासना करतात, माणसांच्या आज्ञा शिकवण म्हणून शिकवितात.’”

¹⁰ मग त्याने लोकसमुदायाला आपल्याजवळ बोलावून म्हटले, “ऐका आणि समजून घ्या: ¹¹ जे तोंडात जाते ते माणसाला अशुद्ध करीत नाही, तर जे तोंडातून निघते ते माणसाला अशुद्ध करते.”

¹² मग शिष्य त्याच्याकडे येऊन म्हणाले, “हे वचन ऐकून परूशी नाराज झाले हे तुला ठाऊक आहे का?”

¹³ त्याने उत्तर दिले, “जे प्रत्येक रोप माझ्या स्वर्गीय पित्याने लावले नाही ते उपटून टाकले जाईल.” ¹⁴ त्यांना जाऊ द्या; ते आंधळे वाटाडे आहेत. जर एक आंधळा दुसऱ्या आंधळ्याला वाट दाखवील, तर दोघेही खड्ड्यात पडतील.”

¹⁵ पेत्र त्याला म्हणाला, “हा दाखला आम्हांला समजावून सांग.”

¹⁶ येशू म्हणाला, “तुम्हीही अजून इतरांसारखेच मंद आहात का? ¹⁷ जे काही तोंडात जाते ते पोटात जाऊन मग बाहेर टाकले जाते, हे तुम्हांला समजत नाही का? ¹⁸ पण जे तोंडातून निघते ते हृदयातून येते, आणि तेच माणसाला अशुद्ध करते. ¹⁹ कारण हृदयातून वाईट विचार निघतात: खून, व्यभिचार, जारकर्म, चोरी, खोटी साक्ष, निंदा. ²⁰ ह्याच गोष्टी माणसाला अशुद्ध करतात, पण न धुतलेल्या हातांनी जेवल्याने कोणीही अशुद्ध होत नाही.”

एका स्त्रीचा चिकाटीचा विश्वास

²¹ ते ठिकाण सोडून येशू सोर व सिदोन ह्या प्रदेशाकडे निघून गेला. ²² त्या प्रदेशातील एक कनानी स्त्री येऊन आरोळी मारत म्हणाली, “हे प्रभू, दाविदाच्या पुत्रा, माझ्यावर दया कर! माझ्या मुलीला भूताने फार पीडले आहे.”

²³ त्याने तिला काहीच उत्तर दिले नाही. त्याचे शिष्य येऊन त्याला विनवू लागले, “तिला पाठवून दे—ती आमच्यामागे आरडाओरडा करीत आहे.”

²⁴ त्याने उत्तर दिले, “मला केवळ इस्राएलाच्या घराण्यातील हरवलेल्या मेंढरांकडे पाठवले आहे.”

²⁵ पण ती येऊन त्याच्यापुढे गुडघे टेकून म्हणाली, “हे प्रभू, मला साहाय्य कर!”

²⁶ त्याने उत्तर दिले, “मुलांची भाकर घेऊन कुत्र्यांपुढे टाकणे योग्य नाही.”

²⁷ ती म्हणाली, “होय, प्रभू, तरीही कुत्रीसुद्धा आपल्या धन्यांच्या मेजावरून पडणारे तुकडे खातात.”

²⁸ येशूने उत्तर दिले, “हे स्त्रिये, तुझा विश्वास मोठा आहे. तुझ्या इच्छेप्रमाणे तुला होवो.” आणि त्याच घटकेपासून तिची मुलगी बरी झाली.

पिता चार हजारांना जेवू घालतो

²⁹ तेथून निघून येशू गालील समुद्राच्या काठाने गेला, आणि डोंगरावर चढून तेथे बसला. ³⁰ मोठमोठे लोकसमुदाय पांगळे, आंधळे, लुळे, मुके व इतर पुष्कळ जणांना त्याच्याकडे घेऊन आले, आणि त्यांना त्याच्या पायांशी ठेवले; त्याने त्यांना बरे केले. ³¹ मुके बोलत आहेत, लुळे बरे होत आहेत, पांगळे चालत आहेत आणि आंधळे पाहत आहेत हे पाहून लोकसमुदाय थक्क झाला; आणि त्यांनी इस्राएलाच्या पित्याचे गौरव केले.

³² येशूने आपल्या शिष्यांना जवळ बोलावून म्हटले, “ह्या लोकसमुदायाचा मला कळवळा येतो—ते आधीच तीन दिवस माझ्याबरोबर आहेत आणि त्यांच्याजवळ खायला काहीच नाही. मला त्यांना उपाशी पाठवायचे नाही; ते वाटेत कदाचित कोसळतील.”

³³ शिष्यांनी विचारले, “इतक्या मोठ्या लोकसमुदायाला तृप्त करावे इतकी भाकर ह्या ओसाड ठिकाणी आम्हांला कोठून मिळणार?”

³⁴ येशूने विचारले, “तुमच्याजवळ किती भाकरी आहेत?” ते म्हणाले, “सात, आणि थोडे लहान मासे.”

³⁵ मग त्याने लोकसमुदायाला जमिनीवर बसण्यास सांगितले. ³⁶ आणि त्याने त्या सात भाकरी व मासे घेऊन उपकारस्तुती केली, त्या मोडल्या, शिष्यांना दिल्या, आणि शिष्यांनी त्या लोकसमुदायांना दिल्या. ³⁷ ते सर्व जेवून तृप्त झाले, आणि उरलेल्या तुकड्यांनी भरलेल्या सात टोपल्या त्यांनी गोळा केल्या. ³⁸ जेवणारे स्त्रिया व मुले सोडून चार हजार पुरुष होते. ³⁹ लोकसमुदायांना पाठवून दिल्यावर तो नावेत बसून मगदान प्रदेशात गेला.