متی 15

15 ¹آنگاه فَریسیان و کاتبان از اورشلیم نزد عیسی آمدند و گفتند: ²«چرا شاگردان تو سنّت مشایخ را می‌شکنند؟ آنان هنگام خوردنِ غذا دست‌های خود را نمی‌شویند.»

³او پاسخ داد: «شما نیز چرا به‌خاطر سنّت خود حکم پدر ما را می‌شکنید؟ ⁴زیرا پدر ما فرمود: ‹پدر و مادر خود را حرمت بدار،› و ‹هر که پدر یا مادر خود را نفرین کند، باید البته کشته شود.› ⁵امّا شما می‌گویید: ‹هر که به پدر یا مادر خود بگوید: «هر چه از من عایدت می‌شد، هدیه‌ای است وقفِ پدر ما،» ⁶دیگر لازم نیست پدر خود را با آن حرمت بدارد.› شما به‌خاطر سنّت خود کلام پدر ما را باطل کرده‌اید. ⁷ای ریاکاران! اِشَعْیا دربارهٔ شما به‌درستی نبوّت کرد، آنگاه که گفت: ⁸‹این قوم با لب‌های خود مرا حرمت می‌دارند، امّا دلشان از من دور است؛ ⁹عبادت آنان برای من بیهوده است، زیرا احکام انسانی را همچون تعالیم الهی می‌آموزند.›»

¹⁰آنگاه جماعت را نزد خود فراخواند و گفت: «گوش دهید و درک کنید: ¹¹نه آنچه به دهان وارد می‌شود، بلکه آنچه از دهان بیرون می‌آید، انسان را ناپاک می‌سازد.»

¹²سپس شاگردان نزد او آمدند و گفتند: «آیا می‌دانی فَریسیان با شنیدن این سخن آزرده شدند؟»

¹³او پاسخ داد: «هر نهالی که پدر آسمانی من نکاشته باشد، ریشه‌کن خواهد شد. ¹⁴آنان را واگذارید؛ ایشان راهنمایانی نابینایند. اگر کوری کورِ دیگر را راهنمایی کند، هر دو در چاله می‌افتند.»

¹⁵پِطرُس به او گفت: «این مَثَل را برای ما توضیح بده.»

¹⁶عیسی گفت: «آیا شما نیز هنوز مانند دیگران بی‌درکید؟ ¹⁷آیا نمی‌فهمید که هر چه به دهان وارد می‌شود، به شکم می‌رود و سپس دفع می‌گردد؟ ¹⁸امّا آنچه از دهان بیرون می‌آید، از دل برمی‌خیزد، و همان است که انسان را ناپاک می‌سازد. ¹⁹زیرا از دل، اندیشه‌های پلید سرچشمه می‌گیرد: قتل، زنا، بی‌عفّتی، دزدی، شهادت دروغ و تهمت. ²⁰اینهاست که انسان را ناپاک می‌سازد، امّا خوردنِ غذا با دست‌های نشُسته کسی را ناپاک نمی‌کند.»

ایمانِ پیگیرِ یک زن

²¹عیسی آن مکان را ترک کرد و به نواحی صور و صیدون کناره گرفت. ²²زنی کنعانی از آن نواحی آمد و فریادکنان گفت: «بر من رحم کن، ای سرور، ای پسر داوود! دخترم سخت گرفتار دیو شده است.»

²³امّا او هیچ پاسخی به وی نداد. شاگردانش آمدند و اصرار کرده، گفتند: «او را روانه کن، زیرا در پیِ ما فریاد می‌زند.»

²⁴او پاسخ داد: «من تنها به‌سوی گوسفندان گمشدهٔ خاندان اسرائیل فرستاده شده‌ام.»

²⁵امّا آن زن آمد و در برابر او زانو زد و گفت: «سرورا، مرا یاری کن!»

²⁶او پاسخ داد: «روا نیست که نان فرزندان را گرفت و پیش سگان انداخت.»

²⁷زن گفت: «آری، سرورا، امّا سگان نیز از خرده‌هایی که از سفرهٔ صاحبانشان می‌افتد، می‌خورند.»

²⁸عیسی پاسخ داد: «ای زن، ایمان تو بزرگ است. چنان که می‌خواهی، برایت بشود.» و در همان دم دخترش شفا یافت.

پدر چهار هزار تن را سیر می‌کند

²⁹عیسی آنجا را ترک کرد و در کنارهٔ دریای جلیل پیش رفت و بر کوه برآمد و در آنجا نشست. ³⁰جماعت‌های بسیاری با لنگان، نابینایان، معلولان، لالان و بسیاری دیگر نزد او آمدند و آنان را پیش پایش گذاشتند، و او ایشان را شفا داد. ³¹پس جماعت در شگفت شدند، آنگاه که دیدند لالان سخن می‌گویند، معلولان شفا می‌یابند، لنگان راه می‌روند و نابینایان می‌بینند؛ و پدر اسرائیل را تجلیل کردند.

³²عیسی شاگردان خود را نزد خویش فراخواند و گفت: «دلم برای این جماعت می‌سوزد، زیرا سه روز است که با من هستند و چیزی برای خوردن ندارند. نمی‌خواهم آنان را گرسنه روانه کنم، مبادا در راه از پا درآیند.»

³³شاگردان گفتند: «در این مکان دورافتاده، از کجا آن‌قدر نان بیابیم که چنین جماعتی را سیر کنیم؟»

³⁴عیسی پرسید: «چند نان دارید؟» گفتند: «هفت نان و چند ماهی کوچک.»

³⁵پس به جماعت فرمود تا بر زمین بنشینند. ³⁶آنگاه آن هفت نان و ماهیان را برگرفت و شکرگزاری کرد و پاره کرد و به شاگردان داد، و آنان به جماعت‌ها دادند. ³⁷همه خوردند و سیر شدند، و از تکه‌های باقی‌مانده هفت زنبیلِ پُر برچیدند. ³⁸خورندگان، جدا از زنان و کودکان، چهار هزار مرد بودند. ³⁹پس از آنکه جماعت‌ها را روانه کرد، سوار قایق شد و به نواحی مَجَدان رفت.